Η εφορία φροντίζει γιά την αποκέντρωση

Πολλά πράγματα αν δεν τα φας στη μάπα δεν τα παίρνεις χαμπάρι.
Πρόσφατα ένας φίλος εξ Ευβοίας μου εξηγούσε τον νόμο περί απαλλαγής πρώτης κατοικίας και τράβαγα κυριολεκτικά τις...κοτσίδες μου.
Ολόκληρο αυτό το εξαιρετικό νομοθέτημα μπορείτε να το βρείτε εδώ, αλλά εγώ θα εστιάσω στα σημεία που έχουν και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και που αποδεικνύουν περίτρανα πως σ αυτή την χώρα όλοι φροντίζουν γιά την αποκέντρωση.
Ας θαυμάσουμε μαζί λοιπόν:
(Αναφερόμαστε στις προϋποθέσεις γιά απαλλαγή πρώτης κατοικίας)
.Υπεύθυνη δήλωση του άρθρου 8 του ν. 1599/1986 (ΦΕΚ 75 Α'), με την οποία ο αγοραστής θα βεβαιώνει ότι:

α) τόσο αυτός όσο και ο σύζυγος και τα ανήλικα τέκνα τους, δεν έχουν δικαίωμα πλήρους κυριότητας ή επικαρπίας ή οίκησης σε άλλη κατοικία ή δικαίωμα πλήρους κυριότητας σε οικοδομήσιμο οικόπεδο ή ιδανικό μερίδιο οικοπέδου ή κατοικίας σε δημοτικό ή κοινοτικό διαμέρισμα με πληθυσμό άνω των 3.000 κατοίκων και τα οποία συνολικά πληρούν τις στεγαστικές ανάγκες της οικογένειάς τους (70τ.μ. για άγαμο, χήρο, διαζευγμένο ή έγγαμο, προσαυξανόμενα κατά 20τ.μ. για καθένα από τα δύο πρώτα ανήλικα παιδιά και κατά 25τ.μ. για το τρίτο και καθένα από τα επόμενα παιδιά).

Με λίγα λόγια, αν έχεις ένα οικοδομήσιμο οικόπεδο στην Αλεξανδρούπολη, αλλά εσύ ζεις, εργάζεσαι και έχεις δημιουργήσει οικογένεια στην Αθήνα, θα πρέπει να πάς να χτίσεις την πρώτη κατοικία σου στην Αλεξανδρούπολη γιά να τύχεις απαλλαγής από τον φόρο.
Αλλά μην φαντστείς πως θα την γλυτώσεις αν σκεφτείς να πουλήσεις το οικοδομήσιμο οικόπεδο της Αλεξανδρούπολης (αποδίδοντας φυσικά και τον ανάλογο φόρο πάντα)
Γιατί στην παράγραφο δ θα διαπιστώσεις πως σ αυτή την περίπτωση θα πρέπει να μείνεις γιά τουλάχιστον 5 χρόνια στο νοίκι μέχρι ν αρχίζεις να χτίζεις το δικό σου σπιτικό.
Απολαύστε:
δ) δεν έχει μεταβιβάσει κατά την προηγούμενη πενταετία την επικαρπία κατοικίας ή την ψιλή κυριότητα ή επικαρπία οικοπέδου που πληρούσαν τις στεγαστικές ανάγκες της οικογένειάς του.

Δηλαδή, μ ένα σμπάρο δυό τριγόνια: και αποκέντρωση και κοινωνική πολιτική υπέρ της συμπαθούς και πληγήσας τάξεως των ιδιοκτητών ακινήτων.
Αντε στο διάολο ρε λαμόγια!!!

Λεωφορειότρομοι

Συγγνώμη που θα το πω, αλλά εμένα αυτή η ιστορία με τους λεωφορειόδρομους στην συγκεκριμένη Αθήνα δεν μου κάθεται καλά.
Και δεν με ενοχλεί αυτό καθ αυτό η εφαρμογή τους, όσο το σκεπτικό περιφρούρησης και χρήσης τους από την τροχαία.
Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει, αλλά στην Ελλάδα "τροχονόμος" και "τροχαία" είναι δύο διαφορετικές έννοιες.
Ο πρώτος αντιμετωπίζεται με συμπάθεια, προσπαθεί να ρυθμίσει την κυκλοφορία, είναι όρθιος εκεί με κρύο και με ζέστη, με βροχές και χιόνια, τουλάχιστον δουλεύει βρε αδερφέ και προσπαθεί να προσφέρει κάτι στο κοινωνικό σύνολο, πράγμα σπάνιο στις μέρες μας.
Η δεύτερη υπάρχει μόνο γιά να κόβει κλίσεις - "μ έγραψε η τροχαία" θ ακούσεις, όχι ο τροχονόμος.
Δεν λέω, χρειάζονται και οι κλίσεις και μάλιστα χρειάζονται γιά σοβαρή αιτία καθ όλη την διάρκεια του χρόνου και όχι κατά περιόδους, σαν το κυνήγι.
Συνήθως η τροχαία ασχολείται μιά περίοδο με τα όρια ταχύτητας, μιά περίοδο με τα καυσαέρια, μιά περίοδο με τα αλκοτέστ και πάει λέγοντας.
Πόσες φορές έχετε ακούσει "θα ενταθούν οι έλεγχοι γιά την τάδε αιτία";
Θα ενταθούν σημαίνει πως υπάρχουν και περίοδοι που ατονούν και τανάπαλιν.
Ωστόσο, στην περίπτωση των λεωφορειόδρομων η συμπεριφορά της τροχαίας είναι σταθερή.
Την στήνουν σε κάποια σημεία και μοιράζουν κλίσεις σε όποια ΙΧ τους παραβιάζουν.
Εχετε περάσει πρωί απ την Κηφισίας φαντάζομαι.
Εκεί που τα ΙΧ ασφυκτιούν σε έναν δρόμο που και 5 λωρίδες να είχε πάλι δεν θα έφτανε.
Εκεί λοιπόν, το σκεπτικό της τροχαίας δεν είναι να βοηθήσει την κυκλοφορία, δεν είναι να κάνει την ζωή σου πιό εύκολη.
Υπάρχουν μεγάλα διαστήματα που δεν περνάει κανένα λεωφορείο απ τον λεωφορειόδρομο.
Αντί να την στήνουν γιά κλίσεις, ας βγουν στον δρόμο και ας δίνουν κατά διαστήματα την λεωφορειολωρίδα στα ΙΧ. Και μετά ας τα ξαναγυρίζουν μέσα.
Θα μου πεις τώρα πως αυτό απαιτεί προσωπικό που πιθανόν να μην υπάρχει.
Μην μου πείτε πως έχετε δεί πολλές φορές έναν μόνο τροχονόμο να σας γράφει.
Συνήθως τα μπλόκα απασχολούν πάνω από 2-3.
Ας τους ξαμολύσουν στην κυκλοφορία λοιπόν, αντί να περιμένουν με το ντουφέκι να γράψουν γιά να αυξήσουν απλώς τα δημόσια έσοδα.
Αυτή πρέπει να είναι η δουλειά και των τροχονόμων και της τροχαίας.
Οσο γιά τα δημόσια έσοδα, δεν θα μείνουν παραπονεμένα.
Μόνο αυτούς που σταθμεύουν παράνομα επάνω στους λεωφορειόδρομους να γράφουν, φτάνει και περισσεύει.

Ο ορός της εξαθλίωσης

Οσο θα διογκώνεται η οικονομική και κοινωνική κρίση τόσο ο κόσμος θα αναζητά άλλους τρόπους διαφυγής, όπως ο τζόγος και τα τηλεπαιχνίδια.
Και δεν εννοώ την επίπλαστη, αλλά την πραγματική κρίση, αυτή που αποτυπώνεται με την αύξηση της ανεργίας, το πάγωμα των μισθών, την μείωση του ελεύθερου χρόνου, την ακρίβεια, τα σκάνδαλα, την έλλειψη παιδείας, την ανύπαρκτη κοινωνική πρόνοια.
Σε ό,τι αφορά τον τζόγο, αυτός τουλάχιστον δεν σε ευτελίζει δημόσια, μπορεί να σε εξαθλιώνει τελικά αλλά δεν θα σε καταστήσει περίγελο στα μάτια εκατομμυρίων ανθρώπων.
Η τηλεόραση όμως...
Ολο και περισσότεροι άνθρωποι γίνονται καθημερινά βορά στις δαθέσεις των καναλιών που στην προσπάθειά τους να προκαλέσουν και μ αυτό τον τρόπο να αυξήσουν την τηλεθέασή τους, εξευτελίζουν και ταπεινώνουν με αντάλλαγμα λίγες χιλιάδες ευρώ που στην ουσία είναι μερικά ψίχουλα απ τα τεράστια διαφημιστικά πακέτα που διαχειρίζονται.
Η αποθέωση αυτού του σκουπιδαριού, δεν μπορεί να είναι άλλη απ τον «Ορό της αλήθειας», το νέο τηλεπαιχνίδι του ΑΝΤ1 που παρουσιάζει η εξαιρετική μαέστρος (και το λέω χωρίς καμιά δόση ειρωνίας) κυρία Ευγενία Μανωλίδου.
Το ότι μιά τόσο σημαντική καλλιτέχνιδα πείστηκε να συμμετάσχει σ αυτό το αίσχος είναι άλλο ένα σημάδι των όσων προανέφερα περί κρίσης, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογεί αυτή της την πράξη.
Αλλοίμονο αν οι πνευματικοί άνθρωποι δεν μπορούν να αντιληφθούν την σήψη που εκπορεύεται από τέτοια τηλεσιχάματα και γίνονται κι αυτοί μέρη του παιχνιδιού.
Το να διαλύσεις μιά οικογένεια, δίνοντας στους συζύγους απλώς τα λεφτά γιά τα...έξοδα των δικηγόρων είναι μιά θεάρεστη πράξη.
Φυσικά ένα τέτοιο σκουπίδι δεν θα είχε λόγο ύπαρξης αν κάποιοι δεν συμμετείχαν και πολλές χιλιάδες ακόμα δεν το παρακολουθούσαν.
Εχουμε κι εμείς οι τηλεθεατές (το περίφημο «κοινό») τις ευθύνες μας γι αυτό το χάλι.
Γιατί μάθαμε να μας αρέσει η κλειδαρότρυπα, μάθαμε να χαιρόμαστε με τα δράματα του δίπλα, να διασκεδάζουμε με αυτά, επειδή κάποιοι βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση από εμάς, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε.
Μήπως είναι λίγες οι εκπομπές...κοινωνικού προβληματισμού που ο καθένας παίρνει τηλέφωνο ή εμφανίζεται στις κάμερες και βγάζει στην φόρα όλα τα οικογενειακά του προβλήματα;
Εβλεπα έναν τις προάλλες που έλεγε πως έχει καταντήσει περίγελος της κοινωνίας επειδή ο αδερφός του είναι ομοφυλόφιλος.
Τώρα βέβαια, το ότι βγήκε σε εκπομπή να δημοσιοποιήσει αυτό το «πρόβλημά» του δεν τον καθιστά μεγαλύτερο περίγελο (πάντα κατά την δική του κρίση)
Τα σκουπίδια και η τηλεμπόχα καλά κρατούν και συμπαρασύρουν τα πάντα στο διάβα τους.
Η συμπεριφορά όλων μας πλέον είναι ομοιογενής.
«Ο ορός της αλήθειας», δυστυχώς, δεν είναι μιά εκπομπή που ήρθε γιά να προκαλέσει.
Είναι ένα ώριμο φρούτο των καιρών.
Και δυστυχώς, φοβάμαι πως θα ακολουθήσουν κι άλλα...

Ας κλάψουμε γιά την ανέχεια των πλουσίων

Στην αρχή ήταν το πετρέλαιο που ακρίβαινε ανεξέλεγκτα.
Μετά ήταν αυτή η κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος των αμερικανικών κολοσσών.
Η οποία είχε αλυσσιδωτές αντιδράσεις σε όλο τον πλανήτη.
Το παγκόσμιο κραχ μας απειλεί.
Κάποιοι υιοθέτησαν μόνιμες εκπομπές στα κανάλια τους με τίτλο "Κρίση 2008"
Θα ακολουθήσει η "Κρίση 2009", η "Κρίση 2010", μέχρι που θα φτάσουμε στην ώρα της κρίσης και την δευτέρα παρουσία.
Το πιό αστείο που άκουσα αυτούς τους μήνες είναι πως οι "επενδυτές" λέει, πούλησαν τις μετοχές τους και αγόρασαν χρυσό που δεν χάνει την αξία του.
Κι έτσι οι τράπεζες αντιμετωπίζουν πρόβλημα ρευστότητας.
Βεβαίως.
Γιατί χρυσό πουλάει η γιαγιά μου και ο παππούς μου.
Λυώνουν τα χρυσά τους δόντια και τα δαχτυλίδια τους και τα πουλάνε.
Σιγά τώρα μην πουλάνε χρυσό οι τράπεζες.
Κι έτσι μάλλον τα λεφτά φεύγουν απ την μιά τσέπη και μπαίνουν στην άλλη.
Κατά τα άλλα το κωλοδάχτυλο στους εργαζόμενους γίνεται όλο και πιό άγριο.
Ο τρόμος πλανάται πάνω από τον κόσμο και όλοι κάθονται "κλαρίνο" που θα έλεγε και ο Βέγγος.
Εδώ πεινάνε οι πλούσιοι παιδιά, εσείς θέλετε 5ήμερα, αυξήσεις, ελεύθερο χρόνο, ασφάλιση, πλήρη απασχόληση;
Δεν θα είστε με τα καλά σας.
Εδώ μαζευει το κράτος απ το υστέρημά του δισεκατομμύρια ευρώ και τα δίνει στις τράπεζες γιά να έχουν να μας δανείζουν (αν θέλουν)
Και οι τράπεζες δεν τα θέλουν.
Και η κυβέρνηση αγριεύει
- Θα τα πάρετε με το ζόρι!
Γιά τέτοια δράματα μιλάμε αδέρφια.
Ο Αλογοσκούφης λέει δεν βλέπει ανάκαμψη πριν του χρόνου.
Λογικό.
Ποτέ η ανάκαμψη δεν έρχεται πριν το προεκλογικό έτος.
Εκεί ως διά μαγείας, περνάει το λουμπάγκο της εκάστοτε εξουσίας.
Ενίοτε κάποιοι τα "δίνουν όλα" σαν τον Τσοβόλα ή τον αείμνηστο Ράλλη που πριν τις εκλογές του '81 μοίραζε χιλιάρικα στις προεκλογικές του ομιλίες.
Κοίτα τώρα να δεις απορίες που έχω πρωϊνιάτικα Κυριακής.
Ρε παιδιά, αφού αυτά τα 28 δις, τρις και δεν συμμαζεύεται δεν τα θέλουν οι τράπεζες.
Αφού απ ότι φαίνεται τα έχετε γιά σπρώξιμο.
Γιατί δεν τα δίνετε υπό μορφήν αυξήσεως στους εργαζόμενους;
Ετσι θα μειωθούν και τα δάνεια.
Αλλά ξέχασα.
Εσείς δεν έχετε λεφτά γιά τους εργαζόμενους.
Εκεί δεν περισσεύουν.
Μόνο κομπίνες με την εφορία ξέρετε να κάνετε και να εισπράτετε ΕΤΑΠ ακόμα κι εκεί που δεν πρέπει.
Αντε λοιπόν όλοι στο Βατοπέδι αδέρφια.
Να προσευχηθούμε υπέρ αποκαταστάσεως των πληγέντων κεφαλαιοκρατών αδελφών ημών.
Που ξέχωρα απ όλα τα υπόλοιπα, είναι και άμαθοι στις κακουχίες.
Εμείς η πλέμπα, αντέχουμε...

Πάλι ξεκίνησαν οι σταυροφόροι...

Αφού η Ολυμπιάδα δεν μπορεί να προσφέρει ούτε την ολυμπιακή εκεχειρία, δεν νομίζω πως έχει πιά λόγο να υπάρχει.
Ντόπα, εμπορευματοποίηση, καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και λίγο πιό δίπλα πόλεμος...

Ας κάνουμε τους...Κινέζους

Ξεκίνησε κι αυτή η Ολυμπιάδα.
Σε μιά χώρα με χιλιάδες προβλήματα, με φτώχεια, πείνα, ρύπανση, περιφρόνηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, αλλά σίγουρα σε μιά άλλη χώρα.
Μιά χώρα διαφορετική, με την δική της κουλτούρα, τον δικό της τρόπο σκέψης, τις δικές της αξίες που αν μη τι άλλο οφείλουμε να σεβαστούμε πολύ δε περισσότερο όταν δεν την καταννοούμε.
Με αφορμή την τελετή έναρξης διάβασα διάφορα πικρόχολα και ειρωνικά σχόλια από διάφορους Ελληναράδες που τελικά κατέληγαν στο...αυτοννόητο συμπέρασμα:
Μόνο εμείς ξέρουμε να κάνουμε τελετές έναρξης
Και φυσικά μόνο εμείς ξέρουμε να διοργανώνουμε με επιτυχία Ολυμπιάδες και φυσικά μόνο εμείς έχουμε στέγαστρα Καλατράβα και όχι φωλιές πουλιών και μόνο εμείς έχουμε Ντάτσουν με πατάτες στην τελετή λήξης, πλάνο που ασφαλώς λέει πολλά σε όλους τους λαούς της Γης...
Ολ αυτά επενδύονται με αρκετά μεγάλη δόση χιούμορ γιά να χρυσωθεί το χάπι του εθνικισμού, της ασχετοσύνης και της βαρβαρότητας.
Οι κοινωνικές ευαισθησίες κάνουν ίσως γιά πρώτη και τελευταία φορά την εμφάνισή τους σε κείμενα εθνικιστών.
Φτώχεια, πείνα, ρύπανση, ανθρώπινα δικαιώματα, έλλειμα δημοκρατίας, ε;
Ποιός μπορεί να διαφωνήσει;
Αλλά και Αλβανοί λαθρομετανάστες που δούλευαν ανασφάλιστοι γιά ένα κομμάτι ψωμί στα ολυμπιακά μας έργα, που απολύθηκαν αμέσως μετά την τελετή λήξης, που σκοτώθηκαν στα πάνω από 100 εργατικά ατυχήματα τα οποία έβλεπαν επιλεκτικά το φως της δημοσιότητας.
Γι αυτά δεν βλέπω να μιλάει κανείς, προφανώς τα προσπεράσαμε γιατί πονάνε, γιατί δεν συμφέρει να ακουστούν, γιατί ακόμα δεν τα έχουμε "τακτοποιήσει", γιατί ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν και "δουλεύονται" απ το απατηλό όνειρο της "πράσινης κάρτας" που ποτέ δεν έρχεται, γιατί αν έρθει θα τους δώσει τα ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους πολίτες.
Τώρα το θέμα μας είναι η Κίνα, εμείς καλά είμαστε, δόξα τω Θεώ ακόμα νερό πίνουμε απ τη βρύση, μπορεί κάθε καλοκαίρι να γινόμαστε στάχτη, κάθε χειμώνα να πλημμυρίζουμε με το παραμικρό, μπορεί να τρώμε δηλητηριασμένα λάδια, μπορεί να μας βουτάνε απ την τσέπη το τελευταίο δανεικό μας ευρώ, αλλά δόξα τω Θεώ να λέμε, όχι, εμείς δεν είμαστε σαν την Κίνα και δεν θα γίνουμε ποτέ, ούτε καν θα χρειαστεί να πάμε στην πλατεία Τιεν Αν Μεν και να χύσουμε το αίμα μας.
Το πολύ-πολύ να συνεχίσουμε να κάνουμε τους...Κινέζους.