ΕΞ-ΑΧΡΕΙΩΝ

Η εφορία φροντίζει γιά την αποκέντρωση

2009-01-19T10:39:00.002+02:00

Πολλά πράγματα αν δεν τα φας στη μάπα δεν τα παίρνεις χαμπάρι.

Πρόσφατα ένας φίλος εξ Ευβοίας μου εξηγούσε τον νόμο περί απαλλαγής πρώτης κατοικίας και τράβαγα κυριολεκτικά τις...κοτσίδες μου.

Ολόκληρο αυτό το εξαιρετικό νομοθέτημα μπορείτε να το βρείτε εδώ, αλλά εγώ θα εστιάσω στα σημεία που έχουν και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και που αποδεικνύουν περίτρανα πως σ αυτή την χώρα όλοι φροντίζουν γιά την αποκέντρωση.

Ας θαυμάσουμε μαζί λοιπόν:

(Αναφερόμαστε στις προϋποθέσεις γιά απαλλαγή πρώτης κατοικίας)

.Υπεύθυνη δήλωση του άρθρου 8 του ν. 1599/1986 (ΦΕΚ 75 Α'), με την οποία ο αγοραστής θα βεβαιώνει ότι:

α) τόσο αυτός όσο και ο σύζυγος και τα ανήλικα τέκνα τους, δεν έχουν δικαίωμα πλήρους κυριότητας ή επικαρπίας ή οίκησης σε άλλη κατοικία ή δικαίωμα πλήρους κυριότητας σε οικοδομήσιμο οικόπεδο ή ιδανικό μερίδιο οικοπέδου ή κατοικίας σε δημοτικό ή κοινοτικό διαμέρισμα με πληθυσμό άνω των 3.000 κατοίκων και τα οποία συνολικά πληρούν τις στεγαστικές ανάγκες της οικογένειάς τους (70τ.μ. για άγαμο, χήρο, διαζευγμένο ή έγγαμο, προσαυξανόμενα κατά 20τ.μ. για καθένα από τα δύο πρώτα ανήλικα παιδιά και κατά 25τ.μ. για το τρίτο και καθένα από τα επόμενα παιδιά).

Με λίγα λόγια, αν έχεις ένα οικοδομήσιμο οικόπεδο στην Αλεξανδρούπολη, αλλά εσύ ζεις, εργάζεσαι και έχεις δημιουργήσει οικογένεια στην Αθήνα, θα πρέπει να πάς να χτίσεις την πρώτη κατοικία σου στην Αλεξανδρούπολη γιά να τύχεις απαλλαγής από τον φόρο.

Αλλά μην φαντστείς πως θα την γλυτώσεις αν σκεφτείς να πουλήσεις το οικοδομήσιμο οικόπεδο της Αλεξανδρούπολης (αποδίδοντας φυσικά και τον ανάλογο φόρο πάντα)

Γιατί στην παράγραφο δ θα διαπιστώσεις πως σ αυτή την περίπτωση θα πρέπει να μείνεις γιά τουλάχιστον 5 χρόνια στο νοίκι μέχρι ν αρχίζεις να χτίζεις το δικό σου σπιτικό.

Απολαύστε:

δ) δεν έχει μεταβιβάσει κατά την προηγούμενη πενταετία την επικαρπία κατοικίας ή την ψιλή κυριότητα ή επικαρπία οικοπέδου που πληρούσαν τις στεγαστικές ανάγκες της οικογένειάς του.

Δηλαδή, μ ένα σμπάρο δυό τριγόνια: και αποκέντρωση και κοινωνική πολιτική υπέρ της συμπαθούς και πληγήσας τάξεως των ιδιοκτητών ακινήτων.

Αντε στο διάολο ρε λαμόγια!!!

Λεωφορειότρομοι

2008-11-22T08:21:00.004+02:00

1 2 3 πολλά λεωφορεία ...

Συγγνώμη που θα το πω, αλλά εμένα αυτή η ιστορία με τους λεωφορειόδρομους στην συγκεκριμένη Αθήνα δεν μου κάθεται καλά.
Και δεν με ενοχλεί αυτό καθ αυτό η εφαρμογή τους, όσο το σκεπτικό περιφρούρησης και χρήσης τους από την τροχαία.
Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει, αλλά στην Ελλάδα "τροχονόμος" και "τροχαία" είναι δύο διαφορετικές έννοιες.
Ο πρώτος αντιμετωπίζεται με συμπάθεια, προσπαθεί να ρυθμίσει την κυκλοφορία, είναι όρθιος εκεί με κρύο και με ζέστη, με βροχές και χιόνια, τουλάχιστον δουλεύει βρε αδερφέ και προσπαθεί να προσφέρει κάτι στο κοινωνικό σύνολο, πράγμα σπάνιο στις μέρες μας.
Η δεύτερη υπάρχει μόνο γιά να κόβει κλίσεις - "μ έγραψε η τροχαία" θ ακούσεις, όχι ο τροχονόμος.
Δεν λέω, χρειάζονται και οι κλίσεις και μάλιστα χρειάζονται γιά σοβαρή αιτία καθ όλη την διάρκεια του χρόνου και όχι κατά περιόδους, σαν το κυνήγι.
Συνήθως η τροχαία ασχολείται μιά περίοδο με τα όρια ταχύτητας, μιά περίοδο με τα καυσαέρια, μιά περίοδο με τα αλκοτέστ και πάει λέγοντας.
Πόσες φορές έχετε ακούσει "θα ενταθούν οι έλεγχοι γιά την τάδε αιτία";
Θα ενταθούν σημαίνει πως υπάρχουν και περίοδοι που ατονούν και τανάπαλιν.
Ωστόσο, στην περίπτωση των λεωφορειόδρομων η συμπεριφορά της τροχαίας είναι σταθερή.
Την στήνουν σε κάποια σημεία και μοιράζουν κλίσεις σε όποια ΙΧ τους παραβιάζουν.
Εχετε περάσει πρωί απ την Κηφισίας φαντάζομαι.
Εκεί που τα ΙΧ ασφυκτιούν σε έναν δρόμο που και 5 λωρίδες να είχε πάλι δεν θα έφτανε.
Εκεί λοιπόν, το σκεπτικό της τροχαίας δεν είναι να βοηθήσει την κυκλοφορία, δεν είναι να κάνει την ζωή σου πιό εύκολη.
Υπάρχουν μεγάλα διαστήματα που δεν περνάει κανένα λεωφορείο απ τον λεωφορειόδρομο.
Αντί να την στήνουν γιά κλίσεις, ας βγουν στον δρόμο και ας δίνουν κατά διαστήματα την λεωφορειολωρίδα στα ΙΧ. Και μετά ας τα ξαναγυρίζουν μέσα.
Θα μου πεις τώρα πως αυτό απαιτεί προσωπικό που πιθανόν να μην υπάρχει.
Μην μου πείτε πως έχετε δεί πολλές φορές έναν μόνο τροχονόμο να σας γράφει.
Συνήθως τα μπλόκα απασχολούν πάνω από 2-3.
Ας τους ξαμολύσουν στην κυκλοφορία λοιπόν, αντί να περιμένουν με το ντουφέκι να γράψουν γιά να αυξήσουν απλώς τα δημόσια έσοδα.
Αυτή πρέπει να είναι η δουλειά και των τροχονόμων και της τροχαίας.
Οσο γιά τα δημόσια έσοδα, δεν θα μείνουν παραπονεμένα.
Μόνο αυτούς που σταθμεύουν παράνομα επάνω στους λεωφορειόδρομους να γράφουν, φτάνει και περισσεύει.

Ο ορός της εξαθλίωσης

2008-11-21T09:41:00.002+02:00

Οσο θα διογκώνεται η οικονομική και κοινωνική κρίση τόσο ο κόσμος θα αναζητά άλλους τρόπους διαφυγής, όπως ο τζόγος και τα τηλεπαιχνίδια.
Και δεν εννοώ την επίπλαστη, αλλά την πραγματική κρίση, αυτή που αποτυπώνεται με την αύξηση της ανεργίας, το πάγωμα των μισθών, την μείωση του ελεύθερου χρόνου, την ακρίβεια, τα σκάνδαλα, την έλλειψη παιδείας, την ανύπαρκτη κοινωνική πρόνοια.
Σε ό,τι αφορά τον τζόγο, αυτός τουλάχιστον δεν σε ευτελίζει δημόσια, μπορεί να σε εξαθλιώνει τελικά αλλά δεν θα σε καταστήσει περίγελο στα μάτια εκατομμυρίων ανθρώπων.
Η τηλεόραση όμως...
Ολο και περισσότεροι άνθρωποι γίνονται καθημερινά βορά στις δαθέσεις των καναλιών που στην προσπάθειά τους να προκαλέσουν και μ αυτό τον τρόπο να αυξήσουν την τηλεθέασή τους, εξευτελίζουν και ταπεινώνουν με αντάλλαγμα λίγες χιλιάδες ευρώ που στην ουσία είναι μερικά ψίχουλα απ τα τεράστια διαφημιστικά πακέτα που διαχειρίζονται.
Η αποθέωση αυτού του σκουπιδαριού, δεν μπορεί να είναι άλλη απ τον «Ορό της αλήθειας», το νέο τηλεπαιχνίδι του ΑΝΤ1 που παρουσιάζει η εξαιρετική μαέστρος (και το λέω χωρίς καμιά δόση ειρωνίας) κυρία Ευγενία Μανωλίδου.
Το ότι μιά τόσο σημαντική καλλιτέχνιδα πείστηκε να συμμετάσχει σ αυτό το αίσχος είναι άλλο ένα σημάδι των όσων προανέφερα περί κρίσης, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογεί αυτή της την πράξη.
Αλλοίμονο αν οι πνευματικοί άνθρωποι δεν μπορούν να αντιληφθούν την σήψη που εκπορεύεται από τέτοια τηλεσιχάματα και γίνονται κι αυτοί μέρη του παιχνιδιού.
Το να διαλύσεις μιά οικογένεια, δίνοντας στους συζύγους απλώς τα λεφτά γιά τα...έξοδα των δικηγόρων είναι μιά θεάρεστη πράξη.
Φυσικά ένα τέτοιο σκουπίδι δεν θα είχε λόγο ύπαρξης αν κάποιοι δεν συμμετείχαν και πολλές χιλιάδες ακόμα δεν το παρακολουθούσαν.
Εχουμε κι εμείς οι τηλεθεατές (το περίφημο «κοινό») τις ευθύνες μας γι αυτό το χάλι.
Γιατί μάθαμε να μας αρέσει η κλειδαρότρυπα, μάθαμε να χαιρόμαστε με τα δράματα του δίπλα, να διασκεδάζουμε με αυτά, επειδή κάποιοι βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση από εμάς, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε.
Μήπως είναι λίγες οι εκπομπές...κοινωνικού προβληματισμού που ο καθένας παίρνει τηλέφωνο ή εμφανίζεται στις κάμερες και βγάζει στην φόρα όλα τα οικογενειακά του προβλήματα;
Εβλεπα έναν τις προάλλες που έλεγε πως έχει καταντήσει περίγελος της κοινωνίας επειδή ο αδερφός του είναι ομοφυλόφιλος.
Τώρα βέβαια, το ότι βγήκε σε εκπομπή να δημοσιοποιήσει αυτό το «πρόβλημά» του δεν τον καθιστά μεγαλύτερο περίγελο (πάντα κατά την δική του κρίση)
Τα σκουπίδια και η τηλεμπόχα καλά κρατούν και συμπαρασύρουν τα πάντα στο διάβα τους.
Η συμπεριφορά όλων μας πλέον είναι ομοιογενής.
«Ο ορός της αλήθειας», δυστυχώς, δεν είναι μιά εκπομπή που ήρθε γιά να προκαλέσει.
Είναι ένα ώριμο φρούτο των καιρών.
Και δυστυχώς, φοβάμαι πως θα ακολουθήσουν κι άλλα...

Ας κλάψουμε γιά την ανέχεια των πλουσίων

2008-11-16T14:29:00.004+02:00

Στην αρχή ήταν το πετρέλαιο που ακρίβαινε ανεξέλεγκτα.
Μετά ήταν αυτή η κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος των αμερικανικών κολοσσών.
Η οποία είχε αλυσσιδωτές αντιδράσεις σε όλο τον πλανήτη.
Το παγκόσμιο κραχ μας απειλεί.
Κάποιοι υιοθέτησαν μόνιμες εκπομπές στα κανάλια τους με τίτλο "Κρίση 2008"
Θα ακολουθήσει η "Κρίση 2009", η "Κρίση 2010", μέχρι που θα φτάσουμε στην ώρα της κρίσης και την δευτέρα παρουσία.
Το πιό αστείο που άκουσα αυτούς τους μήνες είναι πως οι "επενδυτές" λέει, πούλησαν τις μετοχές τους και αγόρασαν χρυσό που δεν χάνει την αξία του.
Κι έτσι οι τράπεζες αντιμετωπίζουν πρόβλημα ρευστότητας.
Βεβαίως.
Γιατί χρυσό πουλάει η γιαγιά μου και ο παππούς μου.
Λυώνουν τα χρυσά τους δόντια και τα δαχτυλίδια τους και τα πουλάνε.
Σιγά τώρα μην πουλάνε χρυσό οι τράπεζες.
Κι έτσι μάλλον τα λεφτά φεύγουν απ την μιά τσέπη και μπαίνουν στην άλλη.
Κατά τα άλλα το κωλοδάχτυλο στους εργαζόμενους γίνεται όλο και πιό άγριο.
Ο τρόμος πλανάται πάνω από τον κόσμο και όλοι κάθονται "κλαρίνο" που θα έλεγε και ο Βέγγος.
Εδώ πεινάνε οι πλούσιοι παιδιά, εσείς θέλετε 5ήμερα, αυξήσεις, ελεύθερο χρόνο, ασφάλιση, πλήρη απασχόληση;
Δεν θα είστε με τα καλά σας.
Εδώ μαζευει το κράτος απ το υστέρημά του δισεκατομμύρια ευρώ και τα δίνει στις τράπεζες γιά να έχουν να μας δανείζουν (αν θέλουν)
Και οι τράπεζες δεν τα θέλουν.
Και η κυβέρνηση αγριεύει
- Θα τα πάρετε με το ζόρι!
Γιά τέτοια δράματα μιλάμε αδέρφια.
Ο Αλογοσκούφης λέει δεν βλέπει ανάκαμψη πριν του χρόνου.
Λογικό.
Ποτέ η ανάκαμψη δεν έρχεται πριν το προεκλογικό έτος.
Εκεί ως διά μαγείας, περνάει το λουμπάγκο της εκάστοτε εξουσίας.
Ενίοτε κάποιοι τα "δίνουν όλα" σαν τον Τσοβόλα ή τον αείμνηστο Ράλλη που πριν τις εκλογές του '81 μοίραζε χιλιάρικα στις προεκλογικές του ομιλίες.
Κοίτα τώρα να δεις απορίες που έχω πρωϊνιάτικα Κυριακής.
Ρε παιδιά, αφού αυτά τα 28 δις, τρις και δεν συμμαζεύεται δεν τα θέλουν οι τράπεζες.
Αφού απ ότι φαίνεται τα έχετε γιά σπρώξιμο.
Γιατί δεν τα δίνετε υπό μορφήν αυξήσεως στους εργαζόμενους;
Ετσι θα μειωθούν και τα δάνεια.
Αλλά ξέχασα.
Εσείς δεν έχετε λεφτά γιά τους εργαζόμενους.
Εκεί δεν περισσεύουν.
Μόνο κομπίνες με την εφορία ξέρετε να κάνετε και να εισπράτετε ΕΤΑΠ ακόμα κι εκεί που δεν πρέπει.
Αντε λοιπόν όλοι στο Βατοπέδι αδέρφια.
Να προσευχηθούμε υπέρ αποκαταστάσεως των πληγέντων κεφαλαιοκρατών αδελφών ημών.
Που ξέχωρα απ όλα τα υπόλοιπα, είναι και άμαθοι στις κακουχίες.
Εμείς η πλέμπα, αντέχουμε...

Πάλι ξεκίνησαν οι σταυροφόροι...

2008-08-10T19:30:00.005+03:00

Αφού η Ολυμπιάδα δεν μπορεί να προσφέρει ούτε την ολυμπιακή εκεχειρία, δεν νομίζω πως έχει πιά λόγο να υπάρχει.

Ντόπα, εμπορευματοποίηση, καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και λίγο πιό δίπλα πόλεμος...

Ας κάνουμε τους...Κινέζους

2008-08-09T10:19:00.004+03:00

Ξεκίνησε κι αυτή η Ολυμπιάδα.
Σε μιά χώρα με χιλιάδες προβλήματα, με φτώχεια, πείνα, ρύπανση, περιφρόνηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, αλλά σίγουρα σε μιά άλλη χώρα.
Μιά χώρα διαφορετική, με την δική της κουλτούρα, τον δικό της τρόπο σκέψης, τις δικές της αξίες που αν μη τι άλλο οφείλουμε να σεβαστούμε πολύ δε περισσότερο όταν δεν την καταννοούμε.
Με αφορμή την τελετή έναρξης διάβασα διάφορα πικρόχολα και ειρωνικά σχόλια από διάφορους Ελληναράδες που τελικά κατέληγαν στο...αυτοννόητο συμπέρασμα:
Μόνο εμείς ξέρουμε να κάνουμε τελετές έναρξης
Και φυσικά μόνο εμείς ξέρουμε να διοργανώνουμε με επιτυχία Ολυμπιάδες και φυσικά μόνο εμείς έχουμε στέγαστρα Καλατράβα και όχι φωλιές πουλιών και μόνο εμείς έχουμε Ντάτσουν με πατάτες στην τελετή λήξης, πλάνο που ασφαλώς λέει πολλά σε όλους τους λαούς της Γης...
Ολ αυτά επενδύονται με αρκετά μεγάλη δόση χιούμορ γιά να χρυσωθεί το χάπι του εθνικισμού, της ασχετοσύνης και της βαρβαρότητας.
Οι κοινωνικές ευαισθησίες κάνουν ίσως γιά πρώτη και τελευταία φορά την εμφάνισή τους σε κείμενα εθνικιστών.
Φτώχεια, πείνα, ρύπανση, ανθρώπινα δικαιώματα, έλλειμα δημοκρατίας, ε;
Ποιός μπορεί να διαφωνήσει;
Αλλά και Αλβανοί λαθρομετανάστες που δούλευαν ανασφάλιστοι γιά ένα κομμάτι ψωμί στα ολυμπιακά μας έργα, που απολύθηκαν αμέσως μετά την τελετή λήξης, που σκοτώθηκαν στα πάνω από 100 εργατικά ατυχήματα τα οποία έβλεπαν επιλεκτικά το φως της δημοσιότητας.
Γι αυτά δεν βλέπω να μιλάει κανείς, προφανώς τα προσπεράσαμε γιατί πονάνε, γιατί δεν συμφέρει να ακουστούν, γιατί ακόμα δεν τα έχουμε "τακτοποιήσει", γιατί ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν και "δουλεύονται" απ το απατηλό όνειρο της "πράσινης κάρτας" που ποτέ δεν έρχεται, γιατί αν έρθει θα τους δώσει τα ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους πολίτες.
Τώρα το θέμα μας είναι η Κίνα, εμείς καλά είμαστε, δόξα τω Θεώ ακόμα νερό πίνουμε απ τη βρύση, μπορεί κάθε καλοκαίρι να γινόμαστε στάχτη, κάθε χειμώνα να πλημμυρίζουμε με το παραμικρό, μπορεί να τρώμε δηλητηριασμένα λάδια, μπορεί να μας βουτάνε απ την τσέπη το τελευταίο δανεικό μας ευρώ, αλλά δόξα τω Θεώ να λέμε, όχι, εμείς δεν είμαστε σαν την Κίνα και δεν θα γίνουμε ποτέ, ούτε καν θα χρειαστεί να πάμε στην πλατεία Τιεν Αν Μεν και να χύσουμε το αίμα μας.
Το πολύ-πολύ να συνεχίσουμε να κάνουμε τους...Κινέζους.

Τα κουφώματα

2008-06-24T11:52:00.004+03:00

Σ αυτή τη χώρα η διαπλοκή είναι λερναία ύδρα.
Σ αυτή τη χώρα κανείς δεν φοβάται την δικαιοσύνη.
Σ αυτή τη χώρα όλοι ξέρουν πως όταν μιλάνε οι πολιτικοί γιά σκάνδαλα και απόδοση ευθυνών ποτέ δεν το εννοούν πραγματικά.
Σ αυτή τη χώρα θα χει πεθάνει πρώτα ο Ζαχόπουλος από φυσικό θάνατο, θα χουμε μεταναστεύσει στον πλανήτη Αρη και μετά θα μάθουμε (αν μάθουμε) τί πραγματικά συνέβη.
Σ αυτή τη χώρα η SIEMENS δεν είναι τίποτε άλλο παρά μιά συνηθισμένη καθημερινή πρακτική στον τομέα των εργολαβιών και υπεργολαβιών.
Μήπως ξεχάσαμε την "νόμιμη μίζα" γιά τις αγορές του αιώνα που πριν λίγα μόλις χρόνια τις θεωρούσαμε και φυσιολογικές;
Σ αυτή τη χώρα λοιπόν δεν μπορεί να τρομάξει κανένας πρόεδρος της ΕΡΤ από κανέναν και να θεωρήσει πως μπορεί κάποια μέρα να διαδεχθεί τον Τσουκάτο στο κατώφλι του εισαγγελέα.
Διαβάζω λέει, πως έδωσε 1.2 εκατομμύρια ευρώ γιά τα νέα λογότυπα της ΕΡΤ.
Και αυτό συνιστά σκάνδαλο.
Σιγά τ αυγά αδέρφια.
Και λίγα έδωσε.
Πού να δείτε πόσα θα δώσει όταν αλλάξει τα κουφώματα!

Πόσο εννοούν αυτά που λένε οι διαφημίσεις;

2008-06-23T12:38:00.003+03:00

Εχει πλάκα τελικά να ασχολείσαι με τις διαφημίσεις.
Κι όταν λέω να ασχολείσαι, εννοώ να τις παίρνεις στα σοβαρά.
Γιατί αν βασιστείς σ αυτά που σου λένε, τότε δίπλα μας υπάρχουν καλοί Σαμαρείτες που μας χαρίζουν λεφτά, ταξίδια κι αυτοκίνητα κι εμείς μόνο από τεμπελιά η χαζομάρα χάνουμε τόσες λαμπρές ευκαιρίες.
"Μπες στο Μπουρδασπόρ παίξε μπάλα και φύγε με 50000 ευρώ" λέει ο ένας.
"Στείλε κενό SMS στο 666 και κέρδισε ταξίδια στην Αυστρία", λέει ο άλλος
"Ελα σ έμάς πάρε αυτοκίνητο, φύγε και μην το πληρώνεις", λέει ο τρίτος.
Βέβαια δεν σου λένε την συνέχεια, την οποία καλείσαι να ανακαλύψεις μόνος σου.
Οτι δηλαδή πρέπει να σουτάρεις από μιά...τρύπα βελόνας κι αν είσαι τυχερός θα μπεις στον μεγάλο τελικό μαζί με άλλους από άλλα καταστήματα Μπούρδασπορ που θα έχουν πετύχει το ίδιο πράγμα.
Οτι όταν στείλεις το κενό SMS θα σε βομβαρδίσουν με άλλα SMS στα οποία θα πρέπει να απαντάς σε πολύ δύσκολες ερωτήσεις του τύπου: τί άλλο είναι ο Μπασινάς εκτός από ποδοσφαιριστής της Εθνικής; Α αρχηγός, Β προπονητής και αφού αυτό το νταραβέρι συνεχιστεί γιά ένα μήνα και έχεις πληρώσει καμιά 100στή SMS θα μπεις στην μεγάλη κλήρωση και αν είσαι τυχερός θα κερδίσεις ένα ταξίδι.
Οτι το αυτοκίνητο το παίρνεις και φεύγεις, και αρχίζεις να πληρώνεις μετά από δύο χρόνια τα μαλλιά της κεφαλής σου.
Και αφήνω τελείως στην άκρη τα ψιλά γράμματα που τρέχουν στο κάτω μέρος της οθόνης με ταχύτητα...Κεντέρη γιατί εκεί οι άνθρωποι είναι καλυμμένοι.
Σου λένε κύριε, εγώ το γράφω.
Τώρα αν εσύ δεν το διαβάζεις, πήγαινε στον οφθαλμίατρο.
Αυτά συμβαίνουν φίλοι μου στον μαγικό κόσμο της διαφήμισης κι εγώ αναρωτιέμαι.
Μήπως συνιστούν παραπλάνηση της κοινής γνώμης όλ αυτά;
Αλλά θα μου πείτε τώρα, τί ψάχνω.
Υπάρχει μεγαλύτερη παραπλάνηση της κοινής γνώμης από τα δελτία ειδήσεων;
Αλλη πονεμένη ιστορία αυτή...

Πόσο κοστίζουν τα δικαιώματα του Εθνικού μας Υμνου;

2008-06-11T12:10:00.002+03:00

Με αφορμή το Euro 2008 όλες οι σοβαρές εταιρείες που σέβονται τον εαυτό τους έβγαλαν διαφημίσεις με θέμα την Εθνική ομάδα, τους παίκτες της, τον Ρεχάγκελ, το κύπελλο και άλλα πολλά και εθνικά υπερήφανα.
Είδαμε Ελληνες στο τείχος, Ελληνίδες να...ψωνίζουν τον Γιαννακόπουλο, έμο να τρώνε πατατάκια βαμένα στα εθνικά χρώματα, αλλοπαρμένους να πέφτουν σε λάκους συνεργείων και να πανηγυρίζουν, μέχρι και τα αυγά μάτια με το μπέϊκον απέκτησαν νότα ποδοσφαιρική και έγιναν απαραίτητο επιδόρπιο γιά τις υπερεθνικές μας ορέξεις.
Ολ αυτά καλά και θεμιτά.
Και δεν θα ασχοληθώ με τα μυαλά μας που έφυγαν από τη γη και με την βοήθεια των χορηγών και λοιπών επιχειρήσεων πέταξαν μέχρι την γη της επαγγελίας και το κύπελλο, έστω κι αν μέσα είχε καφέ βιενουά αντί γιά σαμπάνια...
Το μόνο που πραγματικά με απασχολεί είναι πως μέσα σ αυτό τον ίλιγγο, αυτή την εθνική μας παραζάλη, καταφέραμε να ευτελίζουμε έννοιες και αξίες που πρώτοι οι υπερεθνικόφρωνες θα έπρεπε να διαφυλάττουν ως κόρην οφθαλμού.
Σεβασμιότατε Ανθιμε, σεπτέ Ψωμιάδη, εκλαμπρότατε Βελόπουλε, πήρατε αλήθεια χαμπάρι τί έγινε;
Μήπως μέσα σ όλο αυτό το μάτσο των διαφημίσεων έπεσε το μάτι σας επάνω σε μία που χρησιμοποιεί τον Εθνικό μας Υμνο;
Από ποιόν αλήθεια πήρε δικαιώματα ο καλός διαφημιστής και πόσο τα πλήρωσε;
Είναι ηθικά σωστό και εθνικά δίκαιο το σύμβολο ενός Εθνους να χρησιμοποιείται προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι επιδιώξεις μιάς τράπεζας ή μιάς αυτοκινητοβιομηχανίας;
Λυπάμαι που πρέπει να επισημαίνω εγώ τέτοια πράγματα.
Ενας παντελώς ακατάλληλος διεθνιστής που δεν πιστεύει στην έννοια των συνόρων και των κρατών.
Θλίβομαι βαθύτατα...

Ξύστε και καταθέστε!

2008-05-27T09:19:00.002+03:00

Οσο περισσότεροι άνθρωποι θα τα φέρνουν δύσκολα βόλτα τόσο περισσότερο ο τζόγος θα εισέρχεται στην ζωή μας.
Δεν είναι μόνο το στοίχημα, το τζόκερ, τα λαχεία, το ΛοΤΤο, το Προτο και τα διάφορα άλλα μαγικά χαρτάκια που μας υπόσχονται οικονομική ευμάρεια αν βεβαίως...μας κάτσει, τώρα στο παιχνίδι του τζόγου μπουκάρουν και οι τράπεζες.
Και δεν εννοώ το χρηματιστήριο ή τα ομόλογα, αυτά πιά δεν είναι της μοδός, πέρασε η μπογιά τους και πλέον απασχολούν κυρίως τους "ειδικούς" (ευτυχώς)και όχι την κυρά Μαριγούλα την νοικοκυρά.
Ομιλώ γιά τις καταθέσεις ταμιευτηρίου που υπόσχονται...πλούσια δώρα και πολλαπλές κληρώσεις.
"Κατάθεσε τα λεφτά σου σε μάς και μπες στην κλήρωση γιά 300000 ευρώ κάθε μήνα και 3000000 ευρώ κάθε χρόνο" ή κάπως έτσι.
Μάλιστα. Οι τράπεζες ασπάζονται την λογική Αρναούτογλου και τζογάρουν γιά να βρουν τον επόμενο εισοδηματία.
Δεν αυξάνουν το επιτόκιο καταθέσεων να ωφελήσουν όλους, αυτό δεν έχει νόημα, σιγά μην γίνει κανείς πλούσιος με το επιτόκιο των πενιχρών του καταθέσεων (των ποιών; λέμε τώρα...)
Συγκεντρώνουν το κομπόδεμα και το μοιράζουν στους τυχερούς.
Ανοιξε λοιπόν κι εσύ έναν λογαριασμό ταμιευτηρίου.
Κι αν σου κάτσει...
Να ναι έτσι άραγε, ή μήπως την "κάτσαμε";;;

Ουσιαστικές προτάσεις γιά τις πυρκαγιές και τα δάση

2008-05-26T13:44:00.004+03:00

Απ τους Ελληνες Ενεργούς Πολίτες έλαβα σήμερα ένα δελτίο τύπου με πολύ ενδιαφέρον περιεχόμενο.
Το αναδημοσιεύω αυτούσιο, αφού κάθε λέξη έχει την σημασία της

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

13 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ - ΛΥΣΕΙΣ

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ ΠΟΥ ΟΡΓΑΝΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΑΣΙΚΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ

Μετά την ολοκλήρωση της διημερίδας για τις δασικές πυρκαγιές, την 15η και 16η Μαΐου 2008, θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους τους ομιλητές και τους συμμετέχοντες για την σημαντική συμβολή τους στην συζήτηση, αλλά και στην ενημέρωση όλων μας. Επίσης μια ξεχωριστή αναφορά και στους δημοσιογράφους που συμμετείχαν και έδειξαν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.

Μετά τη διημερίδα καταλήξαμε σε δεκατρείς βασικές προτάσεις οι οποίες είναι:

1. Δημιουργία ενιαίου εθνικού φορέα με αποκλειστική αρμοδιότητα την πρόληψη, διαχείριση, προστασία, και πυρόσβεση των πυρκαγιών και, άμεση χρηματοδότηση των ανάλογων αρμοδίων υπηρεσιών, για τον καθαρισμό, την προστασία και την πυροφύλαξη των δασών, για φέτος, μέχρι τη δημιουργία του ενιαίου εθνικού φορέα.

2. Δημιουργία φορέα έρευνας και τεχνολογικών εφαρμογών στα πλαίσια του υπό δημιουργία ενιαίου εθνικού φορέα συνολικής αντιμετώπισης των πυρκαγιών.

3. Άμεσος προγραμματισμός και σχεδιασμός για την διαχείριση -καθαρισμό-διαμόρφωση των δασικών και αγροτικών εκτάσεων, τη δημιουργία αντιπυρικών ζωνών και πυροφυλακίων.
4. Άμεση θεσμοθέτηση διαδικασιών για την ευχερή και διαφανή απορρόφηση των Ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων από τους κρατικούς φορείς και υπηρεσίες, Ένοπλες Δυνάμεις, Σώματα Ασφαλείας, Πυροσβεστική Υπηρεσία κλπ.
5. Άμεση δημιουργία εθνικών βάσεων δεδομένων γης (εθνικό GIS, ψηφιακό δασολόγιο κλπ) και συνεργασία μεταξύ ερευνητικών και επιχειρησιακών φορέων που σχετίζονται με την πρόληψη επικινδυνότητας των πυρκαγιών (ΕΑΑ, ΕΜΥ, ΓΥΣ κλπ).

6. Συνέχιση και επέκταση των προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος (ESA), RISK-EOS και εκμετάλλευση άλλων προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης πχ EFFIS, GMES.

7. Δημιουργία συνολικής πρότασης, από την επιστημονική κοινότητα με χρήση νέων τεχνολογιών, για πρόληψη, διαχείριση, προστασία πληρωμάτων, εθελοντών, πολιτών, μηχανημάτων και υλικών πυρόσβεσης, και πυρόσβεση πυρκαγιών.

8. Αλλαγή και εκσυγχρονισμός νομοθετικού πλαισίου ώστε να εκλείψει ο γραφειοκρατικός κυκεώνας, που καταλήγει πολλές φορές σε αδιέξοδο, και κάποιοι κρύβονται πίσω από νόμους, καλύπτοντας την ανικανότητά τους.

9. Δημιουργία νέου νομοθετικού πλαισίου ικανού και σύγχρονου για τις εθελοντικές ομάδες πυροπροστασίας, πυρόσβεσης, πρώτων βοηθειών και διάσωσης, με ασφαλιστική κάλυψη, και υποχρεωτικά ενιαίο πρωτόκολλο εκπαίδευσης πιστοποιημένο από διεθνείς οργανισμούς.

10. Άμεση δημιουργία εθνικού σχεδίου παιδείας για την σχέση νέων και φύσης – περιβάλλοντος - δάσους, σε θεωρητικό αλλά κυρίως σε πρακτικό επίπεδο με τη συμμετοχή τους σε δράσεις μέσα στο δάσος, με στόχο να αγαπήσουν οι νέοι και να συνυπάρξουν με τη φύση και το περιβάλλον.

11. Προσπάθεια δημιουργία εθνικής συνείδησης προστασίας περιβάλλοντος, φύσης και δασών, μέσω καμπάνιας άμεσης επαφής με τους πολίτες.

12. Άμεση αξιοποίηση της μελέτης «αποκατάστασης και ανάπτυξης του αγροτικού τομέα – δασών και της προστασίας του περιβάλλοντος στις πυρόπληκτες περιοχές» που εκπόνησε φέτος το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο και άλλοι φορείς, για λογαριασμό του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, με την αποκατάσταση ζωικού και φυτικού κεφαλαίου, την κατασκευή, οικιών και βοηθητικών οικημάτων, την αποζημίωση των πληγέντων και την κατασκευή των απαραίτητων έργων (εγγειοβελτιωτικών, των απολύτως απαραίτητων αναδασώσεων, κτλ).

13. Μέτρα με πλήρη χρονοδιαγράμματα για την επιστροφή των κατοίκων στους οικισμούς και στις εργασίες τους, και τη μείωση της εσωτερικής μετανάστευσης που παρατηρείται από της πληγείσες περιοχές προς τα αστικά κέντρα.

ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

Σήμερα είναι μια μοναδική ευκαιρία, καθώς όλοι σχεδόν οι απαραίτητοι πόροι και δυνατότητες για την αντιμετώπιση των μεγαπυρκαγιών σε όλα τα στάδια είναι εύκολα προσβάσιμες για τη χώρα μας. Χρειάζεται πολιτική θέληση και άμεση κινητοποίηση, όχι μόνο του κρατικού μηχανισμού, αλλά και των πολιτών μέσα από τις τοπικές κοινωνίες.
Mία μοναδική ευκαιρία που οφείλεται:

1. Στην αναγνώριση του προβλήματος από μεγάλα στρώματα του λαού και τοπικών φορέων, που θέλουν και μπορούν να ενεργοποιηθούν.
2. Στην ύπαρξη μεγάλων βάσεων δεδομένων στις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), πχ ESA, που στοχεύουν ακριβώς προς τέτοιες κατευθύνσεις.
3. Στην ύπαρξη, στην Ελλάδα, των απαραίτητων επιστημονικών και τεχνικών γνώσεων για την αξιοποίηση των κατάλληλων βάσεων δεδομένων στον αντιπυρικό σχεδιασμό και την αντιμετώπιση των μεγαπυρκαγιών.
4. Στην ύπαρξη προγραμμάτων της ΕΕ που μπορούν να χρηματοδοτήσουν τον σχεδιασμό αντιμετώπισης των μεγαπυρκαγιών.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Χρειάζεται μεγάλες τομές και αλλαγές ο τρόπος λειτουργίας του κράτους και των αυτοδιοικήσεων, αλλά και αλλαγή πολιτικών πρακτικών ώστε να υποστηριχτεί θεσμικά και οικονομικά η πρόληψη των πυρκαγιών. Τα μέτρα πρόληψης, μπορεί να συμπεριλαμβάνουν τον καθαρισμό των δασών, τη μείωση της εύφλεκτης βιομάζας με το κλάδεμα των δέντρων και αραιώσεις της βλάστησης, τη δημιουργία αντιπυρικών ζωνών και τη συμμετοχή στην προστασία του δάσους της τοπικής κοινωνίας της κάθε περιοχής.

Σημασία θα πρέπει να δοθεί στην ανάπτυξη και καλλιέργεια περιβαλλοντικής συνείδησης και στην ευαισθητοποίηση και δραστηριοποίηση των τοπικών πληθυσμών και των νέων αλλά και στην αξιοποίηση των εθελοντικών ομάδων.

Υπάρχει μεγάλη πολυδιάσπαση αρμοδιοτήτων στον κρατικό μηχανισμό και στις αρμόδιες υπηρεσίες αλλά και στους ΟΤΑ και στους ΟΝΑ. Δεν υπάρχει κοινή στρατηγική στους αρμόδιους φορείς αλλά και δεν υπάρχει κάποιος να αναλάβει την ευθύνη κρυβόμενος πίσω από τον κυκεώνα των διατάξεων που αλληλοαναιρούνται.

Το βάρος λανθασμένα έχει πέσει στην καταστολή (πυρόσβεση) της πυρκαγιάς και όχι στην πρόληψη και την προστασία του φυσικού μας πλούτου με αποτελέσματα όπως αυτά του καλοκαιριού του 2007 όπου οι πανηγυρισμοί για τις επιτυχίες της καταστολής της τελευταίας πενταετίας μετατράπηκαν σε ένα εφιαλτικό σκηνικό με περισσότερα από εβδομήντα πέντε ανθρώπινα θύματα.

Η ενημέρωση, ευαισθητοποίηση και δραστηριοποίηση των τοπικών κοινωνιών διαπιστώθηκε ότι μπορεί να αποτελέσει το κλειδί για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των προβλημάτων που σχετίζονται με τις πυρκαγιές.

Κάτι πολύ σημαντικό που διαφάνηκε από τις ομιλίες είναι ότι η αξιοποίηση της υπάρχουσας τεχνολογίας και τεχνογνωσίας είναι σχεδόν ανύπαρκτη σε θέματα πρόληψης, διαχείρισης και καταστολής των πυρκαγιών ενώ οι απαραίτητοι χάρτες για την υποστήριξη των αποφάσεων διαχείρισης των πυρκαγιών δεν υπάρχουν ή δεν είναι ενημερωμένοι.

Το εντυπωσιακό είναι ότι στην Ελλάδα οι Έλληνες επιστήμονες έχουν και τη γνώση και την εμπειρία, και την τεχνογνωσία έχοντας εφαρμόσει στην πράξη έργα χαρτογράφησης, δορυφορικής παρακολούθησης, τηλεανίχνευσης με αισθητήρες, κάμερες κ.τλ., δίκτυα μετεωρολογικών δεδομένων, συστήματα υποστήριξης αποφάσεων για τη διαχείριση των πυρκαγιών με συντονισμό επιχειρησιακού κέντρου και πυροσβεστικών δυνάμεων στο πεδίο για την ασφάλεια πυροσβεστικών αυτοκινήτων αλλά και πληρωμάτων, κ.τ.λ. Το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι υπάρχει πλεονασμός τέτοιων συστημάτων τα οποία παραμένουν αναξιοποίητα.

Πολλά από τα συστήματα που υπάρχουν έχουν πολύ χαμηλό συγκριτικά κόστος υλοποίησης, λειτουργίας και συντήρησης. Παράλληλα το ελάχιστο κόστος που υπάρχει για τη χρήση δορυφόρων μετεωρολογικών δεδομένων και χαρτογράφησης βοηθά ακόμη περισσότερο να εξετάσουμε τέτοιες λύσεις.

Επίσης υπάρχει η δυνατότητα χρηματοδότησης καθώς η Ε.Ε. επιχορηγεί μέσω της Κοινωνίας της Πληροφορίας παρόμοια έργα αλλά και διάφορα άλλα προγράμματα, μέσω του Γ΄ και Δ΄ ΚΠΣ.

Είναι μια πρόκληση για τη χώρα μας να αξιοποιήσει τη γνώση των Ελλήνων Επιστημόνων με την συνολική θωράκιση της χώρας μας, ηλεκτρονικά, δορυφορικά, μετεωρολογικά, χαρτογραφικά, μέσω της τεχνολογίας, στο επίπεδο της πρόληψης αλλά και της διαχείρισης των πυρκαγιών ώστε να προστατεύσουμε τα δάση και το φυσικό περιβάλλον μας αλλά να εξασφαλίσουμε και ένα άλλο επίπεδο ασφάλειας για τους ίδιους τους πολίτες αλλά και τις δυνάμεις δασοπυρόσβεσης. Σήμερα που η Ε.Ε βοηθά τέτοιες προσπάθειες, δεν πρέπει να χαθεί άλλη μια ευκαιρία για τη χώρα.

Σαφώς προτείνουμε να υπάρξει μια συνολική – πανελλαδική αντιμετώπιση του θέματος ώστε να μην υπάρξει πολυδιάσπαση συστημάτων, πρακτικών και πόρων.

Αλλά να υπάρξει, η αγαστή συνεργασία των αρμόδιων επιστημόνων, φορέων και ερευνητικών ομάδων ώστε να βγει ένα τελικό αποτέλεσμα που θα μειώνει στο ελάχιστο τις ατέλειες και τις αστοχίες και θα έχει έτοιμο ένα εθνικό σχέδιο πρόληψης, δράσης, αντιμετώπισης και διαχείρισης των πυρκαγιών και ασφάλειας των ανθρώπων που επιχειρούν στη μάχη της κατάσβεσης.

Ένα εθνικό σχέδιο στη διάθεση της πολιτείας, για πολλά χρόνια χωρίς πειραματισμούς, και εύκολα αναβαθμίσιμο.

ΑΜΕΣΕΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ

1. Άμεση μέριμνα για εισαγωγή μεθόδων και τεχνικών των νέων τεχνολογιών στον αγώνα κατά των μεγαπυρκαγιών.

α. Συνέχιση και επέκταση του προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος (ESA), RISK-EOS και εκμετάλλευση άλλων προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης πχ EFFIS, GMES κλπ για την εύκολη απόκτηση βάσεων δεδομένων όπως δυναμικών χαρτών, πληροφοριών από δορυφόρους κλπ.

β. Δημιουργία εθνικών βάσεων δεδομένων γης (εθνικό GIS, ψηφιακό δασολόγιο κλπ) και συνεργασία μεταξύ ερευνητικών και επιχειρησιακών φορέων που σχετίζονται με την πρόληψη επικινδυνότητας των πυρκαγιών (ΕΑΑ, ΕΜΥ, ΓΥΣ κλπ) καθώς δεν υφίσταται ούτε στα χαρτιά με αποτέλεσμα όλες οι προσπάθειες της ερευνητικής κοινότητας να είναι αποσπασματικές (Σημείωση: η ΕΕ και κυρίως η ESA δεν έχουν βάσεις επεξεργασμένων δεδομένων αλλά raw data, και το πρόβλημα αφορά κυρίως τους εθνικούς φορείς που είναι αρμόδιοι για τις εθνικές βάσεις, ΕΜΥ, ΥΠΕΧΩΔΕ, ΟΚΧΕ,

ΓΥΣ κλπ).

2. Θεσμοθέτηση κέντρου τεκμηρίωσης, αξιολόγησης και πιστοποίησης υπαρχουσών μεθόδων και τεχνικών χειρισμού προβλημάτων θεωρητικής ανάλυσής και πρακτικής αντιμετώπισης του φαινόμενου των δασικών πυρκαγιών και των συνεπειών του, όπως δημιουργία δυναμικών χαρτών και εικόνων επικινδυνότητας κρίσιμων περιοχών και χρονικών περιόδων, μοντέλων πρόβλεψης, πρόγνωσης και διαχείρισης της εξέλιξης του φαινόμενου καθώς και σχεδιασμού, παρακολούθησης και συντονισμού των δράσεων αποκατάστασης και ανασυγκρότησης των τυχόν κατεστραμμένων περιοχών.

3. Κίνητρα και χρηματοδότηση για την έρευνα, ανάπτυξη και αναβάθμιση μεθόδων και τεχνικών, από πανεπιστήμια, κέντρα ερευνών και ιδιωτικούς φορείς, για την αντιμετώπιση του φαινόμενου των δασικών μεγαπυρκαγιών.

4. Άμεση θεσμοθέτηση για την κινητοποίηση και δραστηριοποίηση των τοπικών κοινωνιών, μέσα από συγκεκριμένα προγράμματα και δράσεις για την αποκατάσταση των πυρόπληκτων περιοχών, καθώς και την πρόληψη και την προετοιμασία για πυρόσβεση. Άμεση μέριμνα για οργάνωση, εκπαίδευση, εφοδιασμό και προετοιμασία για την σχεδιασμένη και καθοδηγημένη συμμετοχή εθελοντικών δυνάμεων, μόνιμου και εποχιακού προσωπικού, με μεθοδικότητα και αποτελεσματικότητα.

5. Άμεσος προγραμματισμός και σχεδιασμός για την διαχείριση -καθαρισμό-διαμόρφωση των δασικών και αγροτικών εκτάσεων, τη δημιουργία αντιπυρικών ζωνών και πυροφυλακίων:

α. Επείγουσας φύσης καθαρισμούς των δασών για την τρέχουσα καλοκαιρινή περίοδο.

β. Σχεδιασμός συστηματικού καθαρισμού των δασών αρχίζοντας από τον επόμενο Σεπτέμβριο, σε μόνιμη βάση.

Για την υλοποίηση των παραπάνω, απόλυτα αναγκαία είναι η εθελοντική κινητοποίηση των πολιτών, προς την κατεύθυνση δραστηριοποίησης τοπικών κοινοτήτων, φορέων αυτοδιοίκησης, κοινωνικών οργανώσεων, πολιτικών, κομμάτων της Βουλής, επιστημονικών φορέων και ιδρυμάτων και τελικά της κυβέρνησης, για την οποία μέχρι σήμερα ισχύει το « στου κουφού την πόρτα…».
Οι ενημερωμένοι, ενεργοί, δραστήριοι πολίτες, με την εθελοντική τους δράση και πίεση, είναι σήμερα η μοναδική δύναμη που μπορεί να βγάλει τον κρατικό «στεγόσαυρο» από την –κατακαλόκαιρο!- χειμερία νάρκη του.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΑΣΙΚΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ

ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Αστοχες λέξεις

2008-05-23T12:19:00.002+03:00

Η ελληνική γλώσσα είναι ιδιαίτερα πλούσια.
Υπάρχουν περιπτώσεις που γιά το ίδιο πράγμα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε δύο και τρεις διαφορετικές λέξεις με πολύ λεπτή διαφορά στην σημασία τους.
Ομως φαίνεται πως στην ζωή καμιά γλώσσα δεν είναι αρκετή γιά να περιγράψει με σαφήνεια και ορθότητα την ανθρώπινη εγκληματικότητα.
Να αποκαλέσεις κτήνη αυτούς τους τύπους που βίαζαν, βασάνιζαν και ασελγούσαν βρέφη και μικρά παιδιά και μάλιστα με κίνητρο το κέρδος και όχι μιά πιθανή διαστροφή;
Τί φταίνε άραγε τα κτήνη;
Θα προβεί σε τέτοια πράξη ένα ζώο γιά να αυξήσει το...εισόδημά του;
Τους αποκαλούμε λοιπόν "παιδόφιλους"
Σύνθετη λέξη...
Φίλοι των παιδιών
Η καλύτερα, αυτοί που τους αρέσουν τα παιδιά
Οπως στους ομοφυλόφιλους αρέσουν τα άτομα του ίδιου φύλου.

Τί δυστυχία...
Πάλι φάουλ είμαστε.
Πώς μπορεί να σ αρέσει κάτι και να το βασανίζεις;

Ούτε κτήνη, ούτε παιδόφιλοι
Η ελληνική γλώσσα σηκώνει ψηλά τα χέρια γι αυτά που εμβρόντητοι ακούσαμε να συμβαίνουν κυριολεκτικά στην...διπλανή μας πόρτα.
Και πραγματικά τέτοιες ώρες αρχίζει να κλωνίζεται μέσα σου η πεποίθηση πως η θανατική καταδίκη δεν πρέπει να ισχύει και να εφαρμόζεται.

Κρίμα γιά το ανθρώπινο γένος λοιπόν
Οσο γιά την γλώσσα μας που δεν είναι στατική, σίγουρα κάποια στιγμή θα βρεθεί η κατάλληλη λέξη γιά τέτοιες πράξεις.
Προς το παρόν μιά λέξη μόνο μου ρχεται στο μυαλό...

ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ

Πρωταπριλιά

2008-04-01T13:04:00.002+03:00

Ονειρεύτηκα σήμερα και αφού η μέρα το επιτρέπει δικαιούμαι να το πω, μιά αμοιβαία αποδεκτή λύση της ονομασίας των Σκοπίων προς όφελος μόνο της Ελλάδας υπό την αιγίδα των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ.
Ονειρεύτηκα ένα κόσμο ειρηνικό που θα εκβιάζει και θα εκβιάζεται με αγάπη και πίστη στα ιδανικά και τις αξίες.
Ονειρεύτηκα να ζω σε μιά χώρα μεγαλόμικρη και όχι μικρομέγαλη.
Μάλλον λάθος μέρα ονειρεύτηκα.
Αλλο όνειρο και άλλο ψέμμα...

Τα δώρα του ήλιου

2008-03-28T15:42:00.010+03:00

Μπήκαμε στην άνοιξη και όσο κι αν ο καιρός είναι ακόμα ψιλοχειμωνιάτικος, δεν αργούν οι ηλιόλουστες μέρες που θα μας πάρουν απ το χέρι και θα μας οδηγήσουν στο ποθητό καλοκαίρι.
Θα απολαύσουμε έτσι (όσοι μπορέσουμε) την θάλασσα και τον ήλιο.
Τον ήλιο που μας παρέχει απλόχερα τις αχτίνες του σ αυτή την μικρή γωνιά της γης.
Και που φυσικά εμείς σπανίως αξιοποιούμε.
Στις Σκανδιναβικές χώρες που οι μέρες ηλιοφάνειας είναι πολύ λιγότερες, οι άνθρωποι ερευνούν καθημερινά και εφαρμόζουν προγράμματα αξιοποίησης ήπιων μορφών ενέργειας (μέχρι και την θέρμανση σταθμών τρένου από την αναπνοή των ταξιδιωτών διάβασα πως ετοιμάζονται να εφαρμόσουν).
Κι εδώ, στην Ελλάδα, που ελάχιστα βρέχει,...πέρα βρέχει!
Τις ημέρες των απεργιών της ΔΕΗ και των συνεχόμενων διακοπών ρεύματος, συνειδητοποίησα πόσο εξαρτημένοι είμαστε τελικά από την ηλεκτρική ενέργεια, πόσο δέσμιοι του ίδιου του τρόπου της ζωής μας που αρνούμαστε πεισματικά να τον αλλάξουμε γιατί έτσι μάθαμε και έτσι μας είναι πιό εύκολο.
Με οποιοδήποτε κόστος γιά το περιβάλλον ή την τσέπη μας, συνηθίσαμε τόσα χρόνια να πατάμε απλώς ένα κουμπί ή να βάζουμε ένα φις στην πρίζα.
Αδυνατώ να φανταστώ πώς θα ήταν ο κόσμος μας αν αναγκαζόμασταν να επιστρέψουμε έστω και μία μέρα στον 19ο αιώνα ή στις αρχές του 20ου.
Η ταύτιση της προόδου με τον υπερκαταναλωτισμό και την κατασπατάληση των αποθεμάτων ενέργειας είναι μιά επικίνδυνη ταύτιση που αργά ή γρήγορα θα μας οδηγήσει σε οικολογικό και οικονομικό κραχ.

Ενας μεγάλος πρόλογος γιά κάτι πολύ απλό...

Τις μέρες λοιπόν αυτές, χαζεύοντας στο ίντερνετ, ανακάλυψα πως εισάγονται στην Ελλάδα από μιά εταιρία που εδρεύει στο Ηράκλειο Κρήτης ηλιακοί φορτιστές κινητών και άλλων συσκευών.
Χωρίς πολύ σκέψη απέκτησα έναν γιατί οι προδιαγραφές του μου φάνηκαν ελκυστικές, παρά το αλμυρό κόστος των 100 ευρώ (τα έξοδα αποστολής περιλαμβάνονται)
Φαντάζομαι πως αν τον αναζητήσετε στο εξωτερικό μπορεί και να τον βρείτε σε φτηνότερη τιμή.
Η λειτουργία του είναι απλή και στην όψη θυμίζει ένα μικρό...notebook.
Φανταστείτε μιά "οθόνη" με ένα μικρό φωτοβολταϊκό που αλλάζει γωνία γιά να πετύχει την καλύτερη πρόσπτωση των ακτίνων του ήλιου και ένα κυρίως σώμα που περιλαμβάνει δύο υποδοχές καλωδίων και μιά κεντρική υποδοχή 4 επαναφορτιζόμενων μπαταριών μεγέθους ΑΑ.
Η μία υποδοχή καλωδίου καταλήγει σε ένα φις που δέχεται μετατροπείς γιά όλα τα κινητά τηλέφωνα ή άλλες ηλεκτρικές μικροσυσκευές.
Η άλλη υποδοχή δέχεται κανονικό καλώδιο ρεύματος και έτσι η συσκευή μας μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σαν κανονικός ταχυφορτιστής.
Τοποθετούμε λοιπόν 2 ή 4 ΑΑ επαναφορτιζόμενες μπαταρίες NiMeH/NICd και εκθέτουμε τον φορτιστή στον ήλιο.
Η συσκευή προχωρά σε αυτόματη αποφόρτιση πριν αρχίσει να φορτίζει.
4 μπαταρίες των 700 mA σε μία ήμέρα κανονικής ηλιοφάνειας (θερμοκρασία 20 βαθμών Κελσίου) φορτίστηκαν σε περίπου μία ώρα!(υπάρχουν 3 φωτινές λυχνίες που ενημερώνουν γιά το ποσοστό φόρτισης των μπαταριών)
Στην συνέχεια αφήνετε τις επαναφορτιζόμενες μπαταρίες μέσα στον φορτιστή και συνδέετε το καλώδιο με τον κατάλληλο μετατροπέα στο κινητό σας τηλέφωνο.
Η συσκευασία παρέχει αρκετούς μετατροπείς γιά κινητά και άλλες συσκευές, αλλά και αν δεν ταιριάζει καμιά με το δικό σας κινητό μπορείτε να προμηθευτείτε τον κατάλληλο από κάποιο κατάστημα κινητής τηλεφωνίας.
Η φόρτιση πραγαμτοποιείται κανονικά στον ίδιο χρόνο που γίνεται και από την πρίζα, ενώ έχετε και 3 επιλογές ταχύτητας φόρτισης.
Οπως σημειώνεται από τον κατασκευαστή αν επιχειρήσετε να φορτίσετε 4 μπαταρίες μεγάλης χωρητικότητας (άνω των 2000 mA) ο χρόνος φόρτισης μπορεί να φτάσει και τις 12 ώρες.

Οπως καταλαβαίνετε μιά τέτοια εφαρμογή δεν είναι κατάλληλη μόνο γιά το σπίτι, αλλά και τα ταξίδια και ειδικά το camping.
Αν πείτε δε γιά τις διακοπές ρεύματος...
Το site της κατασκευάστριας εταιρίας του φορτιστή

Η τέχνη της φωτογραφίας και η φωτογραφία της τέχνης

2008-03-03T11:29:00.002+02:00

Η παραπάνω "φωτογραφία" όσο εντυπωσιακή και να δείχνει κόστισε την δουλειά στον "φωτογράφο" που την κατασκεύασε γιατί αποδείχθηκε πως επρόκειτο γιά μοντάζ κατασκευασμένο στο Photoshop.
Ετσι λοιπόν όλοι οι παραπλανημένοι θα πρέπει να περιμένουμε κάποια άλλη φορά να δούμε αντιλόπες να περνούν κάτω από τρένα στην Κίνα...
Εμπλεκόμενος πολλά χρόνια με την φωτογραφία, αρχικά δεν κατάλαβα γιατί θα πρέπει να οικτήρουμε κάποιον που μοντάρει πολλά κομμάτια πολλών φωτογραφιών συνθέτοντας ένα εντυπωσιακό και άρτιο αποτέλεσμα.
Μήπως αυτό δεν είναι τέχνη, αναρωτήθηκα.
Και γιατί ας πούμε το "πείραγμα" του κοντράστ και της φωτεινότητας μιάς φωτογραφίας δεν είναι πράξη κατακριτέα ενώ η ένθεση ενός γλάρου σ έναν νεφελώδη αστικό ουρανό πρέπει να θεωρηθεί έγκλημα καθοσίωσης γιά τον κόσμο της φωτογραφίας;
Μήπως η παραχάραξη των συνθηκών φωτεινότητας δεν αποκρύπτει απ τον παρατηρητή της φωτογραφίας τις πραγματικές συνθήκες που ίσχυαν όταν τραβήχτηκε ή ακόμα και τις τεχνικές δυνατότητες του φωτογράφου;
Παρακολούθησα με αφορμή ένα τέτοιο περιστατικό μιά μεγάλη συζήτηση στο dpgr η οποία με βοήθησε να αλλάξω γνώμη.
Σήμερα γνωρίζω καλά πως η φωτογραφία, η καλή φωτογραφία, είναι κόπος, γνώση, εμπειρία, καρδιά, ψυχή, μάτι, σωστό τάϊμιγκ.
Είναι και τύχη, να βρεθείς στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή, αν και συνήθως η τύχη βοηθά τους γνωρίζοντες.
Οι περιπτώσεις όπου ένας αδαής θα τραβήξει μιά πραγματικά καλή φωτογραφία είναι πολύ περιορισμένες.
Απ την άλλη δεν έπαψα ποτέ να θεωρώ τέχνη το κολάζ και να μην θαυμάζω εκείνους που χειριζόμενοι άψογα τα προγράμματα επεξεργασίας φωτογραφίας παρουσιάζουν εξαιρετικά αποτελέσματα που "μιλούν" στην καρδιά και το μυαλό.

Ετσι λοιπόν εκτιμώ πως είναι θέμα προθέσεων και ειλικρίνειας.
Ναι.
Το κολάζ είναι τέχνη, δεν είναι όμως φωτογραφική τέχνη.
Οποιος το αποκρύπτει σκόπιμα είναι κατακριτέος.
Εστω κι αν είναι ένας μεγάλος καλλιτέχνης...

Μαγική βραδιά στο REX

2008-03-01T12:56:00.001+02:00

Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτά.
Ευτυχώς που στη ζωή μας έχουν μείνει κάποιοι άνθρωποι που ζεσταίνουν τις καρδιές μας, υγραίνουν τα μάτια και φέρνουν τα χέρια και τις ψυχές πιό κοντά.

Ελευθερία, Δήμητρα σας ευχαριστώ.
4 ώρες σ έναν μουσικό παράδεισο.
Να στε καλά!!!

Απλά τα πράγματα. Η μήπως όχι;;;

2008-02-27T14:41:00.003+02:00

Τελικά δεν καταλαβαίνω γιατί μπερδευόμαστε...
Αν ο κύριος Χιώτης εκβιάστηκε...
Αν οι αρχές βρήκαν τους διαχειριστές του press-gr...
αν βρήκαν τους αποστολείς των εκβιαστικών mails...
αν αυτοί είναι κάποιοι απ τους διαχειριστές του press-gr...
τί άλλο χρειάζεται να βρουν;
Γιατί αν δεν τα βρήκαν όλ αυτά...
και κυρίως αν δεν τα συνέδεσαν...
τότε εκβιασμός απ τους διαχειριστές του blog δεν υπάρχει...
κι έτσι μένει να ξεκαθαριστεί ποιός έστειλε εκείνα τα e-mails...
Εκτός κι αν το πρόβλημα δεν είναι αυτό...
αλλά με αφορμή τον εκβιασμό...
να πούμε πως μας συκοφαντούν...
Οπότε πάλι απλά είναι τα πράγματα...
να κάνουν μυνήσεις γιά συκοφαντική δυσφήμιση...
και ο κύριος Χιώτης...
και οι υπουργοί...
και οι βουλευτές...
Γιατί όσο κακό είναι να συκοφαντείς...
άλλο τόσο κακό είναι να λες ότι συκοφαντήθηκες...
γενικά και αόριστα χωρίς στοιχεία...
γιατί έτσι τελικά...
αυτό που μένει ως εντύπωση...
είναι πως έχεις λερωμένη τη φωλιά σου...
και το μόνο που σε ενδιέφερε είναι να σβήνονται τα σχόλια που αφορούν το πρόσωπό σου...

Απλά λοιπόν είναι τα πράγματα...
Αν εκβιάζουν οι διαχειριστές πείτε το...
αν εκβιάζει κάποιος άλλος, πείτε ποιός εκβιάζει...
αν συκοφαντηθήκατε κάντε μύνηση...
και αφήστε τώρα αυτά τα υπερήφανα...
πως δεν είστε άνθρωποι που καταφεύγετε σε μυνήσεις...
δεν είναι του επιπέδου σας...
πουφ κακά κι άλλες ανοησίες...
γιατί δεν πείθετε κανέναν...
τουλάχιστον απ τους τεχνολογικά εγγράμματους...
γιατί κατά τα άλλα τους υπόλοιπους τους πείσατε...
πως το ίντερνετ και τα blogs είναι πράγματα του σατανά...

Αυτό δεν θέλατε εξ αρχής άλλωστε;;;

ΥΓ. Εγώ πάντως αν δεν μου πουν από πού έφυγαν αυτά τα mails, θα έχω κάθε δικαίωμα να υποπτεύομαι πως πρόκειται γιά μιά μηχανορραφία με στόχο να πληγεί η ΔΩΡΕΑΝ ελεύθερη διακίνηση ιδεών και η ελεύθερη σκέψη.

Ανθρωπος αγράμματος, ξύλο ανεκτίμητο

2008-02-26T15:37:00.002+02:00

Μετά και τις τελευταίες τρομερές αποκαλύψεις γιά εκβιασμούς μέσω blogs και διαδικτύου, δεν ξέρεις πιά σε τί να στηριχτείς σ αυτό τον κόσμο...
Αρχίζεις να αμφιβάλλεις γιά τον ίδιο σου τον εαυτό.
Σε λίγο θα βάλουμε κάμερες αυτοπαρακολούθησης γιά να βλέπουμε τί κάνουμε τα βράδια.
Μήπως σηκωνόμαστε απ τα κρεβάτια μας τρέχουμε στον υπολογιστή και αρχίζουμε τα μπινελίκια σε τίποτις επώνυμους υπνοβατώντας.
Αλλά θα μου πεις, άμα την έχεις αυτή την πουτάνα την τεχνολογία στο αίμα σου, πάει τέλειωσε.
Είσαι διεφθαρμένος και να μην είσαι θα γίνεις και άμα γίνεις μπορεί και να μην το ξέρεις.
Τίποτα δεν έμεινε όρθιο πιά σ αυτή την χώρα.
Πολιτικοί, δικηγόροι, γιατροί, δικαστικοί, υπάλληλοι, bloggers όλοι στα σκατά βουτηγμένοι είμαστε
Τα παλιά τα χρόνια τα παιδιά έπαιζαν μπιλιάρδο και ξύλινο ποδοσφαιράκι.
Τότε ο γονιός μπουκάριζε στο σφαιριστήριο, τα μάγκωνε απ το αυτί και τα οδηγούσε πίσω στο σπίτι
- Ρε, είσαι τεντυμπόϋς???
Ακου μπιλιάρδα!!!
Σήμερα το κακό είναι μέσα στο σπίτι μας.
Αυτό το διαβολικό ίντερνετ - πώς διάολο το λένε Θέ μου σχώρα με - απειλεί να καταστρέψει την κοινωνία.
- Ρε, είσαι bloger?
Αει να χαθείς κωλόπαιδο...
Διότι καλά το είπε χθες ο Μάκης στην εκπομπή του.
Οι τεχνολογικώς αναλφάβητοι σε λίγα χρόνια δεν θα μπορούν να παραγγείλουν ούτε πίτσα.
Κι αυτό είναι μεγαλύτερο έγκλημα απ τον εκβιασμό.
Πού βαδίζει η κοινωνία μας αν ο τεχνολογικώς αναλφάβητος δεν θα μπορεί να παραγγείλει πίτσα;
Πριν λίγα χρόνια ο αναλφάβητος δεν μπορούσε να παραγγείλει πίτσα από ντελίβερι...
Οσο περνάνε τα χρόνια η επιστήμη του σατανά θα σπρώχνει στο περιθώριο τους αδαείς και τους αναλφάβητους.
Κι αυτό φυσικά είναι ρατσισμός.
Ομως κι από την άλλη, όπως υπάρχει η ξενοφοβία βλέπω να αναπτύσσεται και μιά τεχνολογικοφοβία.
Η οποία οδηγεί στο συμπέρασμα πως οι γνωρίζοντες είναι διεφθαρμένοι.
Και τίμιοι τελικά, μάλλον μόνο οι τεχνολογικώς και μη αναλφάβητοι.
Γι αυτό σήμερα φίλοι μου, όσο λιγότερα ξέρεις, τόσο πιό αθώος είσαι.
Σας αφήνω λοιπόν.
Πάω να βρω σταυρό γιά να...υπογράψω...

Αλλού οι τσαμπουκάδες

2008-02-11T13:52:00.000+02:00

Προσπαθώ να καταλάβω πού αποσκοπούσε αυτό το "πέσιμο" που πραγματοποίησαν χθες το απόγευμα στον Τσίπρα ο Πάγκαλος και η Παπαρρήγα και άκρη δεν βγάζω.
Γιά ηλίθιους δεν τους έχω (κάθε άλλο μάλιστα, τους θεωρώ αμφότερους έξυπνους άνθρωπους) γιά να δείχνουν με τόσο προφανή τρόπο την πρεμούρα και την απόγνωση που τους διακατέχει από την αύξηση της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ και του Συνασπισμού στην ελληνική κοινωνία.
Το πιθανότερο είναι πως δεν έχουν καταλάβει ότι το πολιτικό παιχνίδι δεν παίζεται με τους όρους του ΄70, του '80 ή του '90.
Με αναθέματα, ειρωνείες, κραυγές και πολιτικά αξιώματα δεν πείθουν πλέον κανέναν.
Αν θέλουν να αντιπαρατεθούν στην ριζοσπαστική αριστερά πρέπει να το πράξουν με πολιτικούς όρους.
Ο τσαμπουκάς δεν περνάει και όσο τον συνεχίζουν, τόσο δυνατότερα θα χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο.
Αν η εκλογή Τσίπρα είναι το επικοινωνιακό τρικ του "καλού γαμπρού" που προσβλέπει στο να καρπωθεί ο Συνασπισμός πρόσκαιρα τις ψήφους των απανταχού...πεθερών και ανύμφευτων κορασίδων μένει να αποδειχθεί σε βάθος χρόνου.
Γιατί βέβαια μόνο με τα πρόσωπα δεν καρπώνεσαι μόνιμα οφέλη στην πολιτική, όσο χαρισματικά κι αν είναι αυτά.
Ειδικά γιά την αριστερά, χαρισματικές προσωπικότητες όπως ο Λεωνίδας Κύρκος δεν κατάφεραν να την οδηγήσουν σε εκλογικές επιτυχίες, με την "ομάδα" να ακροβατεί πολλές φορές μεταξύ Α' και Β' Εθνικής (βλέπε είσοδος στη Βουλή).
Το στοίχημα λοιπόν γιά τον Συνασπισμό είναι να καταφέρει να διαμορφώσει παραπέρα μιά πιστική πολιτική εναλλακτική πρόταση γιά την ελληνική κοινωνία.
Αν δεν είναι πρόταση διακυβέρνησης ας είναι πρόταση διαμαρτυρίας και δυναμικής αντίστασης στο κράτος και την εκάστοτε εξουσία.
Το στοίχημα γιά όλους τους υπόλοιπους είναι να...προλάβουν εκείνοι να διαμορφώσουν την παραπάνω πρόταση.
Με αυτούς τους όρους παίζεται το παιχνίδι και ειδικά στο ΠΑΣΟΚ πρέπει να καταλάβουν γρήγορα πως δεν αποτελούν πιά κόμμα εξουσίας, ούτε καν πόλο εναλλακτικής διακυβέρνησης
Τα χάλια τους τα μαύρα έχουν από κάθε άποψη και όσο πιό γρήγορα το αφομοιώσουν, τόσο το καλύτερο γι αυτούς.
Η συζήτηση και η συνεργασία με την αριστερά δεν θα γίνει ποτέ με τους όρους που η Χαριλάου Τρικούπη (προ της μετακομίσεως) θέλει, γιατί πολύ απλά, αυτός ο πόλος της αριστεράς, σ αυτή τη φάση, δεν καίγεται καθόλου να συνεργαστεί και να συνομιλήσει με το ΠΑΣΟΚ, ούτε καίγεται να διαμορφώσει ένα μπλοκ εξουσίας.
Η πρόταση του Αλέκου Αλαβάνου δεν αποσκοπεί σε τίποτε άλλο απ το να προκαλέσει κι άλλα ρήγματα στα αριστερά του ΠΑΣΟΚ.
Και όσο μέσα στους κόλπους του κόμματος του Γιωργάκη Παπανδρέου θα υπάρχουν...θεριακλήδες σαν τον Θεόδωρο Πάγκαλο, τόσο το δόλωμα θα αποχωρίζεται από το αγκίστρι.
Οσο γιά την κυρία Παπαρρήγα που δηλώνει βεβαία πως αυτό το μόρφωμα είναι συγκυριακό, καλά θα κάνει να μην υποτιμά την ιστορία.
Αυτό το κομμάτι της αριστεράς μπορεί να υπήρξε μικρό, ασήμαντο, να έκανε λάθη, να μην κατάφερε ποτέ να προσπεράσει τα ποσοστά του ΚΚΕ, δεν έπαψε όμως ποτέ να υπάρχει.
Πιό παλιά το συναντούσες μόνο σε περιοδικά και εφημερίδες, άντε και σε καμιά προεκλογική συγκέντρωση ή σε καμιά κατάληψη, σήμερα όμως το συναντάς στους δρόμους και στα αμφιθέατρα, το συναντάς εκεί που έπρεπε να ήταν πάντα, δίπλα στους φοιτητές, τους άνεργους, τους εργαζόμενους, τους μετανάστες.
Εκεί το θέλει να υπάρχει η ελληνική κοινωνία.
Και επειδή αποτελεί κοινωνική αναγκαιότητα δεν θα είναι ποτέ παροδικό ή τυχαίο.
Αντίθετα, όσοι δεν αναλύουν τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, κινδυνεύουν να καταντήσουν οι ίδιοι μικροί και περιττοί...

Ενας μπερδεμένος Ελλην (;) πολίτης(;;;)

2008-02-06T11:35:00.000+02:00

Πάλι άργησα να περάσω από δω.
Τελευταία έχω γίνει ασυνεπής, αλλά δεν φταίει μόνο η τεμπελιά και το ραχατιλίκι μου.
Πριν λίγο καιρό εκεί που περπατούσα έφαγα μιά γλάστρα στο κεφάλι.
Από εκείνη τη μέρα μπερδεύω πρόσωπα και καταστάσεις, ημερομηνίες και κανάλια, ρεπορτάζ και παράθυρα, ενώ (το πιό ανησυχητικό απ όλα) άρχισα να μπερδεύω το καλό με το κακό, το σημαντικό με το ασήμαντο, το ΠΑΣΟΚ με τον όμιλο και πάει λέγοντας.
Ολα τα παραπάνω μου προκαλούν οργή και αγανάκτηση, γιατί όπως καταλαβαίνετε τώρα πιά ζώ σε μιά δική μου πραγματικότητα που καμιά σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα της πραγματικότητας που όλοι οι υπόλοιποι πραγματικά διάγουν.
Λυπάμαι αν σας μπέρδεψα, αλλά το ξεκαθάρισα απ την αρχή.
Κι εγώ μπερδεμένος είμαι και αμαρτία εξομολογουμένη ουκ εστί αμαρτία.
Τώρα γιά το τί ακριβώς εστί αμαρτία, πάλι μπερδεμένος είμαι.
Είναι αμαρτία να περιφέρεται ο Βγενόπουλος στο υπουργείο πολιτισμού και να λέει πως είναι κολλητός του Θέμου;
Είναι μεγαλύτερη αμαρτία να "καρφώνει" ο Ζαχόπουλος τον Μάκη στην ταράτσα του Μαξίμου;
Και γιατί άραγε είναι αμαρτία να θέλει ο Νικήτας Κακλαμάνης να συνεργαστεί ο Βενιζέλος με τον Τσίπρα και την Ντόρα προκειμένου να μην εκλεγεί ο Ανθιμος;
Μήπως είναι μεγαλύτερη αμαρτία να κάνει πλάκα ο Καμπουράκης στην πορεία των χρυσαυγητών πετώντας μεταλλικά γκλομπ στον Χατζηνικολάου;
Και γιατί η Παπαρρήγα επιμένει πως το υπουργείο της ρυθμίζει τώρα το ασφαλιστικό μόνο γιά τους ιδιωτικούς υπαλλήλους και όχι και γιά τους δημόσιους;
Ποιός έβαλε τον Χίο στην λεκάνη μου;
Τί ακριβώς είναι το Πρώτο Θέμα και αν δεν είναι αυτό που λένε οι λέξεις, ποιά είναι η Γιάννα Αγγελοπούλου Δασκαλάκη;
Γιατί τα γαλλοελβετικά σύνορα πήγαν μέχρι το Κολωνάκι;
Από κει και πάνω τί είναι;
Γαλλία ή Ελβετία;

Οπως καταλαβαίνετε τα έχω κάνει αχταρμά στο κεφάλι μου και δύσκολα θα τα ξεμπερδέψω χωρίς βοήθεια.
Προς το παρόν προσπαθώ να βοηθήσω μόνος τον εαυτό μου και βλέπω πολύ τηλεόραση.
Πέφτω σε δελτία ειδήσεων συνήθως και γιά κακή μου τύχη μπερδεύομαι χειρότερα.
Γιατί ακούω πως η Τρέμη δεν βλέπει DVD με ροζ περιεχόμενο κι αναρωτιέμαι...
Αν το περιεχόμενο είναι μπλε το βλέπει το DVD;
Τώρα θα μου πεις τί σημαίνει μπλε περιεχόμενο...
Πραγματικά δεν ξέρω.
Μπορεί και να ξερα παλιά αλλά όπως σας είπα τώρα είμαι μπερδεμένος.
Μετά βλέπω τον Θέμο να έχει καλεσμένο τον Μικρούτσικο και να κλαίνει κι οι δυό τον πόνο τους γιατί τους κυνηγάει ή τους κυνηγούσε το ΣΔΟΕ (καλά το είπα; Φαίνεται πως συνέρχομαι)
Κι αναρωτιέμαι...
Το συμπέρασμα ποιό είναι;
Οτι γενικώς το ΣΔΟΕ κυνηγάει δικαίους και αδίκους επειδή αν δεν κυνηγάει κανέναν πρέπει να το κλείσει το μαγαζί;
Μετά βλέπω τον Μάκη να απειλεί τον Λάκη κι αναρωτιέμαι...
Τώρα το πρόβλημα ο Λάκης είναι;
Μετά βλέπω τον Κουκοδήμο να μιλάει αρχαία ελληνικά κι αναρωτιέμαι...
Είχε τόσο κρύο στην ταράτσα που έγινε...Αρχαίος;
Μετά βλέπω κάποιους να λένε πως τα ΜΑΤ κινήθηκαν μπροστά και δεν μπορούσαν να βλέπουν πίσω τους
Κι αναρωτιέμαι...
Το μπροστά και το πίσω ποιός το καθορίζει;
Γιατί μπροστά είναι προς τους αριστεριστές και δεν είναι προς τους φασίστες;
Μετά βλέπω τους πάντες να κλαίνε γιατί έχασαν έναν τόσο λαμπρό άνθρωπο σαν τον Χριιστόδουλο
Κι αναρωτιέμαι...
Ολ αυτά τα συναισθήματα που πλημμυρίζουν την αθώα ψυχούλα τους, τους διέπνεαν από παλιά, ή τώρα τελευταία το έπαθαν όπως εγώ που έφαγα τη γλάστρα στο κεφάλι;
Μετά βλέπω τον Πρετεντέρη να διακηρύττει πως το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάζεται ομίλους κι αναρωτιέμαι...
Το ΠΑΣΟΚ το ρώτησε ο Πρετεντέρης τί χρειάζεται;
Ομίλους δεν χρειάζεται, εσωκομματική αντιπολίτευση δεν χρειάζεται, αλλά έτσι που είναι μήπως και το ίδιο χρειάζεται στην ελληνική κοινωνία;
Βλέπω την Espresso να καρφώνει το MEGA κι αναρωτιέμαι...
Τι στο διάολο;
Γιατί ο Βαρδινογιάννης καρφώνει τον Βαρδινογιάννη;

Πολλά βλέπω φίλοι και φίλες μου αλλά ακόμα τα έχω μπερδεμένα.
Και περιμένω απ την ανεξάρτητη ελληνική δικαιοσύνη να μου ξεκαθαρίσει κάποια.
Τί διάολο...
Φαντάζομαι μέχρι να μου φύγει η μαλάκυνση λόγω γλάστρας να έχει ξεμπερδέψει το κουβάρι ο ανακριτής και να χει σχηματίσει ένα κατηγορητήριο.
Εκτός αν έχει φάει κι αυτός καμιά γλάστρα στο κεφάλι ή ελπίζει πως θα φάμε όλοι μας μιά γλάστρα στο κεφάλι και θα ξυπνήσουμε ένα πρωί και θα λέμε τον Ζαχόπουλο Βγενόπουλο και τον Θέμο Γιάννα (να το πάλι το μπέρδεμα...συγγνώμη...)

ΥΓ Ααααααα γιά να μην το ξεχάσω
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ ΤΟΝ ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ!!!

Εσύ θα λείπεις απ την γιορτή της Barça ;;;

2008-01-15T12:24:00.000+02:00

Cafe-restaurant Estadio
Κολοκοτρώνη 9, πλατεία Δούρου, Χαλάνδρι (εμπορικό κέντρο TOP SHOP)

Ο Παύλος ο λούστρος

2008-01-11T08:59:00.000+02:00

Στην συμβολή των οδών Βαλτετσίου και Θεμιστοκλέους, πάνω στην κεντρική μπούκα της πλατείας Εξαρχείων είχε το κασελάκι του ο Παύλος ο λούστρος.
Κοντός, άσχημος, ρακένδυτος και μονίμως αξούριστος, ο Παύλος στηνόταν κάθε πρωί στην καρδιά της πλατείας, αφού πρώτα κουβαλούσε ένα ξύλινο καρότσι.
Ποτέ κανείς δεν αξιολόγησε ακριβώς τί κουβαλούσε αν και απ ότι φαίνεται, ο Παύλος εκτός από λούστρος ήταν και ρακοσυλλέκτης.
Με παλιά φθαρμένα ρούχα, συνήθως μιά ξεφτισμένη σιέλ στολή κι ένα σκούρο μπλε πηλίκιο, ο Παύλος προκαλούσε τον οίκτο και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που γυάλιζαν τα παπούτσια τους μόνο και μόνο γιά να του δώσουν λίγες δεκάρες.
Θυμάμαι πως ο πατέρας μου πολύ συχνά του έδινε χρήματα, χωρίς μάλιστα να τον αφήνει να του γυαλίσει τα παπούτσια.
«Είναι δικός μας», μου έλεγε και χαμογελούσε με νόημα αφήνοντάς με με την απορία αν ο Παύλος ήταν συγγενής μας
Τελικά, μετά από αρκετό καιρό – γιατί αυτό γινόταν όταν ήμουν 5-6 χρονών – κατάλαβα πως ο πατέρας μου εννοούσε ότι ο Παύλος ήταν δεξιός και μάλιστα – λόγω ονόματος όπως έλεγαν – και βασιλόφρονας.
Συχνά τον άκουγα να καταφέρεται με περιφρονητικά λόγια γιά τα...«παλιοκομμούνια που έσφαζαν με τα κονσερβοκούτια» και ακόμα πιό συχνά να λέει πως έχει...«τιμημένο όνομα».
Ο Παύλος πέθανε στα τέλη της δεκαετίας του ’80, αν θυμάμαι καλά
Γιά πολλές μέρες το ξύλινο σαραβαλιασμένο του καρότσι έμεινε σκεπασμένο με μιά παλιολινάτσα στα παρτέρια της πλατείας.
Αργότερα έμαθα πως τον βρήκαν πεθαμένο επάνω στο κρεβάτι του στην φτωχική του καμαρούλα και όταν τον σήκωσαν ανακάλυψαν κάτω απ το στρώμα μιά ολόκληρη περιουσία σε κέρματα απ αυτά που χρόνια ολόκληρα μάζευε σαν ρακοσυλλέκτης και λούστρος.
Συγγενείς δεν είχε και όπως έλεγε πριν πεθάνει τό όνειρό του ήταν να επισκεφτεί μιά μέρα τα ανάκτορα και να είναι ξανά ο βασιλιάς εκεί.
Θα πήγαινε λέει με φράκο και ημίψηλο καπέλο και θα υποκλινόταν μπροστά του.
Ετσι έφυγε η ζωή του, μέσα στην στέρηση και την μιζέρια κι ούτε ποτέ χρειάστηκε να βγάλει τους παράδες κάτω από το στρώμα.
Βλέπετε, όταν έφυγε από τον κόσμο, το ημίψηλο και ο φράκος ήταν πλέον ντεμοντέ.
Ευτυχώς...

ΥΓ.Δεν είχα σκοπό να αρχίσω την χρονιά έτσι. Αφορμή γι αυτό το κείμενο μου έδωσε ένα mail του Ηλία Σ. τον οποίο κι ευχαριστώ γιά τα καλά του λόγια.
Θα συνεχίσω λοιπόν στην ίδια ρότα γιατί όσο το σκέφτομαι, τί πιό ενδιαφέρον απ το να ξετυλίγεις το κουβάρι της ζωής σου.

Κόκκινο SAXO στην...πορεία του Πολυτεχνείου

2007-11-19T12:03:00.000+02:00

Ακολουθεί μύνημα γραμμένο σε φόρουμ από κάποιον που έχασε τον αδερφό του.

Εχθές στης 17/11 περίπου στις 00΄30 στην Πέτρου Ράλλη στο ύψος της Αγ.Αννης
Ένα CITROEN SAXO KOKKINO τον διαμέλισε και τον εγκατέλειψε.

Επειδή λόγω της κατάστασης δεν μπορώ να γράψω περισσότερα και για να προλάβω
Οποίον φίλο θέλει να βοηθήσει ( γιατί δεν αποκλείεται ο εγκληματίας να προσπαθήσει να το φτιάξει από Δευτέρα πρωί) το KOKKINO SAXO είναι χτυπημένο εμπρός από τα μέχρι τώρα στοιχεία –κομμάτια του αυτοκίνητου έχουν βρεθεί .

Οποίος μπορεί να βοηθήσει θα είναι πολύτιμο και οποίος μπορεί να το προώθηση σε άλλα sites που να το διαβάζουν φαναρτζήδες η αυτοί που πουλάνε ανταλλακτικά
Τον παρακαλώ πολύ να το κάνει γιατί εγώ δεν μπορώ.

Δυο αγγελούδια σε λίγη ώρα από τώρα θα ακούσουν το μεγάλο μυστικό που δεν το λέμε εδώ και 28 ώρες…………….

Αντίο αγαπημένε μου αδελφέ……..
_________________
ΚΑΛΟ ΔΡΟΜΟ

Ενας ακόμα άνθρωπος έπεσε θύμα της ασυνειδησίας κάποιου «οδηγού» και άφησε την τελευταία του πνοή στην αθηναϊκή άσφαλτο.
Το βράδυ της 17ης Νοέμβρη του 2007, ανήμερα της 34ης επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ένας πατέρας δύο ανήλικων παιδιών έπεσε θύμα κάποιου ασυνείδητου, χτυπήθηκε και εγκαταλείφθηκε καταμεσής της Πέτρου Ράλλη.

Ξέρετε, πολλά έχουμε ακούσει τόσα χρόνια γιά το πραγματικό μύνημα του Πολυτεχνείου.
Κάθε χρόνο τα αυτιά μας ξεχειλίζουν από «φουσκωμένα» λόγια γιά δημοκρατίες, ελευθερίες και νοήματα που πρέπει να μείνουν επίκαιρα.

Και λησμονάμε ίσως πως αυτή η εξέγερση ήταν πάνω απ όλα ένα ύψιστο δείγμα αυτοθυσίας, ένα έπος ανθρώπινου μεγαλείου.
Ηταν μιά προσφορά ψυχής και ζωής, ανθρώπων προς άλλους ανθρώπους που ζούσαν τότε, έζησαν πιό παλιά και θα ζούσαν στο μέλλον.

Η δημοκρατία, η ελευθερία, τα κοινωνικά δικαιώματα είναι κενά γράμματα αν τα αναζητούμε μόνο απ τους κυβερνώντες.
Αν αποποιούμαστε συνεχώς των δικών μας ευθυνών που μας στερούν το δικαίωμα να θεωρούμε τους εαυτούς μας ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Να τις "βράσω" τις διαδηλώσεις και τα δημοκρατικά φρονήματα όταν αυτά δεν καταδεικνύουν έναν διαφορετικό τρόπο ζωής.

Οσο γιά το κράτος, αυτό που κόπτεται γιά τα δικαιώματα, τις ελευθερίες και τις κοινωνικές ευαισθησίες, στα λόγια, φαντάζομαι πως και σήμερα θα μπορεί να κοιμάται ήσυχο, αφού άλλωστε τα υψηλόβαθμα στελέχη του κατέθεσαν στεφάνια στο Πολυτεχνείο και έκαναν δηλώσεις στα ΜΜΕ.

Ποιός τρελλός άλλωστε θα συνδέσει την εξέγερση του Πολυτεχνείου με τον...ταχυδρομικό τρόπο που κάποιοι υπάνθρωποι προμηθεύονται και σήμερα διπλώματα οδήγησης;

Ποιό κράτος θα κατανοήσει πως η περιφρούρηση του όποιου κώδικα οδικής κυκλοφορίας δεν έχει...περιόδους όπως το κυνήγι, αλλά πρέπει να αποτελεί καθημερινό μέλημα;

Ποιό κράτος θα προσαρμόσει την νομοθεσία του στις υπάρχουσες ανάγκες που επιβάλλουν πρώτ απ όλα να σωθεί ένας άνθρωπος και κατόπιν να τιμωρηθεί ο ένοχος;

Στις 17 Νοέμβρη του 2007 ένας πατέρας θυσιάστηκε στο βωμό της ελληνικής αδιαφορίας και ασυνειδησίας.

Εμεινε εκεί στην άσφαλτο γιά να μας θυμίζει πως επετείους πάντα θα τιμούμε.

Εστω κι αν κάποτε απωλέσουμε παντελώς την ιδιότητα του ανθρώπου...

Να σας συστήσω την γειτονιά μου τα Εξάρχεια

2007-11-15T12:25:00.000+02:00

Ξέρετε,σου φαίνεται παράξενο να διαβάζεις πράγματα γιά τον τόπο σου από άλλους.
Από κάποιους που γνώρισαν την πλατεία μας μέσα από τα δελτία ειδήσεων ή από κάποιο καφεδάκι στο "Διπλό".
Γιατί μ αυτό τον τρόπο δεν νοιώθεις την γειτονιά,δεν ζεις μαζί της,δεν μπορείς να την καταλάβεις...

Ηταν λίγο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όταν ο παππούς μου κατέφθασε από την Τρίπολη αναζητώντας μιά καλύτερη τύχη γιά τον ίδιο και την φαμελιά του στην Αθήνα.
Εγκαταστάθηκε σε μιά περιοχή με λίγους κατοίκους.
Το όνομά της ήταν περίεργο,δεν ήταν καν ακόμα γειτονιά.
Λεγόταν Χαμολέζα (ναι,αυτό είναι το όνομα της μετέπειτα πλατείας Εξαρχείων).
Στη θέση της σημερινής πλατείας βρισκόταν μιά αλάνα χωμάτινη.
Ανοιξε ένα μπακάλικο στην συμβολή των οδών Οικονόμου και Θεμιστοκλέους και από πάνω το σπίτι - πάγια συνήθεια της εποχής
Μετρημένους στα δάχτυλα κατοίκους είχε τότε η Χαμολέζα.
Τι ειρωνεία όμως...
Λίγο αργότερα ο παππούς απέκτησε ανταγωνιστή.
Αφού λίγο πιό μακρυά άνοιξε ένα καινούργιο πιό μεγάλο μπακάλικο.
Ιδιοκτήτης του κάποιος Εξαρχος...

Η αστυφιλία της δεκαετίας του 50 έφερε στην Χαμολέζα πολλούς νέους κατοίκους.
Οι περισσότεροι ήταν Κουτσουφλιανήτες (κατάγονταν δηλαδή από την Παναγιά Τρικάλων)
Συνάμα,η ύπαρξη των περισσότερων τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στο κέντρο,έφερε στα Εξάρχεια πολλούς φοιτητές.
Η γειτονιά μας απέκτησε ζωντάνια και παλμό.
Στο καφενείο του Σταυροπιερράκου (το γνωστό Floral που αυτές τις μέρες έκλεισε) καθημερινά οι συζητήσεις μεταξύ των φοιτητών έδιναν κι έπαιρναν.
Από πάνω του είχε ήδη κατασκευαστεί η πρώτη πολυκατοικία της Αθήνας.
Η περίφημη μπλε πολυκατοικία με εξαιρετική αρχιτεκτονική που ακόμα και σήμερα παρά την εγκατάλειψη,θέλγει το μάτι.
Είχε ανέσεις πρωτόγνωρες γιά την εποχή,μέχρι και πισίνα στην ταράτσα διέθετε.
Μπορείτε ακόμα και σήμερα να την θαυμάσετε:απλά την επόμενη φορά που θα παρακολουθήσετε τον "Ζηλιαρόγατο" του Λογοθετίδη,προσέξτε τα πλάνα απ τους κοινόχρηστους χώρους (το ασανσέρ είναι το πιό χαρακτηριστικό)
Την κατοίκησαν γνωστοί και επιφανείς συμπολίτες μας,καλλιτέχνες αλλά και πολιτικοί.
Ανθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών.

Ημουν 7 χρονών όταν πρωτοαντίκρισα εκείνη την τεράστια Citroen να παρκάρει κάτω από την μπλε πολυκατοικία.
Βλέπετε τότε,η Θεμιστοκλέους δεν ήταν ακόμα πεζόδρομος.
Ενας οδηγός κατέβηκε και άνοιξε την πόρτα με σεβασμό.
Ενας ψαρομάλλης κύριος με γυαλιά με χοντρό σκελετό τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη και μπήκε στο αυτοκίνητο.
-Ποιός είναι αυτός μητέρα,ρώτησα γεμάτος απορία.
-Είναι ο πρύτανης του Πολυτεχνείου,μου απάντησε εκείνη.Ο κύριος Κονοφάγος.

Από εκείνη τη μέρα έβλεπα συνεχώς την μεγάλη κούρσα και περίμενα να δω τον κύριο Κονοφάγο να κατεβαίνει απ το διαμέρισμά του και να μπαίνει σ αυτή με προορισμό προφανώς το Πολυτεχνείο.
Ηταν το τέλος της δικτατορίας.
Πολλά ακούσαμε, είδαμε και διαβάσαμε γιά κείνη την περίοδο.
Εγώ τα έζησα απ το μπαλκόνι του σπιτιού μου.
Ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο δρόμο.
Το μεγάλο βράδυ της ηρωϊκής εξόδου το θυμάμαι ακόμα.
Φοιτητές είχαν μαζευτεί στην ταράτσα της πολυκατοικίας μας και πετούσαν γλάστρες στους αστυνομικούς.
Τρομαγμένος ο πατέρας μου ανέβηκε επάνω και με πήρε μαζί του.
Προσπάθησε να τους συνετίσει,σχεδόν τους παρακάλεσε κλαίγοντας.
Φοβόταν πολύ και δεν το έκρυβε.
Και τότε μιά φοιτήτρια,με δάχτυλα κίτρινα απ τη νικοτίνη και φωνή βαρειά,με κοντοκουρεμένο μαλλί και χακί αμπέχωνο φύσηξε πάνω του τον καπνό του τσιγάρου της και του είπε:
μην ανησυχείς μπάρμπα.Ολοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε.
Κάτω,οι σειρήνες των νοσοκομειακών ούρλιαζαν.
Τραυματίες κείτονταν στην άσφαλτο.Η οδός Στουρνάρη αλλά και η Σπύρου Τρικούπη στο ύψος της πλατείας ήταν γεμάτη με αιμόφυρτους φοιτητές.
Τα φρένα στρίγγλιζαν,οι πόρτες άνοιγαν και από μέσα έβγαιναν "τραυματιοφορείς"
Απ έξω η λευκή ποδιά του νοσοκόμου,αλλά από μέσα προδιδόταν η στολή του ΕΣΑτζή.
Οι τραυματίες διακομίζονταν λίγο πιό πέρα.
Στην οδό Μπουμπουλίνας γιά περαιτέρω...περιποιήσεις.
Αργότερα έμαθα πως ο πρύτανης,ο κύριος Κονοφάγος που λέγαμε πιό πάνω,αρνήθηκε να επιτρέψει την είσοδο του Ντερτιλή στο Πολυτεχνείο.Αρνήθηκε να καταπατηθεί το άσυλο.
Δεν ξανάκουσα ποτέ να γίνεται λόγος γι αυτόν τον άνθρωπο.
Δεν τον είδα ποτέ στα κανάλια,δεν τον είδα ποτέ υποψήφιο κανενός κόμματος να προσπαθεί να δρέψει τους καρπούς εκείνης της πράξης του.
Ισως μάλιστα στην συνείδηση πολλών ανθρώπων,να έμεινε ως χουντικός.
Εγώ όμως οφείλω,αφού μιλάω γιά την γειτονιά μου,να μην αναφερθώ σήμερα στα προφανή,να μην μιλήσω τόσο γιά τον Κατράκη,την Βέμπο και τον Χορν,αλλά γι αυτόν τον άνθρωπο που σε μιά κρίσιμη καμπή της ιστορίας προέταξε την αξιοπρέπειά του και το καθήκον του κι έτσι μπόρεσε να κοιμάται ήσυχος γιά όλα τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του.

Είναι αλήθεια πως η πλατεία μας αποτελούσε κάτι το ξεχωριστό γιά την πρωτεύουσα.
Η ίδια η θέση της την καθιστούσε ξεχωριστή.
Ηταν ίσως η πιό κοντινή γειτονιά στο κέντρο.
Ηταν εύκολα προσβάσιμη από παντού.
Ηταν μιά γειτονιά-ραντεβού γιά τον καθένα.
Ανθρωποι που κατοικούσαν σε τελείως διαφορετικά σημεία της πόλης συναντιόντουσαν σχεδόν κάθε μέρα στην Μαρονίτα,το Φλοράλ και το καφενείο του Τζαννή (μετέπειτα καφενείο του Σάκη).
Συζητούσαν με τις ώρες γιά τα πάντα.
Από πολιτική μέχρι ποδόσφαιρο.
Ωρες ατέλειωτες απ το πρωί μέχρι το ξημέρωμα της επόμενης.
Ποτέ δεν έπληττες σ αυτή την πλατεία.
Πάντα είχες κάτι ενδιαφέρον ν ακούσεις.
Πάντα κάποιος ήταν πρόθυμος να συζητήσει μαζί σου χωρίς πολύ προσπάθεια.
Χωρίς καν να σε γνωρίζει.
Αυτός ο αέρας ελευθεριότητας συχνά οδηγούσε στην κατάχρηση.
Η γειτονιά μας ουκ ολίγες φορές καταντούσε σημείο εκτόνωσης του κάθε καταπιεσμένου.
Αμέτρητες φορές θυμάμαι τύπους να τα σπάνε και να γκαρίζουν 3 και 4 η ώρα το βράδυ,μόνο και μόνο επειδή κανένας δεν τους την "έπεφτε",κανένας δεν τους έκανε παρατήρηση,κανένας δεν καλούσε την αστυνομία.
Η πλατεία μας απόλαυσε την διανόηση της Ελλάδας,ανεχόμενη ταυτόχρονα το τελευταίο της κατακάθι.
Με μιά ανεκτικότητα συχνά εκμεταλλεύσιμη απ το σύστημα.
Που της προσέθετε συνεχώς νέους σταυρούς μαρτυρίου.
Οπως τα μπαρ της Πλάκας.
Η το χειρότερο όλων.
Τα ναρκωτικά.
Πόσοι γνωρίζουν αλήθεια πως στα σχολεία των Εξαρχείων δεν βρέθηκε ποτέ καμία σύριγγα;
Και είναι λογικό.
Οι άνθρωποι που έχουν καθημερινά τέτοιες μακάβριες και φρικιαστικές παραστάσεις δεν μπορούν να γίνουν ποτέ χρήστες.
Αυτό λοιπόν είναι και μιά συμβουλή:αν δεν θέλετε να δείτε ποτέ το παιδί σας πρεζάκι,πάρτε το μιά μέρα απ το χέρι και κάντε το μιά βόλτα απ τα στενά των Εξαρχείων.
Μην φοβηθείτε γιά το σοκ που θα υποστεί.Εκείνη τη στιγμή θα σώζετε την ζωή του...

Τα Εξάρχεια αποτέλεσαν και αποτελούν λοιπόν και σήμερα μιά φυλακή χωρίς κάγκελα.
Ενα σημείο εύκολου ελέγχου χρηστών και εμπόρων
Και επιπρόσθετα εύκολης ανακύκλωσης των υπό αποτοξίνωση πρώην και μελλοντικών χρηστών.
Αφού η μεθαδώνη συνυπάρχει...αρμονικά με την διακίνηση.
"Σπρώχνοντας" όποιον τολμά να αποδεσμευτεί πάλι πίσω...

Μετά από 60 χρόνια η πλατεία μας δεν είναι πιά η ίδια.
Η πόλη μας δεν είναι πιά η ίδια.
Εμείς δεν είμαστε πιά όπως ήταν οι πατεράδες μας.
Στην οδό Οικονόμου δεν μένει πιά ο Μίμης ο Στεφανάκος.
Ο Χορν και ο Κατράκης δεν παίζουν ξερή στο "Φοιτητικόν".
Ο Αντώνης ο Μπριλάκης δεν ζει πιά.
Ο κύριος Ευάγγελος ο Χέλμης δεν περιμένει πιά τους φίλους του απ το Καραϊσκάκη να του πουν πώς έπαιξε ο Ολυμπιακός ΤΟΥ.
Μόνο ο Λεωνίδας έμεινε να χαιρετά ακόμα τους παλιούς του φίλους στην "Μουριά".
Εστω κι αν δίπλα του δεν είναι πιά η Καλή του...

Μετά από 60 χρόνια η πλατεία μας δεν είναι όπως ήταν.
Δεν παίζει πιά κανείς αμπάριζα εντός της.
Δεν γιαουρτώνει κανείς πιά τους "φλώρους" απ το Κολωνάκι.
Δεν παίζει κανείς πιά ποδόσφαιρο στην "Δεξαμενούλα" της οδού Πουλχερίας.

Μετά από 60 χρόνια η γειτονιά μας έχει αρχίσει να γίνεται προέκταση της Ομόνοιας.
Ενας τόπος παροχής υπηρεσιών.
Ο γιάπης της οδού Στουρνάρη συνυπάρχει αρμονικά με τον Αλβανό μετανάστη,τον πωλητή CD απ την Ουγκάντα,τον έμπορο ναρκωτικών και τον πρεζάκια.
Δίπλα τους ένα πλήθος περαστικών,μέρος κι αυτό του σκηνικού,παρατηρεί αυτό το ανθρώπινο μωσαϊκό που μόνο σ αυτή τη γωνιά της Ελλάδας θα μπορούσε να υπάρχει.

Γιατί τα ντουβάρια και οι άνθρωποι μπορεί να φεύγουν.
Αφήνουν όμως πίσω την ψυχή τους...

Εσύ δίνεις...περμπουάρ;

2007-11-14T13:43:00.000+02:00

Το πουρμπουάρ, στα ελληνικά φιλοδώρημα, είναι μιά παμπάλαια κίνηση αβρότητας που διακρίνει εμάς τους Ελληνες και λίγους πλέον άλλους λαούς στη γη.
Εις τας Ευρώπας γιά παράδειγμα το γκαρσόνι ενός καταστήματος αισθάνεται μεγάλη έκπληξη αν του αφήσεις παραπάνω λεφτά απ αυτά που πρέπει να πληρώσεις και αντιστοίχως οι πελάτες θεωρούν αδιανόητο να αφήσουν κάτι παραπάνω.
Βέβαια σπεύδω να προσθέσω πως σπανίως σε προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες τα γκαρσόνια δουλεύουν ανασφάλιστα ή αμοίβονται με μισθούς...χαρτζιλίκι όπως στην Ελλάδα και αυτό εν μέρει δικαιολογεί την εν λόγω πρακτική.

Αλλά ας επανέλθουμε στα δικά μας.
Μετά την καθιέρωση του ευρώ ως εθνικού μας νομίσματος τα δεδομένα των συναλλαγών μας άλλαξαν.
Μαζί τους άλλαξε και ο τρόπος που αφήνουμε πουρμπουάρ.
Συνήθως το αφεντικό, αναγνωρίζοντας πως "κλέβει" τον υπάλληλό του, ορίζει μιά τιμή (στον καφέ ας πούμε) με "γεμάτο" δεκαδικό θεωρώντας δεδομένο πως ο πελάτης θα αφήσει ένα στρογγυλό ποσόν κι έτσι το γκαρσόνι θα πληρωθεί απ άλλη πόρτα.
Ο καφές 3.80, το αναψυκτικό 3.30, η μπύρα 3.60 και πάει λέγοντας.
Ετσι μ αυτό τον άτυπο τρόπο όλοι είναι ευχαριστημένοι.
Το αφεντικό κρατάει τον μισθό του γκαρσονιού χαμηλά.
Το γκαρσόνι μαζεύει από φιλοδωρήματα όσα δεν θα του έδινε ποτέ το αφεντικό.
Ο πελάτης έτσι κι αλλοιώς "στρογγυλά" θα τα πλήρωνε.
Γιατί βέβαια όταν ο καφές κάνει 4 ευρώ μάλλον δεν θα αφήσει καθόλου πουρμπουάρ.
Είναι ψυχολογικό το θέμα, καθώς είναι απ τις λίγες φορές που ενεργοποιείται το...κομπιουτεράκι μετατροπής ευρώ σε δραχμές στο κεφάλι μας.
"Να αφήσω μισό ευρώ πουρμπουάρ;170 δραχμές;Είναι πολλά.Να αφήσω 20 λεπτά θα με πουν γύφτο.Δεν αφήνω τίποτα".
Αυτός είναι ο πιό συνηθισμένος συνειρμός, πολύ δε περισσότερο όταν πληρώνουμε τον ακριβότερο καφέ σχεδόν σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Ετσι σε μιά τέτοια περίπτωση μάλλον ο πελάτης δεν αφήνει τίποτα γιά πουρμπουάρ.

Ολα αυτά τα γνωρίζουν οι καφεστιάτορες.
Και αν είναι άνθρωποι και όχι σκατόψυχα τομάρια, δεν στρογγυλεύουν ποτέ την τιμή των προϊόντων τους.
Τελευταία όμως έχουν αρχίσει να πληθαίνουν τα φαινόμενα στρογγυλοποίησης των τιμών σε καφετέριες και εστιατόρια.
Είναι απ αυτές τις αυξήσεις που τις πληρώνουν οι υπάλληλοι.
Γιατί όπως είπα ο πελάτης 4 πλήρωνε, 4 θα πληρώσει πάλι.
Αν οι καταστηματάρχες θέλουν να βγάλουν περισσότερα από ένα προϊόν που κάνει σήμερα 3,80 ας πάνε την τιμή του στα 4.30, όχι στα 4.
Γιατί έτσι μπορεί να φαίνονται αρεστοί σε κάποιους πελάτες, αλλά υπάρχουν κι άλλοι που σκέφτονται λίγο πιό πέρα από την τσέπη τους.
Προσωπικά πλέον γιά να πιώ καφέ σε καφετέρια, κοιτάζω πρώτα τον τιμοκατάλογο.
Αν δω στρογγυλές τιμές παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω.
Είναι θέμα φιλοσοφίας.
Εξ άλλου η Ελλάδα είναι γεμάτη καφετέριες και φαγάδικα.
Πιό δίπλα κάποιος σίγουρα δεν θα είναι τόσο..."στρογγυλός"
Τόσο απλά.

Η ζωή μου είχε τα πρώτα της γενέθλια

2007-11-12T11:24:00.000+02:00

Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2007

Μιά συνηθισμένη μέρα που υπό άλλες προϋποθέσεις θα σήμαινε καφεδάκι στην πλατεία, ξεφύλλισμα εφημερίδων, ποδοσφαιροκουβέντα και παρακολούθηση των αθλητικών δρώμενων.
Οχι όμως αυτό το Σάββατο.
Γιατί αυτό το Σάββατο ήταν γιορτή.
Η πρώτη μεγάλη γιορτή της ζωής μου.
Σαν πέρυσι τέτοια μέρα, η γυναίκα μου έφερνε στον κόσμο τα διδυμάκια μας.
Είναι εύκολο να φαντάζεσαι πόσο αλλάζει την ζωή σου ένα παιδί.
Πόσο μάλλον δύο...
Ωστόσο είναι άλλο πράγμα να το φαντάζεσαι και άλλο να το ζεις.
Ναι βιώνεις όλη αυτή την αγωνία προ της γέννησης και μετά καθημερινά μικρές και πιό μεγάλες αγωνίες, στενοχώριες, ξενύχτια, αλλά και χαρές και ευτυχία που τίποτε άλλο δεν μπορεί να σου δώσει εκτός από δύο ή τέσσερα ματάκια που σου χαμογελούν, από ένα ή δύο στοματάκια που σου μιλούν στη γλώσσα τους γιά να σου δείξουν τα συναισθήματα δύο μικρών πλασμάτων που τόσο έχουν την απόλυτη ανάγκη σου όσο κι εσύ την δικιά τους.
Γιατί αυτό που εισπράττεις σε συναισθήματα δεν μπορείς να το βρεις πουθενά αλλού στον κόσμο.

Ενας χρόνος μιά ζωή ολόκληρη.
Αισθάνομαι σαν να ωρίμασα δέκα χρόνια μαζεμένα.
Στην αρχή ήταν οι πρώτοι υπέρηχοι.
Εκεί που έβλεπες δύο καρικατούρες πλασμάτων να κινούνται και όλος αγωνία κοίταζες στα μάτια τον γιατρό γιά να σου πει αν όλα είναι εντάξει.
Μετά η ακινησία γιά να μην υπάρξει πρόωρος τοκετός.
Μετά η γέννα.
Αυτή η ώρα στην αίθουσα αναμονής του μαιευτηρίου πρέπει να είναι η πιό δύσκολη ώρα στην ζωή ενός άντρα.
Συνεχώς ακούγονται ανακοινώσεις.
Πετάγεσαι επάνω.
Περιμένεις να ακούσεις το όνομα της συζύγου σου.
Δεν το ακούς.
Κάποιοι δίπλα σου σηκώνονται χαρούμενοι.
Ασυναίσθητα χαμογελάς κι εσύ.
Ηρθε η ώρα της δικής τους "πτήσης"
Αραγε θα...πετάξεις κι εσύ;
Τα μάτια καρφωμένα στο ρολόϊ.
Πόση ώρα πέρασε;
Τί να γίνεται τώρα;
Αυτός με την μάσκα που μόλις βγήκε μήπως είναι ο γιατρός μας;
Οχι δεν είναι...
Δίπλα σου συγγενείς σού μιλούν.
Καλοσύνη τους αλλά εσύ δεν τους ακούς.
Δεν μπορείς να τους ακούσεις.
Η καρδιά χτυπά δυνατά...
Ούτε να καπνίσεις δεν έχεις κουράγιο.
Ούτε νερό να πιείς δεν μπορείς.
Κι όμως το στόμα είναι στεγνό σαν τσαρούχι.
Αλλά πέντε λεπτά περνούν.
Κι άλλες αναγγελίες.
Πότε θα ακούσεις αυτό που περιμένεις;
Η ώρα περνάει όπως περνάει πάντα.
Εσένα τα λεπτά σου φαίνονται αιώνες.
Το μεγάφωνο λέει επιτέλους τ όνομα της γυναίκας σου.
Πετάγεσαι επάνω.
Τρέχεις προς την πόρτα που έχεις δει να μπαίνουν κι άλλοι.
Μιά χαμογελαστή μαία σε περιμένει.
Σου λέει πως όλα πήγαν καλά.
θες να πηδήξεις ψηλά, να πιάσεις το ταβάνι.
Εκείνη την ώρα μπορείς να καρφώσεις σε μπασκέτα ανάποδα και ας είσαι μόνο 1.70
Δυό μικρά φορεία πλησιάζουν.
Δυό κεφαλάκια ξεχωρίζουν.
Μελανιασμένα από το κλάμα,ζαρωμένα και με κολλημένα μαλλιά.
Δεν ανησυχείς.
Ξέρεις πως κάπως έτσι είναι.
Σου λένε κι άλλα αλλά δεν ακούς.
Απλώνεις τα χέρια και σου ακουμπάνε επάνω το ένα κουβαράκι.
Μόλις 2030 γραμμάρια.
Το κοιτάς στα μάτια αλλά αυτό δεν σε βλέπει.
Σε αισθάνεται όμως.
Το κλάμα ξαφνικά σταματά.
Μαγεία...
Δεν έχει περάσει μισό λεπτό...
Το ένα δεματάκι αναχωρεί απ την αγκαλιά σου κι έρχεται το άλλο.
Πιό ελαφρύ αυτό.
1970 γραμμάρια...
Αυτό που σε πλημμυρίζει εκείνη την ώρα δεν περιγράφεται με λέξεις.
Γρήγορα στο παίρνουν κι αυτό...
Πιό πίσω περιμένει η γυναίκα σου.
Την αγκαλιάζεις και την φιλάς.
Πανηγυρίζετε μαζί το πιό...μεγάλο γκολ της ζωής σας.

Μετά έρχεται ο γιατρός.
Ολα πήγαν καλά λέει.
Εσύ τώρα αρχίζεις πιά να ακούς.
Εστω κι αν είσαι ακόμα ζαλισμένος και έχεις αρχίσει να χεις πονοκέφαλο.
Τώρα, λέει, θα πάνε στις θερμοκοιτίδες να πάρουν βάρος.
Και θα βγούν όταν μπορούν μόνα τους πιά να πιούν γαλατάκι απ το μπιμπερό.
Γιατί στην αρχή θα τους το δίνουμε με σωληνάκι...

Νέα εξέλιξη.
Μιά εντατική μονάδα μας περιμένει.
Δυό μισάωρα την ημέρα.
Πλένεις καλά τα χέρια σου με μπεταντίν γιά να μπεις.
Φοράς φόρμα και μάσκα.
Τα μωράκια είναι πολύ ευαίσθητα στα μικρόβια.
Μπαίνεις σαν χαμένος σε μιά αίθουσα με πολλές θερμοκοιτίδες.
Δεν είναι πάνω από 10 αλλά εσένα σου φαίνονται χιλιάδες.
Ψελλίζεις το όνομα στην μαία που περνάει δίπλα σου.
Αυτή σου δείχνει δυό "κουτιά"
Τα "κουτιά" έχουν επάνω τους χιλιάδες καλώδια.
Ενα μηχανάκι δείχνει νούμερα και κάνει μπιπ μπιπ
Πλησιάζεις.
Κοιτάς μέσα και βλέπεις το μωρό σου.
Είναι συνδεδεμένο με σωληνάκια και καλωδιάκια.
Δεν καταλαβαίνεις.
Η καρδιά σου σφίγγεται.
Περιμένεις να περάσει η γιατρός γιά να ρωτήσεις τί γίνεται.
Ο διάλογος γεμάτος κλισέ εκφράσεις και υποκορεστικά.
"Πάμε πολύ καλά" η πρώτη κουβέντα.
Και μετά αρχίζουν τα δυσάρεστα με συγκεκαλυμμένο τρόπο.
"Εχουμε μαλακή κοιλίτσα", "το υποστηρίξαμε με έναν υποκλισμούλη", "βάλαμε αυτή την μασκούλα να βοηθήσουμε την αναπνοούλα του", "του κόψαμε το γαλατάκι να δούμε πώς θα πάει", "αυτή η λαμπίτσα είναι γιά τον ίκτερο".

Πότε θα φύγουμε από δω;
Οι μέρες περνούν κι εσύ μετράς τα γραμμάρια και τα βλέπεις στον ύπνο σου.
Το βάρος των παιδιών σε συνδιασμό με το γάλα που πίνουν.
30 γραμμάρια έφαγε σήμερα!
Πάμε πολύ καλά.
Αντε να πιάσει τα 50 να φύγουμε από δώ να πάμε στις απλές θερμοκοιτίδες.
Ουπς...
Εχει πολύ ίκτερο.
Του έβαλαν 2 λάμπες ταυτόχρονα.
Γιατί ρε γαμώτο...
Το πρωί ήταν μιά χαρά...
Δεν ενεργήθηκε σήμερα.
Του κόψαν πάλι το γάλα μία μέρα.
Μετά θα το ξεκινήσουν πάλι απ τα 5 γραμμάρια.
Δεν θα φύγουμε ποτέ από εδώ;

Στο μεταξύ νέες αγωνίες στον ορίζοντα.
Η μητέρα βγάζει μητρικό γάλα με το θύλαστρο.
Στην αρχή παιδεύεται χωρίς να βγαίνει τίποτα.
Πονάει και κουράζεται.
Αλλά δεν απογοητεύεται.
Συνεχίζει.
Και μερικές σταγόνες είναι φάρμακο γιά το παιδί.
Σε λίγο αρχίζει να υπάρχει αποτέλεσμα.
20 γραμμάρια,30,50...
Τα μπουκαλάκια γεμίζουν.
Τα μωράκια θα φάνε κι απόψε...

Σιγά-σιγά τα πράγματα στρώνουν.
Μιά μέρα πας στο επισκεπτήριο και σε ενημερώνουν πως τα μωρά σου έχουν πάει "δίπλα" στις απλές θερμοκοιτίδες.
Τώρα μπορείς να μείνεις περισσότερη ώρα μαζί τους.
Μπορείς να τα πάρεις αγκαλιά και να δοκιμάσεις να τα ταϊσεις με το μπιμπερό.
Στην αρχή τρώνε λίγο...
Δεν μπορούν να ρουφήξουν, δεν έχουν δύναμη.
Απ την μεγάλη προσπάθεια τα παίρνει ο ύπνος.
Πρέπει όμως να πιούν 50 με μπιμπερό γιά να τα πάρεις και να φύγεις...
Το στήθος είναι ακόμα πιό δύσκολο...

Οι μέρες περνάνε και άλλοτε πλησιάζεις τον στόχο κι άλλοτε απομακρύνεσαι.
Ξέρεις όμως πως πιά είναι θέμα ημερών.
Υπομονή χρειάζεται.
Αρχίζεις να σκέφτεσαι πώς θα είναι όταν τα πάρεις σπίτι.
Τί θα κάνεις όταν κλαίνε.
Αν είσαι ικανός να τα φροντίσεις και να τα καταλάβεις.
Μάταιος κόπος.
Η φύση έχει προνοήσει.
Θα σε κάνει σοφότερο μέσα σε λίγες μέρες.
Σε λίγο απ το κλάμα τους θα τα καταλαβαίνεις.
Αυτό είναι πόνος...
Αυτό πείνα...
Αυτό απλή γκρίνια...
Εδώ κάπου χτύπησε...
Εδώ χέστηκε...
Πφφφφφ
Πρέπει να βγάζει δόντια και πονάει...

Οι μέρες και οι μήνες πέρασαν χωρίς να το καταλάβουμε.
Καθημερινά κάτι καινούργιο έρχεται να προστεθεί.
Καμιά μέρα δεν είναι ίδια με την προηγούμενη.
Κολικοί, μετά το πρώτο δοντάκι, μπουσουλήματα,οι πρώτες επαφές μεταξύ τους ( ο μικρός της τραβάει τα μαλλιά κι αυτή του τραβάει την πιπίλα), ανασηκώματα, τα πρώτα λογάκια, τα μπάνια στη θάλασσα και οι πρώτες βουτιές (μάλιστα, όλο το κεφάλι μέσα, μην φοβάστε απλά προειδοποιήστε το με κάποια νοήματα), οι πρώτες σκανταλιές (ουσιαστικά αιφνιδιασμοί σου γιατί δεν περίμενες πως μπορούν να κάνουν κάποια πράγματα που μέχρι χθες δεν έκαναν).
Εμβόλια και επισκέψεις στην παιδίατρο, στην αρχή λυωμένη πατάτα, μετά και κολοκύθι, μετά φρουτόκρεμα, κρέας, γιαούρτι και τώρα σχεδόν το φαγητό μας.
Το πρώτο πέσιμο απ το κρεβάτι στο πάτωμα (ακολούθησαν κι άλλα με λιγότερη ανησυχία απ την πρώτη φορά-είναι εκπληκτική η ταχύτητα που αναπτύσσει περιστρεφόμενο ένα βρέφος αλλά και εκπληκτική η ελαστικότητα και πλαστικότητά του), η βάφτιση...

Ετσι πέρασε ένας χρόνος.
Προχθές σβήσαμε το πρώτο κεράκι.
Τα μικρά δεν ένοιωθαν ακόμα να φυσήξουν.
Καταλάβαιναν όμως πως ήταν κάτι ειδικό γι αυτά.

Να ζήστε διδυμάκια
και χρόνια πολλά
μεγάλα να γίνετε με άσπρα μαλλιά
παντού σεις να είσαστε της γνώσης πηγή
και όλοι να λένε να δύο σοφοί

Ο Αναστάσης άπλωσε τα χεράκια του και χειροκρότησε...

Ας μείνουμε στα λόγια

2007-11-01T08:13:00.000+02:00

Κάθε φορά που σκέφτομαι κάτι, τρομάζω με την ιδέα πως κάποιος άλλος το έχει σκεφτεί πριν από μένα.
Μόλις χθες είχα μιά σκέψη γιά δημιουργία μιάς σκιώδους ιντερνετικής κυβέρνησης που θα ελέγχει την εξουσία ανά υπουργείο, δήμο και νομαρχία.
Δεν πέρασαν παρά μόνο λίγα λεπτά γιά να διαπιστώσω πως κάποιος άλλος είχε δημοσιοποιήσει κάτι ανάλογο στο blog του.
Παλιότερα προσπαθούσα να γράψω διηγήματα και όταν τα διάβαζα σε φίλους, μου έλεγαν: καλό, αλλά κάτι ανάλογο έχω δει στην τάδε ταινία στο σινεμά.
Συνθήματα στο γήπεδο που μοιάζουν μεταξύ τους, τραγούδια που μοιάζουν, πολιτικές που μοιάζουν, κανάλια που μοιάζουν, εφημερίδες που μοιάζουν, αυτοκίνητα που μοιάζουν, άνθρωποι που μοιάζουν.
Η πρωτοτυπία τείνει να εκλείψει παντελώς απ τη ζωή μας γιατί όλα σχεδόν έχουν ειπωθεί, λίγα πράγματα μένουν (ίσως στον τομέα της επιστήμης και της τεχνολογίας) και έχουμε αρχίσει να ανακυκλωνόμαστε και να ρουτινιάζουμε επικίνδυνα.
Ωστόσο θα πρέπει να παραδεχτούμε πως υπάρχει τεράστια αναντιστοιχία λόγων και έργων.
Γιατί μπορεί σχεδόν όλα να τα χουμε πεί αλλά από αυτά ελάχιστα έχουμε κάνει ή ακόμα χειρότερα έχουμε «μαγαρίσει» υπέροχες ιδέες με απεχθείς πράξεις.
Ποιός δεν θυμάται τον τρίτο δρόμο γιά τον σοσιαλισμό, την αυτοδιαχείριση και τις κοινωνικοποιήσεις που καταξεφτίλισε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου;
Ποιός τολμούσε μετά να υπερασπιστεί αυτές τις ιδέες όταν η εφαρμογή τους ταυτίστηκε με την κακοδιαχείριση και την λαμογιά;
Ποιός μπορεί να αρνηθεί πως στο όνομα του σοσιαλισμού διαπράχθηκαν εγκλήματα που ταπείνωσαν τις ιδέες μην έχοντας τίποτα τηρήσει απ αυτές;
Στον σημερινό κόσμο της παγκοσμιοποίησης, της ανελευθερίας, του υπερκέρδους των πολυεθνικών, της έκπτωσης των δικαιωμάτων των εργαζόμενων και των πολιτών μιά ευχή φαντάζει επίκαιρη.
Οταν δεν μπορούν να εφαρμόσουν τις ιδέες ας μην τις επικαλούνται καθόλου.
Ας αφήσουν τουλάχιστον στον κόσμο ένα όραμα.
Γιατί όπως είπαμε σχεδόν όλα έχουν ειπωθεί.
Ας διαλέξει ο καθένας αυτό που τον εκφράζει κι ας ονειρευτεί ότι ζεί μ αυτό...

Ευχαριστίες

2007-10-31T10:41:00.000+02:00

Από τον φίλο Διομήδη Στάθη και τους "Ελληνες ενεργούς πολίτες" δέχτηκα πριν λίγο ένα ευχαριστήριο e-mail γιά την στήριξη της προσπάθειάς τους να συγκεντρώσουν βιβλία γιά τις μαθητικές βιβλιοθήκες των πυρόπληκτων περιοχών.

Ευχαριστώ αν και δεν θεωρώ πως έκανα κάτι σπουδαίο.
Αντίθετα, εκείνοι με την πράξη τους έδειξαν σε όλους τους υπόλοιπους πως όταν διαθέτουμε την απαραίτητη κοινωνική συνείδηση μπορούμε να επουλώσουμε πληγές που η κρατική αναλγησία, η ανοργανωσιά και ο ωχαδελφισμός παράγουν καθημερινά.

Τους ευχαριστώ λοιπόν και παραθέτω 2 φωτογραφίες απ την ωραία τους πρωτοβουλία ελπίζοντας πως θα υπάρξουν κι άλλες γιά όσους δεν...πρόκαμαν
Η πρώτη είναι απ το Περιστέρι και η δεύτερη απ το μέρος της παράδοσης με τους ίδιους τους μαθητές να παραλαμβάνουν τα βιβλία

Εστω απ την πολυθρόνα μου...μπράβο Δημήτρη!

2007-10-30T10:35:00.000+02:00

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν γεννηθεί γιά ν ακούν τα "μπράβο" των υπόλοιπων.
Ενα "μπράβο" δεν κοστίζει τίποτα,δεν απαιτεί θυσίες και στερήσεις, είναι μόλις μιά μικρή ένδειξη αναγνώρισης μιάς σπουδαίας πράξης.
Πολλές φορές θα θέλαμε να την είχαμε κάνει κι εμείς αλλά ή δεν μπορούμε, ή βαριόμαστε ή δεν θέλουμε.
Ετσι περιοριζόμαστε απλά σε ένα "μπράβο" που βεβαίως είναι περισσότερο απ το τίποτα αλλά συνήθως είναι ελάχιστο μπροστά σε όσα εμείς δεν κάνουμε

Την Τρίτη 9 Οκτωβρίου, ο Δημήτρης Παρθύμος, ακτιβιστής ποδηλάτης της Διεθνούς Αμνηστίας, ξεκίνησε ένα μακρύ ταξίδι με ποδήλατο από τη Βαρκελώνη στα Βαλκάνια που θα καταλήξει στην Αθήνα.
Ο στόχος του είναι διττός: να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που υφίστανται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες στην Ευρώπη και να συγκεντρώσει χρήματα για την εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας κατά των διακρίσεων στην Ευρώπη.
Με το σύνθημα «4.500 χλμ. για το σεβασμό των μεταναστών και των προσφύγων» στο ποδήλατό του ο Δημήτρης σκοπεύει να περάσει από τη Νότια Γαλλία, την Ιταλία και στη συνέχεια να διασχίσει τα Βαλκάνια μέχρι να φτάσει στην Αθήνα.
Στην προσπάθειά της να αποθαρρύνει την είσοδο μεταναστών χωρίς έγγραφα, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδίδεται καθημερινά σε επαναπροωθήσεις και ταχύρυθμες απελάσεις και επιδεικνύει συστηματική άρνηση πρόσβασης στο άσυλο με τρομακτικό ανθρώπινο κόστος. Σύμφωνα με την UNITED, έχει τεκμηριωθεί ότι 8.855 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους προσπαθώντας να εισέλθουν παράνομα στην Ευρωπαϊκή Ένωση κατά το χρονικό διάστημα 1993-2007.
Πολλοί άνθρωποι έχουν πυροβοληθεί και σκοτωθεί ή έχουν πνιγεί στην προσπάθειά τους φτάσουν σε ευρωπαϊκό έδαφος. Άλλοι κατηγορούνται αμέσως για «παράνομη είσοδο» και τίθενται υπό κράτηση χωρίς να έχουν την ευκαιρία να ζητήσουν προστασία ως πρόσφυγες. Σε πολλές χώρες, οι συνθήκες κράτησης τόσο των προσφύγων και των αιτούντων άσυλο όσο και των μεταναστών απέχουν τρομακτικά από τις συνθήκες που επιβάλει το διεθνές δίκαιο.
Παράλληλα με την ενημέρωση, ο Δημήτρης έχει ως στόχο να συγκεντρώσει χρήματα για την εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας κατά των διακρίσεων στην Ευρώπη. Για να ενισχύσετε οικονομικά τη Διεθνή Αμνηστία μπορείτε να τηλεφωνήσετε στο 210.36.00.628.
Ο Δημήτρης ενημερώνει το blog του με φωτογραφίες και με κείμενα όποτε περνάει από Internet Café.

Μπράβο λοιπόν Δημήτρη.
Σε ένδειξη συμπαράστασης σήμερα θα πάω απ το γραφείο στο σπίτι με τα πόδια.
Ενάμιση χιλιόμετρο μόνο αλλά αυτό μου επιτρέπει η βολεμένη μου ζωή...

Ηταν πολλοί γάϊδαροι με μεγάλα αυτιά

2007-10-29T16:14:00.000+02:00

Δεν μπορώ να πω πως είμαι υπέρ της αυτοδικίας.
Αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις νομίζω πως μιά τόση δα μικρούλα τιμωρία χρειάζεται.
Και ίσως να επιφέρει και κάποιου είδους σωφρονισμό.

Πλατεία Εξαρχείων-Σάββατο πρωί-σταθμευμένο όχημα στην έξοδο πρόσβασης οχημάτων.

ΥΓ. Τώρα βέβαια οι γάϊδαροι δεν μας φταίνε τίποτα...

Τα βιβλία σβήνουν τη φωτιά

2007-10-25T09:33:00.000+03:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

"ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΩΝ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΤΩΝ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΩΝ ΟΙΚΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ"
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΕΙΣ,
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ...
ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Η εθελοντική ομάδα «Ελληνες ενεργοί πολίτες» το Σάββατο 27-10-2007, στην πλατεία του Αγίου Αντωνίου, στο σταθμό του μετρό στο Περιστέρι, από τις 10 το πρωί έως τις 9 το βράδυ, συγκεντρώνουμε βιβλία για να ανασυγκροτήσουμε τις βιβλιοθήκες των σχολείων (νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια) των πυρόπληκτων περιοχών των πρόσφατων πυρκαγιών της Ηλείας.
Bοήθεια η οποία την επόμενη ημέρα, θα μοιραστεί από τα ίδια τα μέλη της αποστολής, στα σχολεία των πληγέντων οικισμών.
Συγκεντρώνουμε βιβλία: παιδικά, παραμύθια, εικονογραφημένα, ιστορικά, λογοτεχνικά, πολιτισμούς άλλων χωρών, εγκυκλοπαίδειες, περιβαλλοντικά, γνώσης και επαφής με το διαδίκτυο, εθελοντισμού, πρώτων βοηθειών και αντιμετώπισης καταστροφών. Επίσης βιβλία για την επιμόρφωση των καθηγητών όπως βιβλία παιδαγωγικής ψυχολογίας και διδακτικής μαθησιακών δυσκολιών κ.τ.λ.
Πιστεύουμε ότι οι συμπολίτες μας θα ανταποκριθούν σε αυτή την προσπάθεια, δείχνοντας τη μεγαλοσύνη και την αλληλεγγύη τους, όπως και στο παρελθόν σε παρόμοιες περιπτώσεις.

Παρακαλούμε να δημοσιοποιήσετε την προσπάθεια αυτή με όποιο τρόπο μπορείτε, είτε:στα ΜΜΕ,με μορφή E-MAIL-forward,με SMS,με προσωπική επαφή,στα blogs και τα forums,
ώστε να ενημερωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι συμπολίτες μας που θα ήθελαν να βοηθήσουν. Σας ευχαριστούμε για την ευαισθησία σας.

Πληροφορίες : Διομήδης Στάθης
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210-5722034, 697- 2259600
E-mail: stathisd@otenet.gr

Θα περάσουμε απέναντι;

2007-10-18T16:51:00.000+03:00

Συμβολή Πατησίων και Πανεπιστημίου...

Θες να νοιώσεις τυφλός και παράλυτος;Κάνε ένα παιδί!

2007-10-14T23:05:00.000+03:00

Ομολογώ πως ο τίτλος ακούγεται κάπως.
Δεν μπορώ όμως να περιγράψω καλύτερα το πώς αισθάνθηκα αυτό το Σαββατοκύριακο που "φιλοξένησα" τα δίδυμα και την γυναίκα μου στην Αθήνα.
Πόσο μαλάκας αισθάνθηκα γιά τις αμέτρητες φορές που πάρκαρα καβαλώντας πεζοδρόμιο ή που άραξα πάνω σ έναν πεζόδρομο.
Πόσο γελοίος και τιποτένιος γιά μένα και γιά όλους τους πολλούς που δεν μπορούμε να καταλάβουμε τον πόνο του διπλανού μας αν δεν τον ζήσουμε κι εμείς πρώτα.
Αθήνα μιά πόλη αφόρητη, μιά πόλη ρατσιστική που καταδικάζει σε θάνατο οποιονδήποτε άνθρωπο έχει προβλήματα κίνησης ή όρασης.
Μιά πόλη με αστεία πεζοδρόμια 10-20 πόντων, με απίστευτες ζώνες γιά τυφλούς που οδηγούν επάνω σε περίπτερα και κολώνες οδοφωτισμού, με πεζοδρόμια-σκαλοπάτια 20-25 πόντων ύψους και με ανόητους πολίτες που δεν σέβονται τίποτα και κανέναν.

Σάββατο πρωί πήραμε λοιπόν το διπλό μας καρότσι (δίδυμα γαρ) και αποφασίσαμε να πάμε βόλτα από τα Εξάρχεια στο Θησείο.
Και αυτό λέει (ακούστε πλάκα) δεν θα το κάναμε με το αμάξι ή το μετρό αλλά με τα πόδια (και το καρότσι βεβαίως)!!!
Σας διαβεβαιώ λοιπόν πως δεν υπάρχει καμιά διαδρομή από Εξάρχεια προς Ομόνοια γιά τέτοια δουλειά.
Γιά να μετακινηθείς ασφαλώς (δηλαδή επάνω σε πεζοδρόμιο) θα πρέπει να κάνεις τον...γύρο του κόσμου.
Είτε να φύγεις προς Πολυτεχνείο και να στρίψεις αριστερά την Πατησίων, είτε να φύγεις προς Ιπποκράτους και να βγείς ψηλά Πανεπιστημίου.
Η Θεμιστοκλέους και η Μπενάκη έχουν πεζοδρόμια της πλάκας και φυσικά αυτοκίνητα, παπάκια και μηχανές...ελευθέρας βοσκής.
Αναγκαστικά λοιπόν θα πρέπει να βγεις γιά μεγάλο διάστημα στο δρόμο με ότι αυτό συνεπάγεται και βέβαια με την ζωή των παιδιών σου δεν παίζεις...

Ερχομαι λοιπόν και σκέφτομαι πως εγώ είχαν να μεταφέρω ένα καρότσι 8 κιλών που είχε επάνω δύο πλάσματα που ζύγιζαν μαζί άλλα 15.
Φανταστείτε τώρα έναν παράλυτο πάνω στο ειδικό του καροτσάκι βάρους κάποιων δεκάδων κιλών και τον δύσμοιρο που τον οδηγεί.
Φανταστείτε τον τυφλό που σκοντάφτει συνεχώς πάνω στην ελληνική βλακεία (κρατική και μή) και εκθέτει καθημερινά την ζωή του σε κίνδυνο.

Δεν θέλετε να τα φανταστείτε όλ αυτά;
Θέλετε να τα ζήσετε;
Δεν είναι δύσκολο.
Απλά κάντε ένα παιδί και δοκιμάστε να το πάτε βρέφος μιά βόλτα στην Αθήνα.
Στην Αθήνα του 21ου αιωνα.
Στην Αθήνα της ευρωπαϊκής ένωσης.
Στην Αθήνα της κοινωνικής απαξίωσης, του ωχαδελφισμού και της ανύπαρκτης κοινωνικής συνείδησης.
Στην δικιά μας Αθήνα...

Η FutureNet σας καλωσορίζει

2007-10-08T12:39:00.000+03:00

Ωραία τα ADSL πακετάκια της Forthnet.
Ολο και περισσότερος κόσμος τα προτιμά (κι εγώ μαζί).
Τί κρίμα όμως...
Αγοράζεις ένα πακέτο σήμερα (με σημερινές τιμές) και σε συνδέουν σε ένα με ενάμιση μήνα.
Και μιλάω γιά το δικό τους το ιδιόκτητο δίκτυο.
-Λόγω φόρτου εργασίας, λένε.
Με άλλα λόγια αγοράζεις σήμερα ένα προϊόν, πληρώνεις με σημερινές τιμές ένα εξάμηνο, αλλά αυτό αρχίζει να τρέχει μετά από 1 - 1,5 μήνα.
Τώρα βέβαια όταν θα φτάσει στον πέμπτο μήνα μπορεί οι τιμές να έχουν πέσει κι άλλο.
Εσύ όμως έχεις δώσει τα λεφτά σου από σήμερα σε κάτι που θα κάνεις χρήση πολύ αργότερα.

Να προσλάβετε κόσμο αν δεν προλαβαίνετε παλλικάρια.
Η αλλοιώς να εισπράτετε τα χρήματα όταν πραγματοποιείτε την σύνδεση.
Τώρα δεσμεύετε τον κόσμο γιά ένα πράγμα που δεν μπορείτε να του το παράσχετε σήμερα και αποκλειστικά με δικιά σας ευθύνη.
Χώρια το γεγονός πως αφήνετε χωρίς ίντερνετ κάποιον γιά ένα με ενάμιση μήνα.

Ελληνική κουτοπονηριά λέγεται αυτό;

Αθήνα-Βαρκελώνη σε τιμές...ΚΤΕΛ

2007-10-04T13:13:00.000+03:00

Ευχάριστες ειδήσεις γιά όσους ταξιδεύουν ή θέλουν να ταξιδέψουν στην Βαρκελώνη.
Ενας δύσκολος οικονομικά προορισμός (και ταλαίπωρος αφού οι φτηνές πτήσεις ήταν με μετεπιβίβαση) τώρα γίνεται γιά τους Ελληνες απ τους φτηνότερους στον κόσμο!
Δύο εταιρείες low cost πραγματοποιούν ήδη απευθείας πτήσεις απ το Ελ.Βενιζέλος προς το Pratt και αντίστροφα με τιμές που ξεκινούν απ τα 40 ευρώ γιά απλή μετάβαση.
Πρόκειται γιά τις Vueling και Clickair.

Η πρώτη είναι καταλανική εταιρεία με έδρα την Βαρκελώνη και πραγματοποιεί απ ευθείας πτήσεις προς Βαρκελώνη και Μαδρίτη με τιμές που ξεκινούν απ τα 100 ευρώ (πήγαιν-έλα).
Οσο πιό νωρίς κλείσετε τα εισιτήριά σας (αποκλειστικά μέσω ίντερνετ) τόσο πιό φτηνά θα τα βρείτε.
Παρέχει δυνατότητα και ηλεκτρονικής επιλογής θέσεων, ενώ δίνει και προσφορές γκρουπ ακόμα και προς ιδιώτες!
Το μόνο κακό είναι οι ώρες των πτήσεων αφού από Αθήνα πετάει στις 3.55 τα ξημερώματα και από Βαρκελώνη επιστρέφει στις 11 το βράδυ.
Βέβαια έτσι έχετε "γεμάτες" τις μέρες σας.
Δεν έχει πτήσεις κάθε μέρα, αλλά μέρα παρά μέρα.

Η Clickair είναι η lowcost εκδοχή της Iberia.
Οι πτήσεις της ξεκινούν από 40 ευρώ γιά απλή μετάβαση και προς το παρόν πετάει μόνο από Αθήνα προς Βαρκελώνη (και αντίστροφα).
Εχει πιό "ανθρώπινες" ώρες πτήσεων απ την Vueling (πετάει από Αθήνα 12.35 το μεσημέρι και από Βαρκελώνη 6.35 το πρωί).
Η κράτηση και αγορά γίνεται και εδώ ηλεκτρονικά
Αυτό που αξίζει να σημειωθεί πάντως είναι πως πρέπει να κλείσεις εισιτήρια τουλάχιστον ένα μήνα πριν το ταξίδι σου.

Οι επιλογές μας λοιπόν αυξάνουν και ο ανταγωνισμός ρίχνει τις τιμές φυσικά προς όφελός μας!
Να πώ τέλος πως την Vueling την έχουμε δοκιμάσει ως σύνδεσμος φίλων Μπαρσελόνα Αθήνας πολλές φορές και είναι συνεπέστατη στις ώρες των πτήσεων.
Δεν παρέχει υπηρεσίες αέρος (καφέδες κλπ) ενώ τα καθίσματά της είναι σχετικά άβολα (αλλά με τέτοιες τιμές χαλάλι).
Η Clickair είναι καινούργια στο Ελ.Βενιζέλος.Δεν έχει τεσταριστεί ακόμα.Οταν θα έχω νεώτερα θα σας ενημερώσω ;)

Αγχωμένο τηλεφώνημα

2007-10-02T08:50:00.000+03:00

Περπατούσα κάπου στην Σταδίου όταν χτύπησε το τηλέφωνο.
Δεν ξέρω αν το χετε προσέξει αλλά όταν ένα τηλεφώνημα δεν είναι γιά καλό χτυπάει εκνευριστικά σαν να θέλει να σου σπάσει τα τύμπανα μαζί με τα νεύρα.
Τέτοιο ήταν κι αυτό το τηλεφώνημα.
Τηλεφώνημα από απόκρυψη.
Κανονικά δεν έπρεπε να απαντήσω, συνήθως δεν απαντάω σε απόκρυψη, αλλά αυτή τη φορά δεν το σκέφτηκα πολύ.
Πίεσα το πλήκτρο και...
-Καλημέρα σας, άκουσα στην άλλη πλευρά μιά γυναικεία αγχωμένη φωνή.
-Καλημέρα σας.
-Ο κύριος τάδε; συνέχισε το ίδιο αγχωμένα η φωνή
Αρχισα να ανησυχώ...
-Ο ίδιος.Τί συμβαίνει;
-Λέγομαι...και σας τηλεφωνώ απ την...(το όνομα της τράπεζάς μου)
-Μάλιστα, είπα με απορία.Τί ακριβώς θέλετε;
-Ξέρετε κύριε τάδε έχετε υπερβεί το όριο στην πιστωτική σας κάρτα και πρέπει μέχρι το βράδυ να καταθέσετε 1000 ευρώ γιά να μην πληρώσετε φόρο υπερημερίας.
-Συγγνώμη, δεν κατάλαβα.Ο μήνας έχει 20, δεν προβλέπεται να πληρώνω ανάμεσα σε δύο λογαριασμούς.Εχω καταβάλλει αυτό που έγραφε ο τελευταίος λογαριασμός;
-Μάλιστα, αλλά στο μεταξύ κάνατε αγορές και ξεπεράσατε το πιστωτικό σας όριο...
-Με συγχωρείτε, αλλά γιατί μου επιτρέψατε να υπερβώ το πιστωτικό μου όριο;Και εν πάσει περιπτώσει χθες έκανα ενημέρωση από ΑΤΜ και δεν φάνηκε να έχω χρεωστικό.
-Ξέρετε το χρεωστικό δεν φαίνεται στο ΑΤΜ.
-Και πού φαίνεται;
-Πουθενά, μόνο στον λογαριασμό σας.
-Αρα θα φανεί με τον επόμενο λογαριασμό
-Ναι,μάλιστα
-Ωραία,τότε θα το πληρώσω με τον επόμενο λογαριασμό.17 χρόνια πελάτης σ αυτή την τράπεζα πρώτη φορά μου συμβαίνει να μου ζητάνε να πληρώσω τηλεφωνικώς.Πολύ κακή τακτική.Κι έπειτα...Πού ξέρω εγώ ποιά είστε εσείς;Μπορεί να μου κάνετε φάρσα.Είναι δυνατόν να μου ζητάτε να πληρώσω από το τηλέφωνο;Λίγη σοβαρότητα!
-Ξέρετε αυτό δεν είναι δικό μου θέμα.Εγώ όφειλα να σας ενημερώσω πως αν μέχρι το βράδυ δεν βάλετε 1000 ευρώ στην κάρτα σας θα πληρώσετε φόρο υπερημερίας με τον επόμενο λογαριασμό.
-Με συγχωρείτε,αλλά να πείτε σ αυτούς που σας είπαν να με πάρετε τηλέφωνο πως δεν θα πληρώσω κανένα φόρο υπερημερίας.Για να πληρώσω φόρο υπερημερίας θα πρέπει να μην έχω εξοφλήσει τον προηγούμενο λογαριασμό μου ή να έχω καθυστερήσει να τον πληρώσω.Εδώ δεν συμβαίνει τίποτα απ αυτά τα δύο.Αν εσείς με πιστώσατε παραπάνω απ το όριό μου είναι δικό σας πρόβλημα.Ετσι δεν είναι;
-Τί να σας πώ.Δίκιο έχετε...αλλά...
Εκεί κάπου η συζήτηση διακόπηκε.Ηταν προφανές πως η κοπέλλα δεν έφταιγε σε τίποτα.
Μέρα με την μέρα οι τράπεζες εξαχρειώνονται και εξαγριώνονται όλο και περισσότερο.
Ψιλά γράμματα,κρυφές χρεώσεις,λαθάκια που αν δεν τα πάρεις χαμπάρι πληρώνεις παραπάνω,ληστρικά επιτόκια δανεισμού και αστεία επιτόκια καταθέσεων, το πιστωτικό μας σύστημα έχει εξελιχθεί σε σπείρα που καθημερινά μας ρουφάει το αίμα χωρίς να μπορεί να το ελέγξει κανείς.
Η Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα ρυθμίζει τις ζωές μας και κανείς Κωστάκης,Γιωργάκης ή Βαγγέλης δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι αυτό.
Σε λίγο θα μας κυνηγάνε στο δρόμο να πληρώσουμε.
Αγχωμένοι πάντα να προλάβουν.
Φυσικά γιά το καλό μας...

Μάθε παιδί μου AutoCad!

2007-09-28T13:05:00.000+03:00

Παραασχοληθήκαμε με το βιβλίο ιστορίας και το άρθρο 16 (όχι δηλαδή πως δεν τους άξιζε) αλλά υπάρχουν κι άλλα θέματα που αφορούν την δύσμοιρη παιδεία μας και την ταλαιπωρούν χρόνια.
Ενα από τα σημαντικότερα είναι τα προγράμματα σπουδών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Πριν καμιά εικοσαριά χρόνια που πήγαινα εγώ στα ΤΕΙ οι μηχανολόγοι μάθαιναν στο 5ο εξάμηνο να συναρμολογούν το μηχανικό μολύβι, ενώ την ίδια ώρα οι ηλεκτρολόγοι διδάσκονταν την δίοδο λυχνία που είχε ξεπεραστεί από την εποχή των ασπρόμαυρων τηλεοράσεων.
Σήμερα όπως ανακάλυψα προ ολίγου από ανηψάκι μου που πέρασε στην σχολή δομικών έργων του ΤΕΙ Ηρακλείου Κρήτης η εκμάθηση Autocad δεν υπάρχει στα προγράμματα σπουδών.
Μιλάμε τώρα γιά το πιό απαραίτητο πρόγραμμα στην δουλειά ενός μηχανικού (οποιασδήποτε κατεύθυνσης), εργοδηγού ή επιμετρητή.
Θρασύτατα κάποιοι καθηγητές στην σχολή (ή μήπως υπάλληλοι της γραμματείας;) τον συμβούλεψαν να..."πάει να μάθει Autocad γιατί θα του είναι απαραίτητο και στην σχολή και μετά".
Αναρωτιέμαι...καλά το μετά το είπαμε, είναι όντως απαραίτητο, αλλά στην σχολή;
Δηλαδή πού είχαν την απαίτηση να μάθει ένας μαθητής λυκείου Autocad;
Θα βάλουν δηλαδή τον σπουδαστή αργότερα να επεξεργαστεί ένα αρχείο Autocad χωρίς πρώτα να του έχουν μάθει το πρόγραμμα;
Θα βάλουν κάποιον να οδηγήσει χωρίς να ξέρει καλά-καλά τί είναι αυτοκίνητο;
Εντρομος λοιπόν ο ανηψιός μου μου ζήτησε να του βρώ ένα Autocad και να του δείξω κάποια πράγματα ή να του πώ πού να πάει γιά να μάθει.
Κι εγώ του είπα να πεί στους καλούς αυτούς κυρίους πως επειδή δεν τον έμαθε κανείς στο λύκειο (και πολύ λογικά αφού μιλάμε γιά εξειδικευμένο πρόγραμμα) να τον μάθουν τώρα αυτοί στα...ιδιόκτητα κομπιούτερς της σχολής.
Βέβαια επειδή στην Ελλάδα ζούμε και πρέπει να γινόμαστε κάθε τόσο...κουτοπόνηροι ενδέχεται αυτό να το διαδίδουν διάφορα λαμόγια γιά να στείλουν τα παιδάκια μετά σε έναν..."καλό δικό τους" που θα τα κάνει...ξεφτέρια και πολύ φτηνά μάλιστα.
Ελπίζω (μαύρη ελπίδα...) να ισχύει το δεύτερο και τα ΤΕΙ του 21ου αιώνα να εφοδιάζουν τους σπουδαστές τους με την πιό απαραίτητη γνώση στην σκληρή και απαιτητική αγορά εργασίας.
Οσο γιά την ύπαρξη λαμόγιων, γι αυτό μπορεί να κάνει κάτι μόνο το ίδιο το φοιτητικό και σπουδαστικό κίνημα.
Δεν μ άρεσε ποτέ να κάνω τον μπαμπά σε τέτοια πράγματα.
Οποιος δεν μάθει να αγωνίζεται θα είναι χαμένος σε όλη του την ζωή.

ΥΓ.Και τελικά όπως έμαθα πριν από λίγο από νεαρή συνάδελφο που μόλις τελείωσε το τμήμα δομικών έργων του ΤΕΙ Αθήνας,υπάρχει η διδασκαλία Autocad στο τρίτο εξάμηνο μόνο που είναι τόσο γενική και και ο χρόνος διδασκαλίας τόσο λίγος που τα παιδιά αναγκάζονται να κάνουν και έξω το πρόγραμμα γιατί αλλοιώς δεν περνάνε ποτέ το μάθημα!
Ααααααλλο πρόβλημα αυτό.
Το πασάλειμα...

Ενα εισιτήριο ρε παιδιά...

2007-09-26T12:34:00.000+03:00

Σας έχει τύχει ποτέ βράδυ να χρειαστεί να μετακινηθείτε με λεωφορείο ή τρόλλεϊ;
Τότε ίσως να καταλάβατε αμέσως γιά τί πράγμα θα σας μιλήσω.
Είναι πιό δύσκολο να βρεις το βράδυ εισιτήρια λεωφορείου παρά...μαγικό χαρτάκι γιά το Final 4 του μπάσκετ!
- Τα εκδοτήρια εισιτηρίων στις αφετηρίες κλείνουν κάποια ώρα το απόγευμα.
- Φυσικά στις απλές στάσεις τα πράγματα είναι χειρότερα.Τα γύρω περίπτερα (αν υπάρχουν) δεν είναι υποχρεωμένα να πουλάνε εισιτήρια
- Φυσικά αυτόματα εκδοτήρια δεν υπάρχουν (ποιός θα τα άφηνε να "ζήσουν" πάνω από μιά μέρα;)
- Φυσικά εισπράκτορες πιά δεν υπάρχουν.
Η μόνη λύση που εγώ βλέπω και η οποία εφαρμόζεται στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις είναι να πουλάνε εισιτήρια ΚΑΙ οι οδηγοί των λεωφορείων.
Βέβαια ξέρω πως θα υπάρξει γκρίνια γιατί θα θιχτούν κεκτημένα.
Και βέβαια θα χουν δίκιο οι οδηγοί να ζητήσουν αύξηση.
Δεν γίνεται όμως να τα έχουμε όλα.
Αν δεν θέλετε αυτό, τότε ξαναπροσλάβετε εισπράκτορες.
Πάντως αυτό το καραγκιοζιλίκι μας εκθέτει σαν χώρα, μας ταλαιπωρεί σαν πολίτες και πολλές φορές μας υποχρεώνει να παρανομήσουμε.
Εχω άδικο κύριε υπουργέ;

Τα Ορκ είναι εδώ;Προσεχώς...

2007-09-25T12:36:00.000+03:00

Πριν από λίγο έλαβα ένα e-mail που δεν γινόταν να μην το μοιραστώ μαζί σας.

Ενα γενετικά τροποποιημένο ον που σχεδιάστηκε για να πωληθεί ως pet από εταιρεία γενετικής μηχανικής, προκαλεί σάλο σε ολόκληρο τον κόσμο.

Πρόκειται για μια μορφή παιδικής κούκλας με γενετικά τροποποιημένο DNA, η οποία έχει μεν το μέγεθος παιδικού παιχνιδιού, διαθέτει ωστόσο μηχανισμούς καρδιακών παλμών, αίσθηση του πόνου, ακόμη και αληθινά δόντια. Διατίθεται σε επτά διαφορετικούς τύπους.

Το genpet είναι ζωντανό μαστοφόρο που αναπνέει. Η εταιρεία Bio-Genica που το κατασκεύασε, φρόντισε να του τοποθετήσει αίμα, κόκαλα και μύες που μπορούν να αιμορραγήσουν εάν κοπεί ένα μέρος τους. Σχεδιάστηκε για να πωλείται σε καταστήματα παιδικών παιχνιδιών και όχι κατοικιδίων ζώων, αν και θα πωλείται ως κατοικίδιο. Γι'αυτό και διατίθεται σε πλαστική συσκευασία.

Η διαδικασία σύμφωνα με την οποία κατασκευάστηκε το genpet, ονομάζεται " Zygote Micro Injection" και αποτελεί συνδυασμό DNA, με την εισροή συγκεκριμένων πρωτεϊνών διαφορετικών ειδών. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1997, κατά τη διάρκεια ερευνών για τον εντοπισμό κοινών στοιχείων ανάμεσα σε ποντίκια και μέδουσες βιοκαλλιέργειας και από τότε συναντάται στην κλωνοποίηση κουνελιών, γουρουνιών, ψαριών και πιθήκων. Μέχρι σήμερα χρησιμοποιείτο σε χιμπατζήδες, αράχνες και πρόβατα. Και τώρα έρχεται το genpet.

To genpet διατηρείται στην πλαστική συσκευασία με έναν τύπο χειμερίας νάρκης που ελέγχεται από σωλήνα από τον οποίον διοχετεύεται ειδική πρωτεϊνη. Κάτι που συναντάται σε πολλά ζώα των βορείων ή σκανδιναβικών χωρών. Αναπνέει από ειδικές τρύπες εξαερισμού. Εχει αίσθηση του πόνου; Βεβαίως. Εχει επίσης ελάχιστες φωνητικές χορδές που το βοηθά να φωνάξει όταν νιώσει την οποιαδήποτε ενόχληση. Δείχνει τα συναισθήματά του μέσω ειδικών διαφοροποιημένων κωδικών, που τους διακρίνει κανείς από το χρώμα τους. Δεν μεγαλώνει. Εχει διάρκεια ζωής από ένα μέχρι τρία χρόνια και δεν χρειάζεται μπαταρίες. Τα μαλλιά του μεγαλώνουν. Ελάχιστα μεν, αλλά μεγαλώνουν.

Ανοιγοκλείνει κανονικά τα μάτια του, μπορεί να δαγκώσει εάν χρειαστεί, ενώ αναγνωρίζει τον ιδιοκτήτη του. Οι υπεύθυνοι της εταιρείας ισχυρίζονται ότι μπορεί ακόμη και να θαφτεί.

Γιά όσους έχουν αμφιβολίες υπάρχει και ιστοσελίδα...

Tελικά όπως θα δείτε από τα posts η υπόθεση μάλλον είναι μιά καλοστημένη φάρσα.
Είναι όμως μακρυά αυτή η μέρα άραγε;

ΥΓ.Ευχαριστώ τον φίλο ΠΡΕΖΑ TV που έσπευσε να μας ενημερώσει εγκαίρως γιά την εγκυρότητα αυτής της δημοσίευσης

Αξιωματικά...αντιπολίτευση!

2007-09-22T09:09:00.000+03:00

Το βράδυ των εκλογών ο κύριος Καραμανλής μας διαβεβαίωσε πως το κόμμα του έλαβε το μήνυμα των εκλογών.
Μήνυμα λέει να προχωρήσει γρήγορα στις μεταρυθμίσεις.
Λίγες μέρες μετά φαίνεται πως όντως έλαβε το μήνυμα.
Γιατί βέβαια ο καθένας ερμηνεύει το μήνυμα όπως θέλει.
Και γιά τον κύριο Καραμανλή το μήνυμα φαίνεται πως ήταν:
Κλείσε ό,τι "καίει" γρήγορα,τώρα που δεν υπάρχει αξιωματική αντιπολίτευση
Διαβάζω και μαθαίνω πως η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να κάνει...βουρ σε αρκετά κρίσιμα και ακανθώδη θέματα όπως τα άρθρα 16 και 24 και τα όρια συνταξιοδότησης.
Αν αυτό σημαίνει αφομοίωση του μηνύματος, τότε θα πρέπει εμείς οι πολίτες να ξαναστείλουμε το μήνυμα σε καθημερινή πλέον βάση από τους δρόμους και όχι από τον καναπέ και το τηλεκοντρόλ μας.
Γιατί φυσικά εδώ δεν κρίνεται μόνο το μέλλον το δικό μας αλλά και των επερχόμενων γενιών που μπορεί να μην μπορούν ακόμα να στείλουν εκλογικό μήνυμα σίγουρα όμως θα το στείλουν σε μάς τους ίδιους σε λίγα χρόνια.
- Τί έκανες γιά όλ αυτά πατέρα;
- Εβλεπα τον Βενιζέλο και τον Παπανδρέου να τσακώνονται γιά την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ παιδί μου...
Αν δεν θέλουμε λοιπόν να φανούμε τουλάχιστον αστείοι στις επόμενες γενιές ο ρόλος μας πρέπει να είναι μαχητικός.
Με την ελπίδα πως τέτοιος θα παραμείνει και της αριστεράς.
Η οποία πρέπει γρήγορα να βγεί απ την ατμόσφαιρα των πανηγυρισμών και της αυταρέσκειας.
Γιατί αλλοιώς θα υπάρξουν και γι αυτήν...μηνύματα.

ΥΓ.Πάμε στοίχημα πως κάποιοι θα μας εμφανίσουν ως παράδειγμα τον Σαρκοζί γιά να προχωρήσουν στα αντιλαϊκά τους μέτρα;
Περίπου αναγκαστικά θα μας τα εμφανίσουν.
Λες και δεν ξέραμε από πριν τί ρόλο βαράει ο άνθρωπος που αποκαλούσε τους άνεργους εγκληματίες και τρομοκράτες...

Tα παιδιά ξέρουν καλύτερα

2007-09-21T10:43:00.000+03:00

Τώρα που έγινα πατέρας (εδώ και λίγους μήνες) συνειδητοποιώ από πρώτο χέρι αυτό που σχηματικά όλοι εμείς οι μεγάλοι αποκαλούμε "παιδική αθωότητα".
Βλέπω τα διδυμάκια μου να εκφράζουν αυθεντικά τα συναισθήματά τους και το κυριότερο:
τα βλέπω να νοιώθουν απόλυτα τα συναισθήματα των γύρω τους.
Προχθές έδενα την ζώνη ασφαλείας στο παιδικό καθισματάκι της κόρης μου στο αυτοκίνητο.
Ηταν ήρεμη και χαρούμενη αφού μιά βόλτα είναι πάντα ευπρόσδεκτη.
Ομως η αγκράφα μάγκωσε και δεν κούμπωνε σωστά κι εγώ εκνευρίστικα.
Το πρόσωπό μου σφίχτηκε και μουρμούρισα κάποια βρισιά.
Αμέσως η μικρή σκοτίνιασε και άρχισε να κλαίει.
Εγώ προσποιήθηκα πως δεν συμβαίνει κάτι και άρχισα να γελάω.
Μάταια.
Δεν μπόρεσα να την ξεγελάσω.
Μέχρι να ηρεμήσω πραγματικά η μικρή έκλαιγε.
Το βράδυ που η Εθνική μπάσκετ νίκησε με αυτό τον εκπληκτικό τρόπο την Σλοβενία ο γιός μου γκρίνιαζε συνεχώς (πονάει επειδή βγάζει δοντάκια).
Οταν το παιχνίδι τελείωσε του έφυγε κι εκείνου η γκρίνια.
Βλέποντας γύρω του χαρούμενα πρόσωπα άρχισε κι αυτός να γελάει και κουνούσε ρυθμικά τα χεράκια του σαν να πανηγύριζε μαζί μας.
Είναι περιττό βέβαια να σας περιγράψω πώς αισθάνονται τα βρέφη όταν τα πλησιάσουν άλλα παιδιά...
Τί κρίμα που αυτά τα αρχέτυπα, γνήσια και τόσο όμορφα συναισθήματα καταπνίγονται όταν περνούν τα χρόνια.
Τί κρίμα που στην ζωή μας μπαίνει το μίσος, ο δόλος, η υποκρισία.
Τί κρίμα που στην ζωή μας μπαίνει ο πόλεμος, το χρήμα, το κυνήγι της δόξας.
Τί κρίμα που κλέβουμε, βιάζουμε, σκοτώνουμε, καταστρέφουμε το περιβάλλον.
Αφορμή γι αυτές τις σκέψεις μου έδωσε η παρακάτω φωτογραφία.
Γιατί βέβαια στην παιδική αθωότητα δεν χωρά κανένας ρατσισμός!

Θα μάθουμε να ζούμε κι έτσι

2007-09-19T15:05:00.000+03:00

Πριν από λίγο ένας φίλος μου έστειλε αυτό το επιτυχημένο βιντεάκι της WWF. Εμείς βέβαια κάτι τέτοια τα χουμε ξεπεράσει προ πολλού,αφού από το 1981 ο κύριος Κουλουμπής μας έμαθε να ζούμε με το νέφος. Μην μελαγχολήσετε.Χαλαρώστε. Η ζωή είναι μιά ατέλειωτη διαδρομή προς τον θάνατο. Ασε που στο δρόμο μπορεί να πεθάνουμε...

Η EasyJet αναβαθμίζεται!

2007-09-19T14:51:00.000+03:00

Ψαρώσατε;
Πρόκειται γιά το νέο υπερσύγχρονο AIRBUS A380 VIP του ROMAN ABRAMOVICH.

Φήμες πως κι εμείς σε λίγα χρόνια θα ταξιδεύουμε με παρόμοια αεροπλάνα ( ; ) κρίνονται ανεπιβεβαίωτες...

Προσεχώς δηλώσεις απ το WC

2007-09-19T13:26:00.000+03:00

3 μέρες πέρασαν απ τις εκλογές και απ ότι φαίνεται πρέπει να συνηθίσουμε ένα νέο πολιτικό στυλ.
Aυτό της άμεσης απάντησης του Βενιζέλου στον Γιωργάκη.
Δεν προλαβαίνει να...κλάσει μετά συγχωρήσεως ο μέχρι νεωτέρας πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και αμέσως ο Βαγγέλης εμφανίζεται γιά να απαντήσει.
Με ύφος μαθητή που ξέρει καλά το μάθημά του ο Βενιζέλος κυκλοφορεί με μιά φορητή κάμερα ανάμεσά μας και απαντά αμέσως, σε σημείο που να αναρωτιέσαι αν όλο αυτό το σκηνικό είναι στημμένο και ο Γιωργάκης πριν μιλήσει έχει ενημερώσει τον Βαγγέλη γιά τα όσα...ελαφροσήμαντα (αντίθετο του βαρυσήμαντα) θα πει.
Το όλο σκηνικό συμπληρώνεται απ το βλοσυρό βλέμμα του δελφίνου και τις γεμάτες αυστηρότητα και αυταρχισμό προσταγές προς τους καμεραμέν και τους δημοσιογράφους:
"Θα αρχίσουμε τώρα;;;","σας είπα να έλθετε από δώ", "έλα από δώ σε παρακαλώ" και άλλα τέτοια που περισσότερο θυμίζουν επιλοχία στο στρατό και όχι πολιτικό.
Προφανώς ο Βαγγέλης βιάζεται.
Ισως αυτό να το επέβαλε το συμφέρον του κόμματος.
Ομως όσο περνούν οι μέρες τόσο φαίνεται πως τελικά αυτή η πρεμούρα έχει αποκλειστικά προσωπικά κίνητρα.
Αυτή η εμμονή στο πρόσωπο του προέδρου και όχι στην πολιτική αποτίμηση και την προοπτική του ΠΑΣΟΚ μόνο βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα μπορεί να έχει και οπωσδήποτε δεν πρόκειται να λύσει τα ουσιαστικά δομικά προβλήματά του.
Αφήστε που όπως εύστοχα παρατήρησε χθες ο Λάκης Λαζόπουλος αρχίζουν να επιβιβάζονται στο "όχημα Βενιζέλου" όλοι αυτοί που υποτίθεται πως θα έπρεπε να απομακρυνθούν γιά να ικανοποιηθεί το αίτημα "άλλαξέ τα όλα".
Ολο και περισσότερο ο Βαγγέλης Βενιζέλος μου θυμίζει την αμίμητη Μαρίκα Νέζερ που σε ρόλο νεόπλουτης απαντούσε συνεχώς "καλά,εμείς λεφτά έχουμε" σε μιά από τις πολλές καλές ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες.
Οπως πάει το πράγμα προβλέπω να εγκατασταθούν τηλεοπτικά συνεργεία ακόμα και στην τουαλέτα του Βαγγέλη προκειμένου εκείνος να...ικανοποιεί την ανάγκη της άμεσης απάντησης στον Γιωργάκη.
Ο τελευταίος γιά πρώτη φορα έχει την ευκαιρία να μετατρέψει την αδυναμία του σε δύναμη.
Αφού τώρα επιβάλλεται το...σπεύδε βραδέως.
Οσο πιό αργά σπεύδει ο Γιωργάκης, τόσο περισσότερο θα εκνευρίζεται ο Βαγγέλας.
Το όλο σκηνικό έχει ένα αισθητικό (και όχι μόνο) ενδιαφέρον.
Δεν βρίσκετε;

Σιγά να μην καθυστερούσαν...

2007-09-18T11:42:00.001+03:00

Πάρνηθα, Σεπτέμβριος 2007

ΥΓ.Το κτηματολόγιο παιδιά,το κτηματολόγιοοοοοοοο.
Να δω πώς θα χαρακτηρίσετε την Πάρνηθα.
Θα μείνει δάσος σαν του Γκύζη και τον Ασπρόπυργο;;;

Δεξί κροσέ,αριστερό άπερκατ και το παιχνίδι που "χοντραίνει"

2007-09-17T02:09:00.000+03:00

Η έκπληξη

Ουσιαστικά μιά έκπληξη έκρυβαν οι εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου.
Την μεγάλη,πρωτοφανή γιά κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης, πτώση του ΠΑΣΟΚ.
Πτώση που σημειώνεται απέναντι σε μιά εξαιρετικά κακή κυβέρνηση, πτώση που δεν σημειώθηκε ούτε στην "μαύρη" περίοδο του σκανδάλου Κοσκωτά.
Τα αίτια αυτής της πτώσης είναι δύσκολο να αναλυθούν από σήμερα.
Είναι όμως βέβαιο πως ο κύριος Γεώργιος Παπανδρέου αν πίστευε όσα έλεγε στην βραδυνή του δήλωση, δεν πήρε...μυρωδιά

Μιά "χαζοχαρούμενη" νίκη

Η Νέα Δημοκρατία νίκησε σ αυτές τις εκλογές μ ένα ποσοστό που περίπου υπολόγιζε και ο πρωθυπουργός και τα στελέχη της έκαναν κι αυτά λόγο πως έλαβαν το μύνημα, αλλά πολύ αμφιβάλλω αν κατάφεραν να "κρύψουν" τα πραγματικά τους προβλήματα.
153 βουλευτές (μέχρι αυτή την ώρα) με 2 Τούρκους υπήκοους από την Θράκη μεταξύ αυτών οι οποίοι κατά πάσα πιθανότητα θα παίρνουν εντολές απ ευθείας απ το Μουφτείο.
Μας μένουν 151, δηλαδή 150 συν την κυρία Ντόρα Μπακογιάννη (με ό,τι αυτό συνεπάγεται).
Κατά την γνώμη μου μιά τέτοια κυβέρνηση είναι εντελώς απίθανο να εξαντλήσει 4ετία, ούτε καν να φτάσει στα 3,5 χρόνια όπως η απερχόμενη.
Ο κύριος Καραμανλής ουσιαστικά θα έχει να αντιμετωπίσει απ τη μιά τις αξιώσεις και πιέσεις της κυρίας Μπακογιάννη, από την άλλη θα πρέπει να αναχαιτίσει την τουλάχιστον...φιλική διάθεση που θα επιδείξουν αρκετοί βουλευτές του προς τον κύριο Καρατζαφέρη.
Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε τί αποφάσεις θα μπορεί να λάβει αυτή η Βουλή γιά τα εθνικά μας θέματα...

Το δεξί κροσέ

Ο Γιώργος Καρατζαφέρης επέστρεψε στην Βουλή.Επέστρεψε δυνατότερος από ποτέ, εκφράζοντας το ακροδεξιό και εθνικιστικό κομμάτι του πολιτικού χάρτη αφού πρώτα επιτυχημένα το έκρυψε καθ όλη την προεκλογική περίοδο ή τουλάχιστον το έκανε να φαίνεται εθνικό και όχι εθνικιστικό.
Ο κύριος Καρατζαφέρης θα αναγκάσει τον κύριο Καραμανλή να εγκαταλείψει αρκετά γρήγορα τις θεωρίες του "μεσαίου" χώρου, ενός απολιτίκ μορφώματος που έκλεινε το μάτι προς το ΠΑΣΟΚ φτάνοντας και μέχρι την αριστερά.
Διότι βέβαια ο κύριος Καραμανλής καταλαβαίνει πως δεν μπορεί να προσβλέπει σε παραπέρα μείωση του ΠΑΣΟΚ, εκτός αν υπάρξει διάσπαση.
Αρα η μόνη δεξαμενή που πραγματικά έχει ενδιαφέρον γιά τον ίδιο είναι προς τα δεξιά.
Αυτό όμως απαιτεί και μιά συνολικά δεξιά στροφή στην πολιτική του και κυρίως αλλαγή της ατζέντας γιά τα εθνικά θέματα.

Το αριστερό άπερκατ

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως μία απ τις κερδισμένες αυτών των εκλογών είναι η Αριστερά.
Τα δύο μεγαλύτερα κομμάτια της συγκέντωσαν ένα ποσοστό κοντά στο 13% κάτι που είχε να δει ο ενιαίος Συνασπισμός απ το 1989 με όλη την ελπίδα που γέννησε τότε η ενότητα της Αριστεράς.
Είναι σαφές πως οι πολίτες εκτίμησαν απ την μιά την συνεπή και έντιμη στάση του ΚΚΕ και από την άλλη την κινηματική αντίληψη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α και κυρίως έδειξαν την εμπιστοσύνη τους στον αντιπολιτευτικό και όχι συνδιαχειριστικό ρόλο της Αριστεράς.
Με το ΠΑΣΟΚ να απουσιάζει απ την αντιπολίτευση γιά 3,5 χρόνια παρά 20 μέρες όταν και ξεκίνησε να...ψευτοτσαμπουκαλεύεται, οι αριστεροί αλλά και ένα σημαντικό κομμάτι ψηφοφόρων της αξιωματικής αντιπολίτευσης τίμησαν με την ψήφο τους τα δύο αυτά κόμματα και έστειλαν πολλαπλά μυνήματα.
Απ την μιά της ζητούν να εντείνει τον αγώνα της ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό απ όπου κι αν προέρχεται και από την άλλη της επισημαίνουν πως δεν είναι ακόμα η ώρα να κλείσει πονηρά το μάτι σε σενάρια συνεργασιών και πιθανών συγκυβερνήσεων στο μέλλον.
Ο μεγάλος κίνδυνος γιά την Αριστερά θα είναι να "τρελλαθεί" απ την εκλογική της επιτυχία (και ομιλώ κυρίως γιά τον ΣΥΡΙΖΑ) και να πιστέψει πως μπορεί να παίξει ρόλο εξουσίας.
Χρειάζονται πολλά βήματα ακόμα γιά να μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο και να έχει βιωσιμότητα.
Γιατί οι πολίτες δεν την ψήφισαν γιά να κάνει το "μαξιλάρι" κανενός.
Η αριστερά θα πρέπει να είναι έτοιμη να απαντήσει στην επίθεση...ειδικού βάρους που το ΠΑΣΟΚ με τον Ευάγγελο Βενιζέλο θα της ασκήσει αρκετά σύντομα

Το παιχνίδι "χοντραίνει"

Είναι σαφές πως τελικά απ αυτές τις εκλογές ο μεγάλος ηττημένος μπορεί και να βγει ουσιαστικά κερδισμένος.
Οι ραγδαίες εξελίξεις που καθόρισε ο Γιώργος Παπανδρέου ακολουθούμενος κατά πόδας απ τον Ευάγγελο Βενιζέλο τελικά θα αποβούν προς όφελος του ΠΑΣΟΚ.
Γιατί θα εκμηδενίσουν την περίοδο μελαγχολίας, σκεπτικισμού και εσωστρέφιας που συνήθως ταλανίζει τους ηττημένους και γιατί κατά πάσα πιθανότητα θα του προσδώσουν έναν αρχηγό που μπορεί να κάνει στοιχειώδη αντιπολίτευση, μπορεί να πιέσει την αριστερά και εν τέλει μπορεί να του ξαναδώσει την εξουσία απέναντι σε μιά Νέα Δημοκρατία που θα έχει όλα αυτά τα προβλήματα που περιέγραψα και πολύ περισσότερα αφού θα υποστή νέα φθορά από αποφάσεις κοινωνικού χαρακτήρα (θα "ακουμπήσει" άραγε το ασφαλιστικό;)
Βεβαίως αν το ΠΑΣΟΚ περιοριστεί σε μιά απλή αλλαγή προσώπων και μιά τόνωση του αντιπολιτευτικού του προφίλ δεν είναι βέβαιο πως θα επανέλθει στην κυβέρνηση.
Αλλά δυστυχώς αυτή είναι μιά ανάλυση που κάνουμε χρόνια τώρα οι αριστεροί χωρίς σχεδόν ποτέ να δικαιωνόμαστε.
Δυστυχώς σ αυτή τη χώρα δεν μετρούν οι θέσεις, τα προγράμματα, τα οράματα και οι ιδέες.
Πολλές φορές μόνο τα πρόσωπα φτάνουν.
Και στην προκειμένη περίπτωση "και περισσεύουν"

Εικόνες από το μέλλον

Ιανουάριος του 2010.
Το ΠΑΣΟΚ υπό τον Ευάγγελο Βενιζέλο καταγάγει πρωτοφανή θρίαμβο στις βουλευτικές εκλογές συγκεντρώνοντας 45,6%
Η Νέα Δημοκρατία υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ηττάται συγκεντρώνοντας ποσοστό 35,4%
Η Ντόρα Μπακογιάννη βαδίζει προς το Ζάππειο...

Μέχρι τότε, καληνύχτα σας - άντε και γιά μάς τους αριστερούς καλημέρα μας, έστω και με συννεφιά.

Ενα σκληρό φιλί γιά καληνύχτα

2007-09-15T21:58:00.000+03:00

Μιά μεγάλη ομάδα σήμερα το βράδυ έκανε κατάθεση ψυχής.
Με 4 άρρωστους παίκτες έπαιξε και ΝΙΚΗΣΕ δύο παιχνίδια σε 19 ώρες.
Κάποιοι βέβαια είναι τόσο σκατόψυχοι που δεν εκτιμούν ούτε τον ηρωϊσμό, ούτε την προσπάθεια, ούτε την αξία.
Δεν πειράζει.Θα τους ξαναβρούμε και αυτή τη φορά σίγουρα δεν τους φοβόμαστε.

Κύριε Βασιλακόπουλε θα παραμείνετε στην προεδρεία της FIBA;
Θα τα έκαναν ποτέ αυτά στον Στάνκοβιτς;;;

Αφωνος (γιά μιά ακόμη φορά)!!!

2007-09-15T00:55:00.000+03:00

Πώς να σταθείς μπροστά στο μεγαλείο αυτής της ομάδας;
Τί μπορείς να πεις άραγε;
Πόσα μπράβο;
Μάλλον δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα.
Μόνο μία ευχή:
Papaloukas keep...driving
Αφού σ αυτό είσαι ο καλύτερος στην Ευρώπη!!!

Σιγά μην απαντούσαν...

2007-09-14T13:36:00.000+03:00

Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι σαφές πως δεν εντάσσονται στην προεκλογική ατζέντα ούτε στα ιλουστρασιόν προγράμματα των περισσότερων κομμάτων.
Πριν από λίγο παρέλαβα το δελτίο τύπου της Διεθνούς Αμνηστίας η οποία όπως θα θυμάστε απεύθυνε 13 συγκεκριμένες ερωτήσεις προς όλα τα κόμματα σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας ήταν (αναμενόμενο) αποκαρδιωτικά.

Αντιγράφω:

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η Δημοκρατική Αναγέννηση και οι Οικολόγοι Πράσινοι απάντησαν στα 13 ερωτήματα που απεύθυνε το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας με αφορμή τις βουλευτικές εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου 2007.

Η Διεθνής Αμνηστία πάντα εκτιμά ιδιαίτερα μια ανοιχτή και εποικοδομητική επικοινωνία με τις αρχές καθώς και με τους κυβερνώντες σε ολόκληρο τον κόσμο. Για το λόγο αυτό απεύθυνε συγκεκριμένα ερωτήματα που δεν εξαντλούν όλα τα θέματα που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα ή τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά είναι ζητήματα που χρειάζονται επιτακτική απάντηση κυρίως κατά την προεκλογική περίοδο και αγγίζουν τα ζητήματα της αστυνομικής κακομεταχείρισης και ατιμωρησίας, του ρόλου της Ελλάδας στις έκνομες μεταγωγές κρατουμένων στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», του δικαιώματος στο άσυλο, του ρατσισμού και των διακρίσεων, της ενδοοικογενειακής βίας κατά των γυναικών και της εμπορίας ανθρώπων.

Ακριβώς λόγω της σπουδαιότητας του ζητήματος, η Διεθνής Αμνηστία εκφράζει την απογοήτευσή της για το γεγονός ότι τα δυο κόμματα που έχουν κυβερνήσει τη χώρα τα τελευταία χρόνια δεν απάντησαν στα ερωτήματα αυτά. «Ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι πρωταρχικής σημασίας και θα πρέπει να αποτελεί έναν βασικό πυλώνα στα προεκλογικά προγράμματα όλων των κομμάτων», δήλωσε ο Σίμος Μπούρας, Πρόεδρος του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.

Σύνοψη των θέσεων των κομμάτων

Στο αίτημα της Αμνηστίας για την έναρξη κοινοβουλευτικών ερευνών αναφορικά με τις έκνομες μεταγωγές και τις 64 καταγγελθείσες πτήσεις της CIA που διήλθαν από την Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ απάντησε θετικά ενώ έχει ήδη θέσει το ζήτημα στο ευρωκοινοβούλιο. Η Δημοκρατική Αναγέννηση προτείνει τη διεξαγωγή αμερόληπτης δικαστικής έρευνας. Οι Οικολόγοι Πράσινοι απαιτούν τη σύσταση ανεξάρτητης εθνικής επιτροπής με στόχο την πλήρη διαλεύκανση των παράνομων πτήσεων και απαγωγών.

Σχετικά με τα θέματα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» ο ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει ότι κανένα τρομοκρατικό μέτρο που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι νοητό, ενώ τα σοβαρά ζητήματα παραβιάσεων από τις ΗΠΑ πρέπει να εγείρονται από την ελληνική πολιτεία στα πλαίσια διμερών σχέσεων. Η Δημοκρατική Αναγέννηση τονίζει ότι τα μέτρα που λαμβάνονται από την Ε.Ε. είναι απολύτως αναγκαία για να διαφυλάξουν τη ζωή και την ακεραιότητα των πολιτών, ενώ, οι Οικολόγοι Πράσινοι δηλώνουν ότι θα απαιτήσουν από την αυριανή κυβέρνηση να καλέσει τις ΗΠΑ να συμμορφωθούν με το Διεθνές Δίκαιο.

Επιπλέον, ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει ότι θα συμβάλει στην άσκηση πιέσεων για τη διεξαγωγή ερευνών σχετικά με ατομικές καταγγελίες για βασανιστήρια και θα ζητήσει την επικύρωση από την Ελλάδα του Πρωτοκόλλου της Σύμβασης του ΟΗΕ κατά των Βασανιστηρίων και άλλης Σκληρής, Απάνθρωπης και Εξευτελιστικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας. Υπέρ της επικύρωσης του Πρωτοκόλλου και της διεξαγωγής σε βάθος έρευνας πράξεων εξευτελιστικής ή απάνθρωπης μεταχείρισης τάσσεται και η Δημοκρατική Αναγέννηση. Παράλληλα, οι Οικολόγοι Πράσινοι θέτουν το θέμα της επικύρωσης ως πρώτη προτεραιότητα και προτείνουν τη σύσταση ειδικού δικαστικού οργάνου για να διερευνά τις ατομικές καταγγελίες για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τα σώματα ασφαλείας.

Για το δικαίωμα στο άσυλο, ο ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται σε συγκεκριμένες προτάσεις που έχει ήδη καταθέσει στην Εθνική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ενώ η Δημοκρατική Αναγέννηση ζητά την αύξηση των κέντρων υποδοχής, την ενδυνάμωση των ΜΚΟ και τη διεύρυνση της ανθρωπιστικής άδειας παραμονής. Για το ίδιο ζήτημα οι Οικολόγοι Πράσινοι ζητάνε μεταξύ άλλων την επιτάχυνση διαδικασιών ασύλου, την οργάνωση των χώρων υποδοχής, την προσαρμογή της εκπαίδευσης στις ανάγκες της πολυπολιτισμικής κοινωνίας και τη διευκόλυνση χώρων λατρείας των μεταναστών και των προσφύγων.

Υπέρ της επικύρωσης του Πρωτοκόλλου για τη Διασφάλιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών το οποίο προβλέπει την εξάλειψη των διακρίσεων για περιθωριοποιημένες ομάδες όπως οι Ρομά τάσσεται ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Οικολόγοι Πράσινοι.

Αναφορικά με τις διακρίσεις και διώξεις των αντιρρησιών συνείδησης, ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει την ισόχρονη διάρκεια κοινωνικής και στρατιωτικής θητείας, ενώ οι Οικολόγοι Πράσινοι υποστηρίζουν το δικαίωμα στην άρνηση στράτευσης.

Επίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύεται να υποβάλει σύντομα πρόταση νόμου που να κατοχυρώνει τη συμβίωση (πολιτικό γάμο) ομοφυλοφίλων. Η πρόταση πολιτικού γάμου είναι αίτημα και των Οικολόγων Πρασίνων, που ζητούν σεβασμό της σεξουαλικής ταυτότητας όλων. Σε πλήρη αντίθεση, η Δημοκρατική Αναγέννηση θεωρεί «αδιανόητο το γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων».

Η ευρύτερη και πληρέστερη εκπαίδευση των αστυνομικών σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτελεί αίτημα και των τριών παρατάξεων που απάντησαν στα ερωτήματα της Διεθνούς Αμνηστίας.

Για τα θέματα προστασίας των γυναικών θυμάτων εμπορίας ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη διατυπώσει τροπολογία για τη σχετική νομοθεσία. Ταυτόχρονα, η εξάρτηση της προστασίας των θυμάτων εμπορίας από τη συνεργασία τους με τις αρχές σε ποινικές διαδικασίες δε βρίσκει σύμφωνη τη Δημοκρατική Αναγέννηση. Επίσης, οι Οικολόγοι Πράσινοι ζητούν συγκεκριμένες αλλαγές για την αποτελεσματικότερη καταπολέμηση του φαινομένου και ζητούν μεταξύ άλλων τιμωρία των δουλεμπόρων και επιβολή κυρώσεων στους πελάτες.

Τέλος, ο ΣΥΡΙΖΑ συνδέει την αρωγή των γυναικών θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας με την ενίσχυση του κράτους πρόνοιας. Η Δημοκρατική Αναγέννηση προτείνει τη δημιουργία θεσμού «Οικογενειακού Συνηγόρου» με ενισχυμένες δικαιοδοσίες. Τέλος, για σοβαρές ελλείψεις στο νόμο περί ενδοοικογενειακής βίας κάνουν λόγο και οι Οικολόγοι Πράσινοι.

Οι υπόλοιποι δεν απάντησαν.
Προφανώς έχουν σοβαρότερα πράγματα να κάνουν.
Εχουν να βροντήξουν...πόρτα-πόρτα...

Πάρε και μη δώσεις οικόπεδα χωρίς δόσεις.

2007-09-14T10:41:00.000+03:00

Δεν πέρασαν παρά μόνο λίγες μέρες απ τις φονικές πυρκαγιές γιά να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τί προθέσεις είχαν οι...γιαγιάδες με τα γκαζάκια.
Καμαρώστε εδώ κι εδώ

Σε καλή μεριά κύριοι.
Αυτό θα πει ανάπτυξη με κοινωνική ευαισθησία...

Τσακ μπαμ

2007-09-14T09:21:00.000+03:00

Οπου και να κάνεις ζάπιγκ αυτές τις μέρες όπως είναι λογικό θα πέσεις επάνω σε κάποιο πάνελ γιά τις εκλογές.
Εχω πιά την εντύπωση πως όλοι ανακυκλώνονται, πως ακούω από διαφορετικά πρόσωπα (ή από τα ίδια πρόσωπα σε άλλα κανάλια) κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια.
Οταν απουσιάζει ο ουσιαστικός πολιτικός λόγος άλλωστε το ρεπερτόριο γρήγορα εξαντλείται και το μόνο ενδιαφέρον είναι να στοιχηματίσεις με τον εαυτό σου σε πόσα δευτερόλεπτα ο υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ θα διακόψει αυτόν της Νέας Δημοκρατίας ή το αντίθετο.
Ωστόσο πού και πού ακούς και κάτι ενδιαφέρον, αφού πρώτα βεβαίως έχεις φάει και έχεις χωνέψει όλη αυτή την ατμόσφαιρα του πολιτικού χουλιγκανισμού.
Οπως ας πούμε το παράδειγμα που επικαλέστηκε προχθές ο κύριος Αρης Σπηλιωτόπουλος γιά να μας πείσει πως είναι βραδυκίνητες και αναποτελεσματικές οι κυβερνήσεις συνεργασίας.
Ο κύριος Σπηλιωτόπουλος θυμήθηκε λοιπόν πως γιά να προβεί σε μία και μόνη απέλαση ο υπουργός εξωτερικών της κυβέρνησης Ζολώτα χρειάστηκαν συζητήσεις επί συζητήσεων και συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων.
Τί τράβηξε ο άνθρωπος δηλαδή...
Φαναταστείτε τώρα να χρειαζόταν αντίστοιχο χρόνο ο κύριος Πάγκαλος γιά να "δώσει" τον Οτσαλάν στους Τούρκους.
Ισως και να μην προλάβαινε καθόλου κι έτσι να χάναμε αυτή την μοναδική ευκαιρία ως Εθνος να φανούμε χρήσιμοι στην φίλη και γείτονα χώρα.
Είναι πιά φανερό πως όλοι αυτοί οι ταγοί της εξουσίας έχουν εμποτιστεί με την λογική της αυτοδυναμίας και των τσακ μπαμ αποφάσεων.
Αγνοώντας πως το γρήγορο δεν είναι πάντα και ορθό, διαγράφοντας απ την ατζέντα τους την λέξη διάλογο και συνενννόηση.
Μετά τις κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα όλα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας έσπευσαν να δηλώσουν κατηγορηματικά πως επρόκειτο γιά κακές και αδιέξοδες κυβερνήσεις.
Ξεχνώντας βέβαια πως οι κακές αυτές κυβερνήσεις δεν άφηναν το ψωμί να ανέβει 10 δραχμές και πως άλλαξαν τους δικαστικούς κώδικες γιά να μην μπορεί να "μαγειρεύει" ο κάθε μεγαλοδικηγόρος τις συνθέσεις των δικαστηρίων, κάτι που φυσικά ξαναάλλαξε ο αυτοδύναμος κύριος Μητσοτάκης.
Σήμερα οι κύριοι αυτοί έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο αναλγησίας που επικαλούνται ακόμα και παραδείγματα "απλών απελάσεων" γιά να μας πείσουν πως η ζωή χιλιάδων, εκατομμυρίων ίσως λαθρομεταναστών αλλά πάνω απ όλα ΑΝΘΡΩΠΩΝ είναι κάτι που μπορεί να αποφασίζεται τσακ μπαμ, σε χρόνο ντε τε και φυσικά να μην φτάνει ούτε καν στην δημοσιότητα, αφού είναι βέβαιο πως ο λαθρομετανάστης δεν έχει πρόσβαση σε μεγάλα κανάλια ούτε και δικαιώματα.
Αλλοίμονο.
Εχουμε σοβαρότερα θέματα να ασχοληθούμε.
Οπως γιά παράδειγμα πότε τυπώθηκε το πρόγραμμα που ΔΕΝ θα εφαρμόσει το ΠΑΣΟΚ ή γιατί δεν τυπώθηκε το πρόγραμμα που ΔΕΝ εφάρμοσε και ΔΕΝ θα εφαρμόσει η Νέα Δημοκρατία.

Είμαι πιά πεισμένος πως σ αυτή τη χώρα δυστυχώς δεν χρειάζεται απλά ένας νέος τρόπος διακυβέρνησης.
Είναι βέβαιο πως τα στελέχη των μεγάλων κομμάτων δεν θα μπορούσαν, ακόμα και αν είχαν την πρόθεση, να συνεργαστούν με κανέναν.
Δεν ξέρουν να ακούν, να συζητούν, να συνθέτουν.
Κάθε τί που απαιτεί να θέσουν τα εγκεφαλικά τους κύτταρα σε λειτουργία, κάθε τί που απαιτεί πολιτική διαπραγμάτευση και συνεννόηση τους φαίνεται αφόρητο και αναποτελεσματικό.
Εμαθαν τόσα χρόνια να αυθαιρετούν και να μην πιστώνονται τις συνέπειες των πράξεών τους.
Το μόνο που έχουν να προσφέρουν στον τόπο είναι να πάνε σπίτια τους και να παραχωρήσουν τη θέση τους σε νέους, άφθαρτους ανθρώπους που και διάθεση να συζητήσουν θα έχουν και θα αντιλαμβάνονται πως η ανθρώπινη ζωή, οι ζωές μας, δεν είναι ζήτημα αποφάσεων τσακ μπαμ.

Ωχουουου....

2007-09-13T10:49:00.000+03:00

Το αιρ κοντίσιον στο γραφείο με χτυπάει κατευθείαν στο κεφάλι και αυτός ο φρονιμήτης δεν λέει να ησυχάσει.
Η δουλειά συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς-ξέρετε τώρα:μην αλλάξει η κυβέρνηση και αλλάξει η διοίκηση των οργανισμών και μας βρει ασυνεπείς κλπ κλπ
Στην Ελλάδα η συνέπεια είναι θέμα συγκυρίας.
Δεν είμαστε συνεπείς πάντα αλλά μόνο όταν χρειάζεται.
Συνήθως χρειάζεται σπάνια,αλλά όταν χρειάζεται σου γίνονται τα νεύρα κρόσια.
Διότι φίλοι μου άντε μετά από μιά μακρά περίοδο ασυνέπειας να πρέπει να τακτοποιήσεις διάφορα πράγματα που ούτε καν τα θυμάσαι και που σε τελική ανάλυση όλοι σε προέτρεπαν τόσα χρόνια να μην ασχολείσαι
"Δεν είναι αυτό το σημαντικό"... σου έλεγαν.
Να όμως που ξημερώνει μιά μέρα που γίνεται κι αυτό σημαντικό και τώρα εγώ με παγωμένο κεφάλι και πρισμένο φρονιμήτη στέκομαι εδώ στη μέση του πουθενά και προσπαθώ να φανώ συνεπής γιά να μην εκτεθούμε όλοι.
Και σαν να μην μου έφτανε αυτό, έχω και τους πολιτικούς να με πιέζουν.
Να φανώ συνεπής θέλουν κι αυτοί και να μην παραδώσω την χώρα είς την ακυβερνησία.
Γιά να μην εκτεθούμε όλοι...
Κι ας ήταν τόσα χρόνια αυτοί ασυνεπείς κι ας με είχαν γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους κι ας με καίνε, ας με ληστεύουν, ας κάνουν τη ζωή μου αφόρητη, τώρα είναι η ώρα που πρέπει να αναλάβω τις ευθύνες μου απέναντί τους.
Σαν να τους χρωστάω δηλαδή ένα πράγμα...
Είναι τόσο καλά στημένο το σκηνικό που σε λίγο θα αρχίσουμε να έχουμε και τύψεις αν στις 16 το βράδυ δεν υπάρχει αυτοδυναμία γιά να μπορεί ο Κωστάκης να συνεχίσει απτόητος το έργο των "κουμπάρων" και ο Γιωργάκης ένα νέο αλισβερίσι με το χρηματιστήριο.
Και επειδή τυγχάνω και αριστερός, οι τύψεις είναι εντονότερες γιατί το ανεύθυνο κόμμα που υποστηρίζω επιθυμεί να παραμείνει κίνημα διαμαρτυρίας και όχι να ενταχθεί σε μία κυβέρνηση "έτσι χωρίς πρόγραμμα" μόνο και μόνο γιά να μην περιέλθει ο τόπος σε ακυβερνησία.
Είναι αβάσταχτο το βάρος που έχω στους ώμους μου.
Τόσα χρόνια έμαθαν να με απαξιώνουν, να με αναγάγουν στη σφαίρα του μεταφυσικού, να παίρνουν την ψήφο μου και να την δίνουν όπου θέλουν με τα ευρηματικά εκλογικά τους συστήματα, αλλά τώρα όλοι αυτοί με θεωρούν σημαντικό.
Οι μεν μου τείνουν το χέρι και προσπαθούν φορτικά να το ακουμπήσουν έστω κι αν εγώ το τραβάω συνεχώς και οι δε με γλύφουν και επικροτούν τη στάση μου διότι δεν θέλουμε μεν ακυβερνησίσ, αλλά δεν θέλουμε και να προκύψει κυβέρνηση μη αυτοδύναμη και με μάς απ έξω.
Στη συνέχεια αυτοί που τείνουν το χέρι αρχίζουν να θυμώνουν μαζί μου γιατί επιμένω να τραβήξω τον μοναχικό μου δρόμο.
Διάφοροι "αυθόρμητοι" αποχωρούντες απ το ΠΑΣΟΚ περιμένουν εναγωνίως μιά απάντηση:θα συνεργαστούμε αν δεν υπάρχει αυτοδυναμία,γιατί αν δεν συνεργαστούμε θα ξαναγυρίσουν στο ΠΑΣΟΚ.
Βαρέθηκα τόσα χρόνια τις ίδιες και τις ίδιες πουστίτσες τις ίδιες και τις ίδιες κουτοπονηριές.
Στα αυτιά μου ηχούν ακόμα τα λόγια εκείνων που το '90 μας έλεγαν πως ήταν αριστεροί αλλά τώρα (τότε) θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ επειδή συνεργαστήκαμε με την δεξιά.
Μετά έβγαζαν την Αυριανή απ την κωλότσεπη και δεν είχαν κανένα πρόβλημα που το ΠΑΣΟΚ συγκυβέρνησε με την δεξιά στην κυβέρνηση Ζολώτα.
Διότι προφανώς σ αυτό τον τόπο κάποιοι έχουν ορίσει γιά τον εαυτό τους τον ρόλο του μπαλαντέρ και θέτουν μόνο στους άλλους "ηθικά" ερωτήματα.
Σήμερα επανέρχονται προσπαθώντας δίπλα στο παγωμένο μου κεφάλι και τον πρισμένο μου φρονιμήτη να προσθέσουν ένα ακόμα πρόβλημα.
Ε λοιπόν μάγκες δεν μασάω (και όχι λόγω φρονιμήτη...)
Σας έχω φάει στη μάπα 33 χρόνια και δεν με ξεγελάτε πιά.
Θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ γιατί έτσι γουστάρω και δεν μου καίγεται καρφί αν τα δικά σας αδιέξοδα και η δικιά σας ολέθρια πολιτική δεν σας αφήνει να μαζέψετε τα κουκιά που χρειάζεστε.
Αν θέλατε πραγματικά συνεργασία όλ αυτά τα χρόνια θα είχατε θεσπίσει την απλή και άδολη αναλογική και θα προσβλέπατε σε κυβερνήσεις συνεργασίας σαν τον μόνο τρόπο ορθής και μόνιμης διακυβέρνησης.
Και δεν θα απλώνατε τώρα τυχοδιωκτικά ένα χέρι που είναι βέβαιο πως θα μαζέψετε μόλις οι δημοσκοπίσεις σας δείξουν πως μπορείτε να είστε και πάλι αυτοδύναμοι.
Σας έμαθα πιά και δεν με δουλεύετε.
Και κάτι τελευταίο.
Πάρτε σας παρακαλώ τον Πάγκαλο απ την οθόνη μου.
Το...Πεκίνο του (γιά όποιους θυμούνται) αγριεύει τον φρονιμήτη μου!

"Μπαγιάτικες" τηλεκάρτες

2007-09-12T11:56:00.000+03:00

Πάντα πίστευα πως η ημερομηνία λήξης σε προϊόντα είναι κάτι επιβεβλημένο, χρήσιμο και ορθό.
Προστατεύει τον καταναλωτή ο οποίος δύναται να γνωρίζει τα περιθώρια που έχει προκειμένου να καταναλώσει ένα προϊόν πριν αυτό του δημιουργήσει μικρά ή μεγάλα προβλήματα.
Στα τρόφιμα ας πούμε κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο.
Στις τηλεκάρτες όμως τί νόημα μπορεί να έχει;
Μήπως σκουριάζουν τα τσιπάκια;
Η μήπως μουχλιάζει το πλαστικό;
Γιατί ένας προπληρωμένος χρόνος ομιλίας να έχει ημερομηνία λήξης;
Γιατί θα πρέπει τις μονάδες σου να τις ξωδέψεις σε ένα μήνα ας πούμε και όχι σε ένα χρόνο;
Προστατεύει κάτι τέτοιο τον καταναλωτή ή τις εταιρείες;
Μπορεί κάποιος να μας διαφωτίσει;

Debate Champions League

2007-09-07T07:38:00.000+03:00

Oι πίτσες παραγγέλθηκαν εγκαίρως.
Τα κουτάκια με τις μπύρες παρατάχθηκαν στο τραπέζι.
Το ίδιο και η Coca Cola της γιαγιάς.
Η βραδυά υποσχόταν συγκινήσεις.
Κωστάκης,Γιωργάκης,Αλέκα,Αλέκος,Γιώργος και...Στυλιανός στον ίδιο όμιλο!!!
Και απέναντί τους οι καλύτεροι Ελληνες διαιτητές.
Ο Νίκος με τον Νίκο,η Ελλη,ο Αιμίλιος,η Ολγα (ξεχνάω κανέναν;;;)
Τα μωρά νανουρίστηκαν εγκαίρως και υποβλήθηκαν σε βαθειά ύπνωση γιά να αποφευχθεί ο κίνδυνος να τρομάξουν απ όλ αυτά και να μπήξουν τις τσιρίδες.
Κι έχουν ένα ένστικτο τα άτιμα τα μωρά...
Με τά από 3 ώρες όπου ο καθένας έβλεπε τις τρίπλες του αγαπημένου του παίκτη αδιαφορώντας γιά τα τακουνάκια του αντίπαλου (λέμε τώρα γιατί χθες μόνο...γιόμες είδαμε) και αφού η γιάγιά πήγε προς νερού της,κάτσαμε να παρακολουθήσουμε και τα συμπεράσματα απ αυτή την εξαιρετική αναμέτρηση,επειδή βλέπετε στην Ελλάδα ή δεν έχουμε εμπιστοσύνη στην κρίση μας ή διαρκώς θέλουμε επιβεβαίωση των όσων πιστεύουμε από κάποιον "έγκυρο" και "ειδικό".
Εκεί μάθαμε πως ο Κωστάκης ήταν κυρίαρχος αλλά έχασε κάποιους πόντους,πως ο Γιωργάκης είχε ηγετικό προφίλ,πως η Αλέκα ήταν σοβαρή,πως ο Αλέκος τα πήγε θαυμάσια (οι άλλοι δύο φαίνεται πως...αποκλείστηκαν απ την συνέχεια και δεν τους έδωσε κανείς σημασία)
Εγώ απ ότι κατάλαβα το πιό σημαντικό που ειπώθηκε όλη την βραδυά ήταν ο τρόπος με τον οποίο θα προκύψει ο...πρωταθλητής.
Οπου φαίνεται λέει πως η κορυφή δεν χωράει πολλούς παρά μόνο έναν και αν αυτός ο ένας δεν βγει στο τέλος του πρωταθλήματος θα υπάρξουν...μπαράζ.
Ετσι είπε ο Κωστάκης.
Απ την άλλη,αυτοί που τόσα χρόνια κόπτονται γιατί βγαίνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι πρωταθλητές αποποιούνται της ευθύνης να...συγκατοικήσουν με τους πρωταθλητές.
Και προτιμούν να παραμείνουν στις...εξέδρες και να κράζουν τον πουλημένο διαιτητή.
Φυσικά έχουν το λογικό επιχείρημα πως το σύστημά τους δεν ταιριάζει με το σύστημα του πρωτοπόρου.
Ο ένας παίζει αμυντικά,οι άλλοι φουλ επίθεση άρα πώς θα γίνει μία ομάδα;
Ναι αλλά τότε γιατί τόσα χρόνια κόπτονται να μην παίρνει μόνο ένας το πρωτάθλημα;
Αφού απ ότι φαίνεται ή ένας θα το παίρνει ή κανένας.
Γιατί τελικά ο τρόπος με τον οποίο βγαίνει ο πρωταθλητής και η σύνθεση της ομάδας του φαίνεται πως είναι δύο διαφορετικά πράγματα.
Ασφαλώς και θέλουμε να μας σφυρίζουν 50-50 (βλέπε απλή αναλογική) αλλά απ την άλλη δεν θέλουμε να πάρουμε και το πρωτάθλημα.
Αλλά επίσης ευχόμαστε να μην το πάρει και κανένας.
Δηλαδή τελικά τί θέλουμε;
Μάλλον να μην βγεί κανείς πρωταθλητής.
Αυτή είναι η αντίφαση των "μικρών" ομάδων οι οποίες δεν κατανοούν πως αυτή δεν είναι μιά σοβαρή στάση.
Γιατί αν σ αυτό το...πρωτάθλημα υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μην προκύψει πρωταθλητής, αυτοί αντί να στριμώχνονται στα σκοινιά απ την αδυναμία να απαντήσουν στο ερώτημα ποιά είναι η καλύτερη ομάδα, θα πρεπε να έχουν ετοιμάσει και να προτείνουν ένα δικό τους μίνιμουμ πλαίσιο...αγωνιστικών πλάνων και να ρίχνουν αυτοί την μπάλα στο απέναντι γήπεδο.
Θέλετε να ενταχθούμε στην ομάδα σας και να πάρουμε μαζί το πρωτάθλημα;
Θαυμάσια.Ελάτε να σηζητήσουμε από τώρα γιά το πώς θα παίζει η ομάδα σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.Και δεν ομιλώ γιά την σύνθεση της ομάδας αλλά γιά τον τρόπο ανάπτυξης γιά το πνεύμα και την φιλοσοφία της.
Αλλά εδώ φαίνεται πως ο καθένας ενδιαφέρεται να βγεί στο...ΟΥΕΦΑ ή να αποφύγει τον υποβιβασμό και δεν δίνει δεκάρα γιά το αν η ομάδα που θα πάρει το πρωτάθλημα μπορεί πραγματικά να ικανοποιεί τους φιλάθλους.
Ετσι έχουν τα πράγματα φίλοι μου και σας τα λέω τώρα που η γιαγιά πήγε τελικά γιά ύπνο αφού δεν την ενδιαφέρει το ποδόσφαιρο (εστω κι αν θα την πάνε με το στανιό στο γήπεδο την άλλη Κυριακή) και τα μωρά δεν ξύπνησαν παρά μόνο το πρωί γιά να φάνε.
Και εδώ που τα λέμε γιατί να ξυπνήσουν;
Μήπως έκανε κανείς και κανένα...σαματά;

24ωρη...μούφα υποστήριξη

2007-09-06T12:09:00.000+03:00

Ο κόσμος γέμισε με εταιρίες παροχής υπηρεσιών.
Εταιρίες έτοιμες να σε εξυπηρετήσουν όλο το 24ωρο.
Να βρίσκονται δίπλα σου και να σου λύσουν κάθε πρόβλημα και κάθε απορία γιά τα προϊόντα τους.
Είναι ένα ζήτημα σοβαρότητας.
Μιά σοβαρή εταιρία δεν πουλά μόνο τα προϊόντα της,αλλά τα υποστηρίζει συνεχώς.
24 ώρες το 24ωρο,7 μέρες την εβδομάδα,365 μέρες το χρόνο,3650 μέρες την δεκαετία.
Η εξυπηρέτηση αυτή συνήθως είναι τηλεφωνική.
Παίρνετε έναν τηλεφωνικό αριθμό και κάποιος σας απαντά καθ όλη την διάρκεια του 24ώρου.
Τώρα βέβαια αν η γραμμή είναι κατειλημένη ξαναπροσπαθείστε.
Και ξαναπροσπαθείστε.
Και ξαναπροσπαθείστε.
Και ξαναπροσπαθείστε.
Δεν μας βρήκατε;
Κρίμα.
Εμείς πάντως εκεί ήμασταν.
Αλλά βλέπετε είχαμε μεγάλο φόρτο.
Μην φανταστείτε πως απλά κατεβάσαμε το τηλέφωνο και την κάναμε.
Ξύλο που θέλετε.
Αλλά ποιός θα σας το δώσει δεν ξέρω...

Θα...προκάνουμε ν ασχοληθούμε με τίποτις σοβαρόν;

2007-09-06T10:16:00.000+03:00

Μετά από μακρά απουσία λόγω καλοκαιρινών διακοπών (βλέπε παρατεταμένο μπέϊμπι σίτιγκ στα δίδυμα) επιστρέφω στην ζωφερή καθημερινότητα με ένα νέο αφάνταστο πλάκωμα:τις επικείμενες εκλογές.
Πραγματικός βραχνάς γιά κάποιον που πρέπει να αποφασίσει σε 10 μέρες ποιός θα διαχειριστεί πιό αποτελεσματικά τα καμμένα απομεινάρια της πατρίδας μας.
Πραγματικός βραχνάς γιά κάποιον που πρέπει να αποφανθεί διά της ψήφου του αν ορθώς δεν επιτρέπεται στην Φώφη Γεννηματά να κατέβει στις εκλογές.
Πώς είπατε;
Δεν ψηφίζουμε μόνο γι αυτά;
Με συγχωρείτε αλλά δεν το αντιλήφθηκα.
Νόμιζα ο δόλιος πως σ αυτές τις εκλογές ψηφίζουμε γιά τις πυρκαγιές και τα δικαιώματα της Φώφης.
Γιατί φυσικά άλλα προβλήματα δεν έχουμε.
Και όποιος τολμά να τα θέσει δέχεται την αποστομωτική ερώτηση-καταπέλτη:
Εσείς με ποιόν θα συνεργαστείτε στις 17 του Σεπτέμβρη;
Δεν λέω,είναι κι αυτό ένα πρόβλημα.
Με ποιόν να συνεργαστεί άραγε ο Καρατζαφέρης,ο Αλέκος κι η Αλέκα;
Και κατά πόσον αυτές οι συνεργασίες θα μπορούσαν να σημάνουν κάτι καλό γιά τον τόπο
Αλλά φίλοι μου,πάνω σε τί πράγμα θα συνεργαστούν αν συνεργαστούν αυτοί που θα θέλουν να συνεργαστούν;
Στο αν ας πούμε τις φωτιές τις βάζουν πυρομανείς, απρόσεχτες γιαγιάδες ή τα καζίνα;
Η στο αν η Φώφη αδικήθηκε και πρέπει να ανακυρηχθεί σε οσιομάρυρα;

Πήρα πριν από λίγο ένα δελτίο τύπου της Διεθνούς Αμνηστίας, της οποίας μέλος είναι ο σύνδεσμός μας.
Απευθύνει λέει 13 ερωτήματα στα κόμματα γιά το τί προτίθενται να κάνουν γιά τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ομολογώ πως με πιάσαν τα γέλια.
Ακου ανθρώπινα δικαιώματα...
Θαυμάστε θεματολογία

1)Ποιες συγκεκριμένες πρωτοβουλίες θα αναλάβετε ώστε να ξεκινήσουν κοινοβουλευτικές έρευνες για την πρακτική των έκνομων μεταγωγών και τις 64 καταγγελθείσες πτήσεις «αποδόσεων κρατουμένων» που διήλθαν από την Ελλάδα; Θα προσφέρετε κάθε δυνατή διευκόλυνση, συμπεριλαμβανομένων της παροχής πληροφοριών και της ανεμπόδιστης από κάθε απόρρητο κατάθεσης μαρτύρων από κάθε κρατική υπηρεσία, ώστε να διεξαχθεί αμερόληπτη δικαστική έρευνα και να προσαχθούν οι υπεύθυνοι στη δικαιοσύνη;

2)Τι μέτρα θα λάβετε ώστε να αποτραπεί η μελλοντική χρήση του εναέριου χώρου και των αεροδρομίων της Ελλάδας από αεροσκάφη που χρησιμοποιούνται για δραστηριότητες που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα;

3)Ποιες πολιτικές και διπλωματικές πρωτοβουλίες θα αναλάβετε προς τις Η.Π.Α. και τα διεθνή φόρα για το άμεσο κλείσιμο των φυλακών του Γουαντάναμο και των άλλων, ανάλογων μυστικών και παράνομων φυλακών σε διάφορες περιοχές του κόσμου;

4)Ποιες πολιτικές πρωτοβουλίες θα αναλάβετε στο πλαίσιο της Ε.Ε. ώστε να εμποδιστεί ή αποτραπεί η υιοθέτηση αντιτρομοκρατικών νόμων και μέτρων που υπονομεύουν τις ατομικές ελευθερίες και τα δικαιώματα;

5)Πώς θα διασφαλίσετε πρακτικά τη διεξαγωγή ανεξάρτητων και αμερόληπτων ερευνών για όλες τις ατομικές καταγγελίες για βασανιστήρια ή άλλη σκληρή, απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση από τα σώματα ασφαλείας στη χώρα μας;

6)Με τι μέτρα θα διασφαλίσετε πως οι συνθήκες κράτησης τόσο στις φυλακές όσο και στα κέντρα κράτησης αλλοδαπών θα είναι σύμφωνες με τα διεθνή πρότυπα; Σκοπεύετε να επικυρώσετε το Προαιρετικό Πρωτόκολλο της Σύμβασης του Ο.Η.Ε. κατά των Βασανιστηρίων και άλλης Σκληρής, Απάνθρωπης και Εξευτελιστικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας και πότε; Τι άλλα άμεσα εθνικά μέτρα προβλέπετε;

7)Ποια μέτρα θα λάβετε για τη διασφάλιση του δικαιώματος στο άσυλο που τείνει να ακυρωθεί στη πράξη, λόγω του σχεδόν μηδενικού ποσοστού χορήγησης ασύλου και των επαναπροωθήσεων;

8)Πότε θα επικυρώσετε το 12ο Πρωτόκολλο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τη Διασφάλιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών που προβλέπει μια σειρά μέτρων για τη γενική απαγόρευση όλων των διακρίσεων; Τι άλλα μέτρα θα λάβετε για να διασφαλίσετε την άμβλυνση ή/ και την εξάλειψη των διακρίσεων για περιθωριοποιημένες ομάδες πληθυσμού όπως οι μετανάστες και οι Ρομά;

9)Πως θα αντιμετωπίσετε το ζήτημα των αντιρρησιών συνείδησης αφού ακόμα τόσο στο νόμο όσο και στην πράξη η Ελλάδα δεν έχει εναρμονιστεί με τα ευρωπαϊκά πρότυπα; Θα διασφαλίσετε την παύση των διώξεων και των διακρίσεων εναντίον των αντιρρησιών συνείδησης, την κατάργηση της τιμωρητικής φύσης της εναλλακτικής υπηρεσίας και την εξάλειψη των προβλημάτων μη ενημέρωσης των στρατευσίμων και μη αναγνώρισης των ιδεολογικών αντιρρησιών συνείδησης;

10)Ποια συγκεκριμένα (νομικά και άλλα) μέτρα σκοπεύετε να λάβετε ώστε να αρθεί η διάκριση σε βάρος των λεσβιών, ομοφυλοφίλων, αμφισεξουαλικών και τρανσεξουαλικών (ΛΟΑΤ) που αφορά την άρνηση από την πολιτεία της νομικής αναγνώρισης των σχέσεών τους ώστε να υπάρξει ίση αστική (νομική) αναγνώριση των σχέσεων αυτών;

11)Τι μέτρα σκοπεύετε να λάβετε για την εκπαίδευση των αστυνομικών και την επιμόρφωση όλων των εμπλεκομένων κρατικών λειτουργών ώστε να ανταποκρίνονται πλήρως στη δίωξη των υπευθύνων για διακίνηση ανθρώπων και την αποτελεσματική προστασία των θυμάτων τους, σύμφωνα με τη σχετική εθνική και διεθνή νομοθεσία;

12)Τι μέτρα θα λάβετε ώστε η προστασία και η αρωγή στις γυναίκες θύματα εμπορίας να μην εξαρτώνται από τη συνεργασία τους με τις αρχές σε ποινικές διαδικασίες κατά των πιθανολογούμενων εμπόρων τους;

13)Πώς θα διασφαλίσετε την έμπρακτη, επαρκή και εχέμυθη, αρωγή των γυναικών θυμάτων της ενδοοικογενειακής βίας και σε τι συνίσταται για εσάς αυτή η αρωγή;

Διασκεδάζω και μόνο με την ιδέα της ανάγνωσης απ τον Πολύδωρα ας πούμε ενός τέτοιου κειμένου.
Τί θέλετε τώρα δηλαδή να σας πει ο άνθρωπος;
Γιά αυτούς τους τσιγγάνους...οπαδούς της Ρώμα;
Γιά ειδική εκπαίδευση αστυνομικών;
Γιατί,υπάρχει και...γενική;

Και άντε και τα κατανόησε όλ αυτά.
Τί φαντάζεστε δηλαδή;
Πως θα κάνει κάτι απ όλ αυτά που με μεγάλη ευκολία τώρα θα ασπαστεί;
Το ίδιο φυσικά ισχύει και γιά τους υπόλοιπους...κοινωνικά ευαίσθητους που παρέδιδαν τον Οτσαλάν ας πούμε.

Ας μην σκοτίζουμε το κεφάλι μας με τέτοια.
Ας ανοίξουμε τις τηλεοράσεις μας, ας πιάσουμε το τηλεκοντρόλ και ας απολαύσουμε αυτό το ηδονικό ξεκατίνιασμα των πολιτικών μας στα κανάλια.
Γιατί δηλαδή;
Μήπως απαιτήσαμε ποτέ διά της ψήφου μας κάτι καλύτερο;

Οδικά πτηνά

2007-07-19T08:48:00.000+03:00

Μην σπεύσετε να με κατηγορήσετε ως ανορθόγραφο διαβάζοντας τον τίτλο του παρόντος κειμένου.
Δεν θα αναφερθώ στα συμπαθή πτηνά που με το κελάηδισμό τους προσφέρουν τέρψη στα ότα μας (ή μήπως τα ώτα μας;;; τέλος πάντων...)
Το σημερινό μου σχόλιο έχει να κάνει με τα "πτηνά" των δρόμων που κάθε άλλο με ωδικά ομοιάζουν.
Κανονικά θα έπρεπε να αφιερώσω ένα κείμενο σε κάθε κατηγορία, επειδή όμως τα συναντώ μαζεμένα καθημερινά στους δρόμους θα αναφερθώ σε όλα μαζί, χαρίζοντας απλώς έναν τίτλο στο καθένα.

Οι "κλώσσες"

Τα πτηνά αυτά πληθαίνουν με καταιγιστικό ρυθμό.
Πρόκειται γιά τους οπαδούς του ρητού¨"πήγαινε αργά γιά να φτάσεις γρήγορα".
Χτυπούν κυρίως στο επαρχιακό δίκτυο και σε οδούς με μία λωρίδα ανά κατεύθυνση.
Κινούνται με 20-30 χιλιόμετρα την ώρα, πατάνε φρένο ακόμα και στον ανήφορο και φυσικά δεν μαζεύονται ποτέ γιά να τις προσπεράσεις όταν φαρδύνει λίγο ο δρόμος.
Είναι φυσικό: ενοχλούν κανέναν;

Τα "γεράκια" της αριστερής λωρίδας

Εκ φύσεως επιθετικά και πολεμοχαρή τα πτηνά αυτά θεωρούν πως ο δρόμος τους ανήκει.
Σπεσιαλιτέ τους να κολλάνε από πίσω σου στην αριστερή λωρίδα της Εθνικής και να σου αναβοσβήνουν μετά μανίας τα φώτα την ώρα που προσπερνάς μιά ορδή από νταλίκες.
Αν αγανακτήσεις και τα βρίσεις θα τσαντιστούν πολύ και θα σου ζητήσουν το λόγο.
Οταν τους εξηγήσεις γιατί τα έχεις μαζί τους, θα σου απαντήσουν με το αφοπλιστικό επιχείρημα: ναι, αλλά γιατί βρίζεις;Εγώ σ έβρισα;
Λες και τους έκανες τίποτα δηλαδή γιά να σε βρίσουν...

Οι "μπούφοι" της διαχωριστικής γραμμής

Τα πτηνά αυτά δεν υπήρχαν κατά το παρελθόν.
Τελευταία έχουν αυξηθεί επικίνδυνα θέτοντας σε κίνδυνο την ζωή τους και την ζωή των υπολοίπων πτηνών
Πρόκειται γιά αυτά που παραβιάζουν άνευ λόγου και αιτίας την λωρίδα που χωρίζει τα δύο ρεύματα κυκλοφορίας.
Συνήθως θα τους δεις με το αριστερό χέρι έξω απ το παράθυρο και με ρυθμούς χαλαρούς να μετατρέπουν τις στροφές σε ευθείες.
Βεβαίως αυτή η χαλαρότητα δεν βοηθά ιδιαίτερα όταν έρθει η...κακιά η ώρα απ το αντίθετο ρεύμα.Πού να βάλεις το χέρι μέσα (συγγνώμην την φτερούγα εννοούσα) και να μανουβράρεις με το τιμόνι...

Τα "αρκουδοπερίστερα" του ενδιάμεσου χώρου

Πρόκειται γιά γιγαντιαία πτηνά γνωστά και ως νταλίκες.
Παλιά μαζεύονταν στην δεξιά λωρίδα της Εθνικής την οποία και εγκατέλειπαν μόνο όταν επρόκειτο να προσπεράσουν κάποιο βραδύτερο πτηνό.
Οχι πιά όμως.
Τα αρκουδοπερίστερα" πλέον κινούνται συνεχώς με ταχύτητες μέχρι 80 χιλιομέτρων την ώρα στην μεσαία λωρίδα.Πού να αλλάζεις τώρα λωρίδα.
Καλά είμαστε εδώ.Ενοχλούμε κανέναν;

Τα σπιρτόζικα "κουνούπια"

Πρόκειται γιά πτηνά δίτροχα τα οποία θεωρούν πως μόνον εσύ έχεις υποχρέωση να τα προσέχεις.Αυτά δεν προσέχουν ποτέ και κανέναν.
Ειδικεύονται στις ταυτόχρονες προσπεράσεις.Την ώρα δηλαδή που μαζεύεσαι δεξιά γιά να επιτρέψεις σε ένα να σε προσπεράσει από αριστερά,να σου και το άλλο να σε προσπερνάει από δεξιά.Συχνά,συχνότατα επιδίδονται και σε προπονητικές ασκήσεις οι οποίες σκοπόν έχουν να τα διατηρούν σε φόρμα.
Πλακώνονται να σε προσπεράσουν και όταν το επιτύχουν φρενάρουν μπροστά σου και αρχίζουν να κάνουν "εσάκια" λίγα εκατοστά μπροστά απ το καπό σου.
Θα συναντήσετε πολλά τέτοια στην "ζούγκλα" της οδού Λιοσίων.
Τα σπιρτόζικα "κουνούπια" της οικογενείας των ντιλίβερι είναι τα πλέον άγρια καθότι κινούνται ατάκτως διά να εξασφαλίσουν τα προς το ζειν.
Αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα που δεν αφορά το παρόν άρθρο, αλλά μιά άλλη κατηγορία,εκείνη των ιδιοκτητών πιτσαριών και σουβλατζήδικων φέροντες το όνομα χελιδονοκαρχαρίες.Πολύ άτιμη ράτσα αυτή...

Eλα να βρίσεις στον σταθμό Λαρίσης...

2007-07-17T10:35:00.000+03:00

Τα χουμε ξαναπεί:
το μετρό είναι έργο πολιτισμού.
Είναι άνεση.Είναι ταχύτης.Είναι οικονομία.Είναι οικολογική ευαισθησία.
Να μην τα ξαναλέμε.
Νέοι σταθμοί κατασκευάζονται.
Η εξάπλωσή του συνεχίζεται ως θα όφειλε σε ένα μέσο μαζικής μεταφοράς σε μιά προηγμένη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.
Κάποιοι σταθμοί έχουν εξαιρετική διαμόρφωση.Αρχαία εκθέματα κοσμούν τις προθήκες τους.
Κρυφοί και φανεροί φωτισμοί αναδεικνύουν το αρχαίο μα και το σύγχρονο κάλλος.
Ακριβά γυαλιστερά μάρμαρα "ντύνουν" με αρχοντιά τα δάπεδα των μεγάλων σταθμών.
Ολα ωραία και καλά λοιπόν.
Η σχεδόν...
Γιατί μπορεί να υπάρχουν κυλιόμενες σκάλες σχεδόν σε όλους τους σταθμούς,αλλά στον Σταθμό Λαρίσης (Λάρισα στέϊσον-σύνδεση με ΟΣΕ και Προαστιακό Σιδηρόδρομο) κάποιοι φωστήρες αποφάσισαν πως δεν χρειάζεται αυτό το καλούδι.
Κι έτσι καθημερινά παρατηρείς τις ορδές των υποψήφιων επιβατών των αμαξοστοιχιών να σύρουν στις σκάλες αγκομαχώντας τα μπαγκάζια τους κάνοντας συνάμα και την απαραίτητη γυμναστική τους.
Υπάρχουν βέβαια οι ανελκυστήρες "γιά άτομα με ειδικές ανάγκες και ηλικιωμένους" όπως μας ενημερώνει η συμπαθής φωνή, αλλά διάβολε, δεν είναι όλοι ανάπηροι και ηλικιωμένοι σ αυτόν τον τόπο.
Ασε που πολύ συχνά οι ανελκυστήρες δεν λειτουργούν.
Ετσι λοιπόν ο καθένας τραβά το...κουπί του ή γιά την ακρίβεια την βαλίτσα του στην ανηφόρα.
Λίγα μέτρα πιό πέρα,έργα του Γαϊτη (τα περίφημα καπέλα του)περιμένουν τους επιβάτες να τους καλωσορίσουν σε μιά χώρα πολιτισμού.
Και άνεσης...

Πότε πέρασαν 3 χρόνια ;;;

2007-07-04T10:40:00.000+03:00

Σαν να μην πέρασε μιά μέρα.
4 Ιουλίου 2004.
Ο Θοδωρής Ζαγοράκης σηκώνει ψηλά στον ουρανό της Λισσαβώνας το ευρωπαϊκό τρόπαιο.
Η Ελλάδα στα ουράνια.
Οι Ελληνες στους δρόμους.
Ο ελληνισμός περήφανος.
Οι φανφάρες και οι μπούρδες στην ημερήσια διάταξη.
Το "πειρατικό" και οι κραυγές του Βερνίκου.
Πέρασαν 3 χρόνια.
Που θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει πολλά στο δύσμοιρο τοπίο του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Αλλά τελικά δεν άλλαξαν τίποτα.
Ενα πυροτέχνημα ήταν και πέρασε.
Η τεράστια επιτυχία της Εθνικής μας δεν συνοδεύτηκε με ανάταση του αθλήματος.
Οι σύλλογοι παρέμειναν επιπόλαιοι,κοντόφθαλμοι και "φτωχοί"
Το κατεστημένο παρέμεινε ακλώνητο,οι παράγκες και τα σκοτεινά περιβάλλοντα συνέχισαν να δρουν ανεξέλεγκτα.
Τα γήπεδα-αχούρια συνέχισαν να υπάρχουν.
Η βία συνέχισε να "τρομοκρατεί" το άθλημα.
Μόνο νέα ταμπέλα βάλαμε στο σαθρό οικοδόμημα.
Και το ονομάσαμε "Σούπερ Λίγκα" προσπαθώντας να ξορκίσουμε το κακό με βαρύγδουπες και πολλά υποσχόμενες εκφράσεις.

3 χρόνια πέρασαν.
Θα μπορούσαν να έχουν περάσει και 33.
Ισως και 103.
Γιατί βλέπετε,μέσα σ όλ αυτά που παρέμειναν τραγικά ίδια είναι και οι φίλαθλοι.
Οι φίλαθλοι - πελάτες.
Οι φίλαθλοι - καταναλωτές.
Οι φίλαθλοι - τηλεθεατές.
Οι φίλαθλοι - αναγνώστες.
Οι φίλαθλοι - ακροατές.
Κι όσο όλοι αυτοί δεν αρχίζουν ν απαιτούν καλύτερα "προϊόντα" τίποτα δεν πρόκειται ν αλλάξει.

Γιατί δυστυχώς ομάδα δεν γίνεσαι,αλλά γεννιέσαι.
Κι αυτό κάποιοι ξέρουν να το εκμεταλλεύονται καλά...

Σωστές δουλειές

2007-06-27T10:13:00.000+03:00

Ολοι μας λίγο πολύ έχουμε ταξιδέψει με το μετρό.
Βολεύει γιά πολλές διαδρομές και είναι γρήγορο και - ακόμα - καθαρό.
Οσοι έχετε περάσει απ τον σταθμό της Ομόνοιας θα χετε προσέξει φυσικά την μεγάλη ταμπέλα επάνω απ τα ακυρωτικά μηχανήματα:
Προσοχή!Ακυρώστε σωστά τα εισιτήριά σας.Πρόστιμο κλπ κλπ...
Πολύ σωστή υπενθύμιση.
Πρόσεξε φίλε να ακυρώσεις σωστά γιατί αν ακυρώσεις...λάθος θα σε "τσεκουρώσουμε".
Και περιμένεις ο δόλιος να δεις από κάτω κάποιες οδηγίες γιά το πώς ακριβώς είναι η σωστή ακύρωση.
Και δεν εννοώ να περάσεις το εισιτήριο απ το μηχάνημα,αλλά τί ακριβώς πρέπει να γράφει επάνω γιά να ναι σωστά ακυρωμένο.
Αμ δε.
Δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα.
Είναι προφανές πώς είναι η σωστή ακύρωση.
Γράψε ρε φίλε:Προσοχή!Ακυρώστε το εισιτήριό σας,να το καταλάβω.
Αυτό το σωστά τί το θες;
Αφού δεν μου εξηγείς τί εννοείς.
Ασε που τα οκτώ στα δέκα ακυρωτικά είναι μονίμως χαλασμένα.
Περνάς το εισιτήριο το παίρνεις και φεύγεις.
Και μετά θα ρθει το καλόπαιδο και θα σου πεί δεν είναι σωστά ακυρωμένο.
Ε κι εγώ θα του πω πως είναι κι άντε μετά να μου αποδείξει πως έχω άδικο.

Δεν είναι έτσι;

Ηθελες να πληρώνεις φτηνότερα;Δεν μας το πες...

2007-06-22T10:58:00.000+03:00

Περί τιμολογίων υπηρεσιών ίντερνετ σήμερα ο λόγος.
Οπου κάθε τρεις και λίγο βγαίνουν καινούργια πακέτα.
Φτηνότερα και ταχύτερα.
Ενεκα ο ανταγωνισμός βλέπετε...
Κι έτσι αυτό που αγόρασες εσύ πέρυσι με χ ευρώ,σήμερα έχει χ/2,χ/3,χ/4 και πάει λέγοντας.
Μόνο προσοχή!
Γιατί καλός καταναλωτής,είναι ο ενημερωμένος καταναλωτής.
Που προφανώς δεν έχει τίποτ άλλο να κάνει στη ζωή του κι απ το πρωί που ξυπνά μέχρι το βράδυ που πέφτει γιά ύπνο,παρακολουθεί αυτό το ιδιότυπο χρηματιστήριο και αποφαίνεται το γνωστό πλέον:πούλα!Αγόρασε!!!
Γιατί φίλοι μου,μπορεί τα τιμολόγια να φτηναίνουν αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό γιά να σταματήσεις να πληρώνεις περισσότερα.
Πρέπει να τους το πεις κιόλας!!!
Γιατί εσύ μπορεί να θες να πληρώνεις παραπάνω.
Θα τους στείλεις λοιπόν ένα φαξ,ένα e-mail,ένα κατιτί και θα τους παρακαλείς όπως μεταβάλλουν το τιμολόγιό σου.
Γιατί αν δεν το κάνεις,θα συνεχίσεις να πληρώνεις ό,τι πλήρωνες μέχρι τώρα.
Εστω κι αν πιά τέτοιο τιμολόγιο δεν υπάρχει πιά.
Είναι έτσι κυρία Otenet?
Φτου σας να μην σας ματιάσω...

Ο Πίνχας,ο Μάτσας και ο Φραγκίσκος Αλβέρτης

2007-06-15T08:46:00.000+03:00

Πάντα με απασχολούσε η σημειολογία των μέσων μαζικής ενημέρωσης.
Και ιδιαίτερα των αθλητικών μέσων,αφού κατά την γνώμη μου υπάρχει μεγάλη διαφορά προσέγγισης των φιλάθλων ανάλογα με τις συλλογικές τους προτιμήσεις.
Η φρασεολογία,το ύφος,οι αναλύσεις,οι ειδήσεις,οι περιγραφές αγώνων,διαφέρουν ριζικά.
Γιά τον Ολυμπιακό ας πούμε,όλα επιβάλλεται να είναι πιό λαϊκά,πιό "νιανιά",πιό ηρωϊκά.
Οι περιγραφές αγώνων του Ολυμπιακού σε όλες τις διοργανώσεις οφείλουν να θυμίζουν ηρωϊκές αναμετρήσεις της Εθνικής Ελλάδας.
Είτε αγωνίζεται με την Μπαρσελόνα είτε με τα...Ασπρα Χώματα ο Ολυμπιακός μάχεται ηρωϊκά και ένδοξα.
Στο μεταγραφικό παζάρι επίσης η προσέγγιση οφείλει να είναι λαϊκή σε στυλ συζήτησης καφενείου:"κάτι παίζει","κάτι ψήνεται","ξέρω γιά Ολυμπιακό","θέλει σαν τρελλός" και άλλα τέτοια γλαφυρά που ανεβάζουν τον ενθουσιασμό και την αδρεναλίνη.
Οι αθλητές και προπονητές του Ολυμπιακού σπανίως αναφέρονται με τα κανονικά τους ονόματα,αλλά γιά χατήρι της οικειότητας μετατρέπονται σε...Πατσά,Αμάνα,Πίνχας,Μάτσας και πάει λέγοντας.
Στον αντίποδα,στον Παναθηναϊκό όλα είναι πιό...κρυόκωλα και αντιμετωπίζονται με κριτική διάθεση.Πολλές φορές και σκεπτικισμό.
Οι περιγραφές αγώνων του Παναθηναϊκού οφείλουν να είναι ουδέτερες.
Επί παραδείγματι θα δούμε 3 ριπλέϊ σε αγώνα Champions League με την Αρσεναλ μιά φάση όπου μπορεί κάποιος "πράσινος" να έκανε φάουλ που δεν σφυρίχτηκε ή να ήταν off side.
Οι παίκτες του σπανίως δεν αποκαλούνται με τα κανονικά τους ονόματα.
Οι μεταγραφές του δεν...ψήνονται ούτε...παίζονται,το πολύ-πολύ να προκαλέσουν μπαμ ή να αποκλειθούν βόμβες.
Ολα είναι πιό αυστηρά,πιό ελίτ,πιό σοβαρά.
Στην ΑΕΚ πάλι,οι προσεγγίσεις θυμίζουν πιό πολύ πολιτικές αναλύσεις.
Οι περιγραφές αγώνων της πρέπει να διακατέχονται από ένα...προπονητικό πνεύμα βαθειάς κατανόησης του αθλήματος:ο τάδε παίζει πιό δεξιά γιά να μετατεθεί ο τάδε στο κέντρο,να συγκλίνει ο δείνα στον άξονα,να ρθει ο παραδίπλα στη θέση του και να πάει ο άλλος πιό αριστερά.
Τα διοικητικά της αναλύονται με τέτοιο τρόπο που είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα κατανοήσει κάποιος ουδέτερος.
Η προσέγγιση των θεμάτων της ΑΕΚ είναι μιά αθλητική...φιλοσοφία και οι πρωτοκλασσάτοι δημοσιογράφοι που ασχολούνται μαζί της,εξελίσσονται συνήθως σε θεωρητικούς του αθλήματος.

Είναι προφανές πως όλα αυτά δεν γίνονται τυχαία.
Προφανέστερα υπάρχει κάποια έρευνα αγοράς,αφού και ο φίλαθλος είναι καταναλωτής και θα πρέπει να καλύπτονται οι ανάγκες του.
Το ζήτημα είναι αν όλ αυτά συμβαδίζουν με την κοινωνική πραγματικότητα:αν όντως ο φίλαθλος του Ολυμπιακού κατάγεται από πιό φτωχά λαϊκά στρώματα,του Παναθηναϊκού από πιό αστικά και μεγαλοαστικά,ενώ στην ΑΕΚ ανήκει περισσότερο η διανόηση και το υψηλότερο πνευματικό επίπεδο.
Κατά την γνώμη μου στην Ελλάδα δεν υπάρχουν τέτοιοι διαχωρισμοί.
Πιθανόν να είχαν μιά αξία στην δεκαετία του 50,ή και μεταγενέστερα μέχρι την μεταπολίτευση,σήμερα όμως αυτά φαντάζουν εξαιρετικά μακρυνά.
Δεν νομίζω πως υπάρχουν κοινωνικά,πολιτικά ή πολιτιστικά κριτήρια που επηρεάζουν ή καθορίζουν την επιλογή της ομάδας απ τον φίλαθλο,πολύ περισσότερο όταν αυτή γίνεται στην παιδική ηλικία τις πιό πολλές φορές.
Υπάρχουν παίκτες-είδωλα,υπάρχουν τίτλοι,υπάρχει σαφώς και το οικογενειακό ή το στενό κοινωνικό περιβάλλον αλλά η προσέγγιση είναι περισσότερο συναισθηματική και λιγότερο πολιτική ή φιλοσοφική.
Φυσικά μεγάλο ρόλο παίζει και η εντοπιότητα,αν και αυτό πιό πολύ έχει σχέση με τον Ολυμπιακό,αφού στον Πειραιά δύσκολα συναντάς φιλάθλους άλλων ομάδων,ενώ σε άλλες περιοχές της Αθήνας δεν συμβαίνει κάτι αντίστοιχο.
Το ίδιο βέβαια και σε μεγαλύτερο ίσως βαθμό (το στοιχείο της εντοπιότητας) ισχύει και γιά τους οπαδούς ομάδων της Θεσσαλονίκης.
Φυσικά απ την στιγμή που επιλέξεις μιά ομάδα,αρχίζεις να τροφοδοτείς με επιχειρήματα το οπλοστάσιό σου.
Και μέσα σ αυτά μπορεί να είναι και οι κοινωνικές διαφορές.
Ο φτωχός,ο μάγκας,ο φλώρος και άλλες τέτοιες κατηγοριοποιήσεις έπονται.
Δεν είναι οι κυρίαρχες στην επιλογή του συλλόγου της καρδιάς μας.

Σε ό,τι με αφορά,το παιχνίδι αυτό των μέσων με ενοχλεί αφόρητα.
Γιατί πρώτ απ όλα υποτιμά την νοημοσύνη μου.
Και σ ένα δεύτερο επίπεδο μεγαλώνει το αίσθημα αδικίας που αισθάνεται ο οπαδός της ομάδας που δεν έχει τον περισσότερο κόσμο.
Αφού μέσα σ όλα τ άλλα επιβραβεύει και την λογική πως οι πολλοί έχουν πάντα δίκιο.
Οπως επίσης,πως σχεδόν πάντα είναι και...λεβέντες.

H αποθέωση της...σπυριάρας

2007-06-14T07:55:00.000+03:00

Το θέαμα που παρακολουθούμε στις φετινές αναμετρήσεις των play offs του ελληνικού πρωταθλήματος μπάσκετ είναι υπεράνω κάθε προσδοκίας.
Παναθηναϊκός,Ολυμπιακός,Αρης και Πανιώνιος συνθέτουν μιά τετράδα καθ όλα αξιόμαχων και ποιοτικών ομάδων και κάθε αγώνας έχει τεράστιο ενδιαφέρον.
Οπως ας πούμε η χθεσινή 3η αναμέτρηση των δύο "αιωνίων" στο ΟΑΚΑ.
Προσωπικά (παρακολουθώ μπάσκετ πάνω από 30 χρόνια)έχω να δω τέτοιο παιχνίδι σε play offs τουλάχιστον μιά δεκαετία.
Και γι αυτό κυρίως "ευθύνεται" ο Ολυμπιακός ο οποίος φέτος είναι εξαιρετικά ποιοτικός με πολλές λύσεις σε όλες σχεδόν τις θέσεις κι έναν πολύ καλό προπονητή.
Ασφαλώς πρόκειται γιά μιά νέα ομάδα που έχει μόλις ένα χρόνο που "χτίζεται",ωστόσο τα βασικά δομικά υλικά του δείχνουν να είναι στέρεα.
Μετά από πολλά χρόνια,ο Ολυμπιακός έχει ένα κορμό στον οποίο μπορεί να στηριχτεί και απλώς να εμπλουτίσει τις επόμενες χρονιές.
Μασεγιάουσκας,Ντόμερκατ,Βασιλόπουλος,Μπουρούσης,Ζίζιτς είναι παίκτες που μπορούν να πρωταγωνιστήσουν στο προσεχές μέλλον.
Ο Ολυμπιακός καλείται να βρει στην αγορά (πράγμα εξαιρετικά δύσκολο και αρκετά δαπανηρό) ένα πιό εγκεφαλικό και οργανωτικό play maker απ τον Πένν κι έναν καλό ψηλό που θα κάνει σταθερές δουλειές και θα είναι αθλητής και όχι...καταναλωτής χάμπουργκερ.
Αν σκεφτούμε πως πέρυσι τέτοια εποχή οι ερυθρόλευκοι έψαχναν 6-7 παίκτες,σαφώς τα πράγματα είναι καλύτερα γι αυτούς.
Θα έλεγα πως στα επόμενα χρόνια ο Ολυμπιακός καλείται να δέσει σαν ομάδα και να γίνει πιό σοβαρός και ώριμος.
Στον αντίποδα ο Παναθηναϊκός,πρωταθλητής Ευρώπης γιά 4η φορά και κυρίαρχος στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία,διαθέτει μιά εξαιρετική ομάδα.
Ας μην μας ξεγελούν οι μέχρι τώρα μέτριες εμφανίσεις του στα play offs.
Κατά την γνώμη μου κάτι τέτοιο ήταν αναμενόμενο καθώς οι "πράσινοι" δούλεψαν φέτος περισσότερο γιά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας που γινόταν μέσα στο "σπίτι" τους.
Ισως σ ένα βαθμό να υποτίμησαν τον Ολυμπιακό και την αντίσταση που αυτός θα προέβαλε με βάση την ασταθή εικόνα των Πειραιωτών και την αδυναμία τους να κερδίζουν κρίσιμα παιχνίδια.
Εξακολουθούν όμως να είναι πιό ομάδα απ τους αντιπάλους τους και να πιστεύουν περισσότερο στις δυνατότητές τους.
Εχουν κερδίσει φέτος δύο παιχνίδια στον πόντο με αντίπαλο τον Ολυμπιακό,παιχνίδια που η μορφή τους έδειχνε πως έπρεπε να τα χάσουν.
Αυτό οφείλεται στο αίσθημα νικητή με το οποίο έχουν εμποτιστεί την τελευταία δεκαετία.
Χρειάζονται κι αυτοί ένα ακόμα καλό play maker αφού ο Βούγιανιτς (τεράστια έκπληξη γιά μένα η επιστροφή του καθώς έφυγε...κουτσός απ την Βαρκελώνη)είναι περισσότερο εκτελεστής παρά οργανωτής.
Χρειάζονται ακόμα ένα τριάρι γιατί ο Αλβέρτης όσο κι αν είναι τοτέμ της ομάδας δεν μπορεί να κάνει τις δουλειές που έκανε παλιά,ούτε να αντέχει στο χρόνο.
Ο Σάκοτα δείχνει ιδιαίτερα ευθραυστος ακόμα,γεγονός που εξηγεί γιατί δεν τον εμπιστεύεται σχεδόν καθόλου ο Ομπράντοβιτς στα play offs.
Ο Σισκάουσκας είναι φυσικά σούπερ,αλλά κι αυτός χρειάζεται ανάσες στο παιχνίδι του καθώς μαζί με τον Διαμαντίδη είναι ο πλέον επιβαρυμένος σε χρόνο παίκτης του Παναθηναϊκού.
Είπα τριάρι και θυμήθηκα έναν εξαιρετικό παίκτη που μου έκανε εντύπωση με την Εθνική Ισπανίας και την Μάλαγα.
Εγώ λοιπόν αν ήμουν Ομπράντοβιτς (και Παύλος και Παύλος...) θα έκανα τα πάντα γιά ν αποκτήσω τον Κάρλος Χιμένες.
Τα κάνει όλα σε άμυνα και επίθεση με τρομερή συνέπεια.
Και δεν νομίζω πως θα είναι ιδιαίτερα ακριβός.
Από κει και πέρα ο Παναθηναϊκός καλείται να ξεφορτωθεί τις δύο ηχηρές καλοκαιρινές του μεταγραφές οι οποίες απογοήτευσαν πλήρως.
Ντελκ και Γιαφτόκας δεν κατάφεραν να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις του παιχνιδιού των πράσινων.
Και αν γιά τον Αμερικάνο υπάρχει το άλλοθι της δυσκολίας προσαρμογής απ το ΝΒΑ,γιά τον Λιθουανό δεν υπάρχουν δικαιολογίες.
Παίρνει πολύ περισσότερα απ αυτά που προσφέρει και μ αυτά τα λεφτά ο Παναθηναϊκός σίγουρα μπορεί να βρει κάτι πιό χρήσιμο (Βούισιτς ή Μαυροκεφαλίδη ας πούμε...)

Παρακάτω υπάρχει ο Αρης και ο Πανιώνιος.
Δύο ομάδες με ενθουσιασμό και καλό project.
Κατά την γνώμη μου ο Αρης είναι λίγο υπερτιμημένος σε σχέση με άλλες ομάδες.
Δεν μου γεμίζει ιδιαίτερα το μάτι το υλικό του αν και θεωρητικά είναι πλήρης.
Είναι όμως μιά ομάδα με πολύ βαρειά φανέλα και εξαιρετικό κόσμο και αυτό πολλές φορές επισκιάζει τις ορατές του αδυναμίες.
Δεν μ αρέσει ο Κάστλ σαν play maker,ούτε ο Ηλιάδης σαν δυάρι,ο Σιγάλας δεν μπορεί να ανταποκριθεί γιά πολύ ώρα σε υψηλό ρυθμό και ο Σεραπίνας είναι ή του ύψους ή του βάθους.
Κρατάω τους δύο πολύ καλούς ψηλούς που διαθέτει (Μάσσεϊ και Γουίλκινσον) και τον Σκέϊλς που δείχνει συνέπεια και ωριμότητα.
Κρατάω και τον Καλαϊτζή που λόγω εμπειρίας είναι πολύ καλή λύση σαν δεύτερο play maker.
Ολες οι άλλες θέσεις είναι προς συζήτηση,λαμβάνοντας βέβαια υπ όψιν και το διαθέσιμο μπάτζετ της ομάδας.
Πάντως αν στόχος του Αρη είναι η υπέρβαση και η διεκδίκηση εγχώριων τίτλων τότε το χέρι πρέπει να μπει βαθειά στην τσέπη γιατί οι δύο...προαναφερόμενοι έχουν ξεφύγει αρκετά.
Γιά τον Πανιώνιο τέλος,θα έλεγα πως το στοίχημα είναι η διατήρηση του υπάρχοντος υλικού.
Διαθέτει μιά εξαιρετική ομάδα που αν δέσει περισσότερο τα επόμενα χρόνια μπορεί να κάνει τους κυανέρυθρους αυτό που ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 90.
Ο Λούκα Παβίσεβιτς έκανε εξαιρετική δουλειά και επέλεξε πολύ εύστοχα ξένους και κοινοτικούς.
Ο Πανιώνιος οφείλει να συνεχίσει να δουλεύει σοβαρά στις υποδομές του,έναν τομέα που τον έκανε μεγάλο και τον διατήρησε γιά πολλά χρόνια στην αφρόκρεμα του ελληνικού μπάσκετ.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μιά κάμψη σ αυτό το κομμάτι,πράγμα που μάλλον οφείλεται στο γεγονός της υπερσυγκέντρωσης νέων παιδιών και την αδυναμία του συλλόγου να οργανώσει τις ομάδες του κατά τέτοιον τρόπο που να μην δυσκολεύει την ανέληξη των πραγματικά ταλαντούχων (γιά παράδειγμα,δεν γίνεται σοβαρή προπόνηση με ομάδα 30 ατόμων).
Ολα τα παραπάνω είναι πολύ ελπιδοφόρα γιά το αγαπημένο μας άθλημα που τόσες επιτυχίες μας έχει χαρίσει και θα συνεχίσει να μας χαρίζει και στο μέλλον.
Φυσικά δεν παραγνωρίζω το γεγονός ότι η ψαλίδα του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού με τις άλλες ομάδες ανοίγει επικίνδυνα.
Αυτό όμως είναι θέμα γενικότερης οικονομικής και οργανωτικής ανάλυσης.
Πάντως εάν σε εθνικό επίπεδο το ελληνικό μπάσκετ συνεχίσει να διακρίνεται (μιά κατάκτηση Ευρωμπάσκετ δεν είναι διόλου απίθανη κατά την γνώμη μου),αυτό από μόνο του θα αποτελέσει εφαλτήριο και σε συλλογικό επίπεδο.
Ας μην ξεχνάμε πως οι υποδομές πλέον είναι πολύ καλύτερες από εκείνες που υπήρχαν την δεκαετία του 90.
Αν σ αυτό προσθέσουμε το γεγονός και της ωριμότητας των φιλάθλων που πλέον γνωρίζουν το άθλημα σε ικανοποιητικό βαθμό (κι αυτό μεταφράζεται σε λιγότερη βία) τότε τα εχέγγυα γιά το μέλλον είναι εξαιρετικά.
Το μπάσκετ δεν επιστρέφει απλώς.
"Θρονιάζεται" γιά τα καλά στις καρδιές μας

Ζώνη αγνότητας

2007-06-06T16:24:00.000+03:00

Βιώνουμε μιά εποχή κοινωνικής μέριμνας
Η τουλάχιστον κατ επίφασην...
Το κράτος μας εξαναγκάζει να προβούμε σε μιά σειρά ενεργειών που σκοπό έχουν το καλό μας.
Εχει καλές προθέσεις δηλαδή.
Και μάλιστα,αν δεν φροντίσουμε γιά το καλό μας,φροντίζει το ίδιο να μας χαρατσώνει με πρόστιμα.
Γιά να συνετιστούμε βεβαίως...
Και να φροντίζουμε γιά το καλό μας.
Γιά να μην αναγκάζεται κι αυτό το δόλιο να μας χώνει πρόστιμα...
Με κρύα καρδιά πρόστιμα...
Με δάκρυα στα μάτια πρόστιμα...
Απ την άλλη βέβαια,όταν πρόκειται να βάλει το ίδιο το χέρι στην τσέπη απ τα έτσι κι αλλοιώς εξ ημών καταβληθέντα,δεν είναι το ίδιο αυστηρό.
Προφανώς η ευαισθησία του κράτους γιά την κοινωνική μέριμνα εξαντλείται στα πρόστιμα.
Να φοράς την ζώνη σου όταν οδηγείς,σου λέει το κράτος.
Γιά το καλό σου βέβαια...
Γιατί αν δεν την φοράς μπορεί να σκοτωθείς.
Κι εμείς οφείλουμε να σε προστατέψουμε!
Τώρα βέβαια τροχοφόρο δεν είναι μόνο το ΙΧ.
Είναι και το λεωφορείο και το τρόλλεϊ...
Οπου συνήθως σε ώρα αιχμής οι επιβάτες στιβάζονται σαν τα σταφύλια.
Κάποια δεν έχουν ούτε χειρολαβές γιά να κρατηθείς.
Εκεί λοιπόν δεν την είδα την κοινωνική ευαισθησία.
Αλήθεια κύριοι Πολύδωρες και Λιάπηδες,δεν κινδυνεύει η ζωή μας όταν μετακινούμαστε με τις αστικές συγκοινωνίες;
Γιατί δεν τοποθετείτε ζώνες ασφαλείας στα λεωφορεία,τα τρόλλεϊ και το μετρό;
Γιατί ο νέος ΚΟΚ προβλέπει να φορούν υποχρεωτικά ζώνη ασφαλείας μόνο οι επιβάτες των ΚΤΕΛ;
Μόνο έξω από την πόλη κινδυνεύει η ζωή μας;
Γιατί δεν φορούν ζώνη ασφαλείας οι οδηγοί των αστικών συγκοινωνιών;
Τί είναι αυτοί;Αναλώσιμοι;
Ξέρω βέβαια πως απάντηση δεν πρόκειται να πάρω.
Η αν πάρω,θα μου πουν πως δεν φτάνουν τα κονδύλια.
Ενώ ας πούμε στον κάτοχο ΙΧ φτάνουν τα λεφτά γιά να πληρώνει πρόστιμα.
Το θέμα του αυτοκινήτου και της υποκρισίας που συνάγεται απ αυτό είναι τεράστιο.
Και σκοπεύω να επανέλθω με μερικά ακόμα...εύλογα ερωτήματα.
Οπως τα πρόστιμα γιά το παράνομο παρκάρισμα.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

2007-06-05T09:24:00.000+03:00

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Eνα βράδυ στον Ευαγγελισμό

2007-05-31T16:14:00.000+03:00

Ημουν 12 χρονών όταν έπαθα εκείνο το διάστρεμμα.
Επαιζα ποδόσφαιρο στο προαύλιο του σχολείου και κάποια στιγμή που προσπάθησα να κλωτσήσω το αυτοσχέδιο τόπι-πέτρα,πάτησα επάνω στο πόδι κάποιου συμμαθητή μου κι έπεσα κάτω σφαδάζοντας.
Ο αστράγαλός μου πρήστηκε γρήγορα και γύρισα σπίτι κουτσαίνοντας.
Στην αρχή φοβήθηκα να το πω στους γονείς μου γιά να μην με κατσαδιάσουν.
Είχα βλέπετε ρητή εντολή να μην παίζω μπάλα στο προαύλιο του σχολείου με πέτρες (αξέχαστη εμπειρία,μέχρι και κεφαλιές ρίχναμε οι αθεόφοβοι...)
Ομως η κουτσαμάρα μου έγινε γρήγορα αντιληπτή απ την παρατηρητική μου μητέρα.
-Πω πω...Τούμπανο έγινε,πρέπει να πάμε να του βγάλουμε μιά πλάκα μήπως πειράχτηκε και κανένας σύνδεσμος,απεφάνθη ως νοσοκόμα του Ερυθρού που υπήρξε στα νιάτα της.
Ο πατέρας,φοβιτσιάρης ον συμφώνησε αμέσως.
Κι έτσι άρχισαν να ψάχνουν τα εφημερεύοντα νοσοκομεία.
Πιό κοντινό,ο Ευαγγελισμός.
Υποβασταζόμενο με έβαλαν σε ένα ταξί και φύγαμε κατά Κολωνάκι.
Φτάσαμε γύρω στις 10.
Μπροστά μας δύο ασθενοφόρα ξεφόρτωναν φορεία με ασθενείς.
Διασχίσαμε τον διάδρομο και φτάσαμε στα εξωτερικά ιατρεία.
Ο πατέρας πήγε να συνεννοηθεί κι εμείς καθήσαμε σε μιά γωνιά.
Γύρω μας άνθρωποι με τον πόνο και την ανησυχία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους περίμεναν καρτερικά την σειρά τους.
Από μικρός μου άρεσε να παρατηρώ τους ανθρώπους και να προσπαθώ να φανταστώ πράγματα γι αυτούς.
Την κοινωνική τους θέση,το επάγγελμά τους,τί τους απασχολούσε εκείνη τη στιγμή.
Συχνά,χωρίς να γίνομαι αντιληπτός,παρακολουθούσα και κουβέντες,αξιολογώντας καλύτερα τους ανθρώπους που μου είχαν τραβήξει την προσοχή.
Αυτή τη φορά όμως,την προσοχή μου τράβηξε αναγκαστικά μιά γιαγιά σ ένα φορείο.
Ούρλιαζε από τον πόνο.
Της είχε βγει το πόδι από ψηλά,απ τον γοφό.
Εξάρθρωση,απεφάνθη η μητέρα.
Δύο γιατροί,νεαροί σε ηλικία προσπαθούσαν να της επαναφέρουν το πόδι στην θέση του.
Κάτι που σίγουρα ήταν επίπονο γιά την γιαγιά.
Αρχισε λοιπόν να φωνάζει:
-ΕΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ,ΕΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
Oι γιατροί την κοίταξαν χαχανίζοντας.
Και ο ένας,γύρισε και της είπε:
-Τί έλα ρε γιαγιά;Εδώ είμαι!
Και συνέχισε να χαχανίζει.
Σοκαρίστηκα με την απάντηση.
Και αν και μικρός,συνειδητοποίησα εκείνη τη στιγμή κάτι που δυστυχώς πολλές φορές επαληθεύτηκε στο μέλλον:
Πως η καθημερινή τριβή με τον ανθρώπινο πόνο δεν σε κάνει πιό ευαίσθητο,πιό ανθρώπινο,πιό ευσυνείδητο,αλλά πιό ωμό και σκληρό.

Οταν ο πόνος γίνεται ρουτίνα,όταν αντί να προσπαθείς να ανακουφίσεις τον άνθρωπο που εκείνη τη στιγμή κρέμεται από εσένα,τον λοιδωρείς ευχόμενος να ήσουν στο σπίτι σου ή στο αγαπημένο σου μπαράκι,τότε δεν μπορείς να λέγεσαι γιατρός.
Και ίσως αυτή η νοοτροπία της ρουτίνας και του μπουχτίσματος να είναι χειρότερη ακόμα κι απ το φακελλάκι.
Ισως ακόμα να είναι χειρότερη κι απ την ασχετοσύνη.
Και ίσως τέλος να ακουμπά στην κλίμακα αρχών και αξιών που έχουμε σαν κοινωνία,να αγγίζει τα κριτήρια επιλογής του επαγγέλματός μας.
Γιατί φυσικά,αυτά είναι θέματα που η μεταπολεμική Ελλάδα τα χει απαντήσει προ πολλού:
καλύτερα γιατρός,παρά σκατατζής...

(Στην μνήμη της Αμαλίας,με την ελπίδα κάποτε να μην φεύγουν οι άνθρωποι τόσο άδικα)

Η Βαπόνα

2007-05-25T08:09:00.000+03:00

Κοίτα τί πάει ο άνθρωπος και θυμάται όταν γερνάει...
Τρώει ξαφνικά ένα φλας και πηγαίνει καμιά 40αριά χρόνια πίσω και λέει κάτι πράγματα...
Τς τς τς.
Και οι άλλοι τον κοιτάζουν με κατανόηση.
Τον καημένο τον παππού.Τί μας τα λέει αυτά τώρα;Δώστου το τηλεκοντρόλ να κάνει ζάπιγκ μπας και δει κανένα βυζί και ξεσαλτάρει.
Ετσι με κοίταζαν τ ανήψια μου χθες το βράδυ όταν τους είπα ξαφνικά (το παραδέχομαι) γιά την απλή αναλογική.
Απλή και άδολη όπως καθιερώθηκε να λέγεται κατ αντιδιαστολή με την απλή και δόλια που μάλλον δεν υπάρχει αλλά...όποιος φυλάει τα ρούχα του έχει -δολίως- τα μισά.
Οπου λέει (η απλή και άδολη πάντα) ό,τι ποσοστό πάρει ένα κόμμα στις εκλογές,το ίδιο ακριβώς παίρνει και στο κοινοβούλιο.10% στις εκλογές;10% και των βουλευτών του κοινοβουλίου.
Τέτοια αίσχη δηλαδή...
Διότι κατ αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο γιά να κυβερνήσει ένα κόμμα μονάχο του και να μπορεί με την ησυχία του να επενδύει σε δομημένα ομόλογα,θα πρέπει να κατέχει το 50% συν ένα του εκλογικού σώματος.
Πού να το πεις δηλαδή και να μην σε πάρουν με τα γιαούρτια.
Και πραγματικά.Οσο περνούν τα χρόνια,τόσο και περισσότερο αυτό το "αστείο" σύστημα που παράγει ακυβερνησία(ν),αναρχία(ν) και άλλα πολλά δεινά γιά τον τόπο,εγκαταλείπεται πλέον και από τους πιό ένθερμους υποστηρικτές του,τα κόμματα της αριστεράς που είχαν κάθε λόγο να διαμαρτύρονται γιατί δολίως τους έκλεβαν έδρες στο κοινοβούλιο τα μεγάλα κόμματα.
Εχουν πλέον πειστεί όλοι φαίνεται πως είναι τόσο απαραίτητοι γι αυτόν τον τόπο οι Τσιτουρίδηδες,οι Πάχτες και οι Χριστοδουλάκηδες που θα πρέπει απρόσκοπτα να τους αφήνουμε να κάνουν τη δουλειά τους γιατί αλλοιώς θα υπάρχει ακυβερνησία και αναρχία.
Διότι λέει οι κυβερνήσεις συνεργασίας καταλήγουν σε αδιέξοδα όπως ας πούμε εκείνη η άθλια κυβέρνηση Τζαννετάκη που δεν άφηνε το ψωμί να ακριβύνει και άλλαξε τους δικαστικούς κώδικες (τους οποίους βεβαίως ξαναάλλαξε ο αυτοδύναμος μετέπειτα Μητσοτάκης γιά χατήρι των Λυκουρέζων και λοιπών ταγών της δικαιοσύνης).
Ολοι λοιπόν πείθονται σήμερα πως το πρώτο κόμμα θα πρέπει αυτοδύναμο να κάνει την δουλειά του και να εφαρμόζει το πρόγραμμά του,αυτό δηλαδή γιά το οποίο το ψήφισαν οι ψηφοφόροι του.
Να μπορεί με άλλα λόγια ο καθένας να εφαρμόζει την πολιτική γιά την εκπαίδευση που είχε εξαγγείλει προεκλογικά,να μπορεί να κανονίζει τα αποθεματικά των ταμείων όπως είχε υποσχεθεί προεκλογικά,να μπορεί να παράσχει τις θέσεις εργασίας που είχε τάξει προεκλογικά και πάει λέγοντας.
Διότι σ αυτή τη χώρα,όχι πως να το παινευτούμε,αλλά ο λόγος των πολιτικών είναι συμβόλαιο.
Ο,τι λένε το κάνουν.Και με το παραπάνω.
Ετσι είναι λοιπόν.
Σε μιά τέτοια χώρα αξίζει το καλύτερο.
Αξίζει μιά σούπερ ενισχυμένη αναλογική σε βέρσιον πριμοδότησης του πρώτου κόμματος,γιατί υπήρχαν και κάτι βέρσιον του μακαρίτη του Κουτσόγιωργα που πριμοδοτούσαν το δεύτερο κόμμα και χρειάστηκε 3 εκλογές γιά να βγει αυτοδύναμος ο έρμος ο Μητσοτάκης (φτου φτου,συνέχεια τον μελετάω σήμερα-σε κακό θα μου βγει),μέχρι να τον ρίξει αυτό το παλιόπαιδο ο Αντώνης ο Σαμαράς.
Και επειδή Σαμαράδες κάθε μέρα μπορεί να ξεφυτρώνουν από κει που δεν τους περιμένεις,φαίνεται πως ούτε η σούπερ ενισχυμένη που υπάρχει σήμερα είναι αρκετή γιά να εξασφαλίσει μιά απρόσκοπτη διακυβέρνηση στο πρώτο κόμμα.
Κι έτσι τελευταία ακούγονται τα πρώτα κουτοπόνηρα επιχειρήματα απ την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας:αφού το ΠΑΣΟΚ πιστεύει πως θα έρθει πρώτο κόμμα στις εκλογές,γιατί δεν συμφωνεί να αλλάξουμε τον εκλογικό νόμο και να του δίνουμε ακόμα μεγαλύτερη πλειοψηφία στην βουλή;
Το ΠΑΣΟΚ όμως δεν συμφωνεί.Οχι λέει.Να μην τον αλλάξετε τον εκλογικό νόμο.
Αρα λοιπόν,ανταπαντάει η Νέα Δημοκρατία,δεν πιστεύετε πως θα είστε πρώτο κόμμα.
Τώρα βέβαια,ως γέρος που είμαι,θυμήθηκα -άκου κάτι πράγματα- πως πριν το 1981 και το ΠΑΣΟΚ φώναζε γιά απλή και άδολη αναλογική,αλλά αυτό μάλλον είναι αναληθές γιατί όπως είπαμε είμαι γέρος και προφανώς δεν θυμάμαι καλά.

Αυτά έλεγα λοιπόν χθες το βράδυ στ ανήψια μου.
Εκείνα με κοιτούσαν με μάτια γεμάτα απορία.
Σαν ούφο με κοίταζαν που κατέβηκε απ τον ουρανό γιά να τους πει βραδιάτικα ιστορίες γιά αγρίους.
Και καθώς έφευγαν,τους έδωσα την χαριστική βολή:
αν θέλετε,τους είπα,να μην σας κλέβουν τα μισά ρούχα στις εκλογές να ψηφίζετε μεγάλα κόμματα.
Γιατί τα μικρά,τα τρώει ο σκόρος.
Αφού κανείς Αλαβάνος και καμιά Παπαρρήγα δεν είναι ικανοί να τους βάλουν μιά Βαπόνα.

Πάλι δεν σε πρόλαβα

2007-05-24T14:11:00.000+03:00

Ηρθες στη ζωή μου εκείνο το πρωί και τα άλλαξες όλα.
Με γέμισες αγάπη που τόσο μου έλειπε,με ταξίδεψες μακρυά που τόσο το ήθελα,μου χάρισες τα παιδιά μας που τόσο τα λαχταρούσα.
Και σήμερα το πρωί πάλι με πρόλαβες.
Ως συνήθως...
Γιά να μου πεις χρόνια μας πολλά.
Και να με κάνεις να ντραπώ που πάλι ξέχασα.
ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ λοιπόν αγάπη μου.
Σ αγαπώ πολύ-πολύ.
Σ ευχαριστώ που μένεις στη ζωή μου.

Ηττήθηκε η "στιβοποίηση" του ποδοσφαίρου

2007-05-24T09:15:00.000+03:00

Ο χθεσινός τελικός του Champions League στο ΟΑΚΑ δεν έκρυβε τελικά πολλές συγκινήσεις.
Ολο το σασπένς συνοψίσθηκε στα τελευταία 4 λεπτά της αναμέτρησης,μετά το γκολ του Κούϊτ.
Μέχρι εκείνο το σημείο,παρακολουθούσαμε ένα κακό ποδοσφαιρικό θέαμα με ελάχιστες φάσεις στις δύο εστίες,δύο φοβισμένους προπονητές που δεν τόλμησαν να επιτεθούν σχεδόν ποτέ με περισσότερους από δύο παίκτες και ποδοσφαιριστές που είχαν στο μυαλό τους να χαλάσουν τις επιθέσεις του αντίπαλου παρά να φτιάξουν δικές τους.
Το γεγονός πως ο Μπενίτες άλλαξε δεξί μπακ στο 91' και έβαλε στον αγώνα τον Κράουτς στο 75' τα λέει όλα.
Αλλά και ο Αντσελότι δεν είχε λόγο να ρισκάρει παραπάνω.
Με το τυχερό γκολ του Πίρλο (ή μήπως του Ιντζάγκι;)στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου και τους εφιάλτες της Κωνσταντινούπολης ακόμη νωπούς,περιορίστηκε στην κλασσική ιταλική συνταγή της καλής οργάνωσης στην άμυνα,της οικονομίας δυνάμεων και της αξιοποίησης στο έπακρο των λίγων ευκαιριών που θα παρουσιάζονταν.
Και πράγματι,αν βγαίνει ένα συμπέρασμα από το χθεσινό παιχνίδι είναι αυτό:πως η ποιότητα,η προσωπικότητα και η εμπειρία είναι υπέρτερες της δύναμης και της ταχύτητας όταν οι τελευταίες δεν μεταφράζονται σε παραγωγή ποδοσφαίρου αλλά απλώς σε μιά ανούσια κατοχή μπάλας.
Τί να το κάνω εγώ ο φίλαθλος το τρέξιμο και την δύναμη όταν δεν βλέπω φάσεις και γκολ;
Κι όταν λέω φάσεις εννοώ οργανωμένες επιθέσεις,όχι σουτ-τούβλα από του διαόλου τη μάνα.

Να θαυμάσουμε την φυσική κατάσταση και τα αθλητικά προσόντα των Αγγλων λοιπόν.
Αλλά μέχρι εκεί.
Αλλοίμονο αν θεωρήσουμε πως κάπως έτσι πρέπει να ναι το ποδόσφαιρο.
Και ευτυχώς χθες βράδυ,παρά το κακό ποδοσφαιρικό θέαμα,αυτό επιβεβαιώθηκε:το ποδόσφαιρο είναι ακόμα ο Κακά.Οχι ο Πέναντ.
Ο δεύτερος μπορεί κάλλιστα να πάει να τρέξει 100 μέτρα στην Ολυμπιάδα του Πεκίνου.

Πες μας την γνώμη σου:το 5 να πεί,ή το 7;;;

2007-05-21T10:09:00.000+03:00

Tηλεοπτικό και πάλι το θέμα μας.
Αυτή την φορά θα ασχοληθούμε με τα τηλεπαιχνίδια.
Και μάλιστα αυτά τα τηλεπαιχνίδια στα οποία δεν απαιτούνται γνώσεις γιά να κερδίσει ο παίκτης.
Αλλά μόνο τύχη.
Λες ας πούμε το νούμερο 15 κι αν είσαι τυχερός κερδίζεις.
Αν είσαι άτυχος χάνεις.
Τόσο απλά θα μου πείτε.
Αμ δε...
Φαίνεται πως στις μέρες μας η τύχη έχει μεταμορφωθεί σε γνώση και άποψη.
Στο Super Deal γιά παράδειγμα ο παίκτης δεν έρχεται μόνος στο πλατό.
Αλλά συνοδεύεται από ένα τσούρμο συγγενών και λοιπών...συμβούλων οι οποίοι παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του παίγνιου.
Διότι σου δημιουργείται τεχνιέντως η εντύπωση πως αυτοί μπορεί και να ξέρουν αυτό που ο παίκτης δεν ξέρει.
Που δεν είναι ας πούμε η πρωτεύουσα της Ταγκανίκας,αλλά το περιεχόμενο της βαλίτσας 3.
Χαβαλές να γίνεται δηλαδή.
- Πες μας Μήτσο,τί πιστεύεις πως πρέπει να κάνει τώρα η Μαρία,ρωτάει όλος αγωνία ο Χρήστος.
Η Μαρία κοιτάζει κι αυτή με τρομερό ενδιαφέρον τον Μήτσο στα μάτια.
Πες μας ρε Μήτσο,τί ξέρεις εσύ παραπάνω απ αυτό που ξέρει η Μαρία;
Γιατί να συνεχίσει κι όχι να σταματήσει;
Γιατί να πει το 3 κι όχι το 13;
Τις περισσότερες φορές η...Μαρία κάνει του κεφαλιού της.
Τις περισσότερες φορές επίσης ο εκάστοτε Μήτσος θυμώνει αν η εξέλιξη δεν είναι η επιθυμητή.
- Αφού σου πα ρε Μαρία!Το 3 να πεις.Ακουσέ με μιά φορά...
Περίλυπη η Μαρία που δεν άκουσε τον Μήτσο,ενδεχομένως να έχει και τύψεις που δεν κατόρθωσε να μαντέψει σωστά και να συμβάλλει κι αυτή με τον τρόπο της στον οικογενειακό κορβανά.
Ενώ αν άκουγε τον Μήτσο που ήξερε,όλα θα ήταν διαφορετικά.

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο η τύχη να θεωρείται γνώση.
Προς χάρην της τηλεθέασης,το να μαντέψεις σωστά το περιεχόμενο της βαλίτσας 3 δεν είναι θέμα τύχης,αλλά ικανοτήτων που αν δεν έχεις ο ίδιος μπορεί να διαθέτουν οι συγγενείς και φίλοι σου.
Συγγενείς και φίλους που καλά θα κάνεις να τους ακούς πού και πού.
Αφού αυτοί το ήξεραν,αυτό που εσένα σου διέφευγε.
Και μη χειρότερα...

H τόνωση της προσωπικότητας

2007-05-21T09:28:00.000+03:00

Χθες Κυριακή καθώς περιφερόμουν με βαρεμάρα στα κανάλια,έπεσε το μάτι μου πάνω σ ένα ρεπορτάζ πρωϊνάδικου με θέμα την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου αστέγων και μεταναστών.
Το μικρόφωνο στον τερματοφύλακα της ομάδας,ο οποίος εξηγεί το πόσο σημαντικό είναι γι αυτόν να παίζει ποδόσφαιρο,κάτι που τον κάνει να ξεχνάει τις δυσκολίες της ζωής.
Χωρίς κανένα ίχνος κόμπλεξ (όχι ότι θα πρεπε) δήλωσε πως ο ίδιος είναι άστεγος και έχει ενταχθεί σ ένα πρόγραμμα του Δήμου Αθηναίων.
Ως εδώ όλα καλά.
Μέχρι που παρενέβη ο...δημοσιογράφος απ το στούντιο γιά να κάνει την εύστοχη ερώτησή του.
- Και δεν μου λέτε κύριε που όπως δηλώνετε είστε άστεγος,μήπως με το ποδόσφαιρο καταφέρνετε να τονώνετε και την προσωπικότητά σας;
Κόκκαλο...
Τσιμπήθηκα να δω αν κοιμάμαι.
Ημουν ξύπνιος.
Δυστυχώς.
Γιατί συνειδητοποίησα γιά μιά φορά ακόμα,πως σ αυτή την ηλίθια κοινωνία που ζούμε,όλα μετριούνται και ζυγίζονται με βάση τα υλικά αγαθά.
Εχεις σπίτι,αυτοκίνητο,κότερο;
Εχεις και προσωπικότητα.
Αλλοιώς,παίξε μπάλα να αισθανθείς κι εσύ λίγο σημαντικός.
Συγχαρητήρια λοιπόν στον καλό δημοσιογράφο.
Και εις ανώτερα.
Με μιά βίλλα και μιά Φερράρι του εύχομαι...

Κατά το ειδικό βάρος και η υπόληψη...

2007-05-15T08:46:00.000+03:00

Παρακολούθησα προσεκτικά τις προηγούμενες μέρες όλη αυτή την σαπουνόπερα που εξελίχθηκε στα κανάλια με επίκεντρο τον Βραζιλιάνο πρώην άσσο του Ολυμπιακού Ριβάλντο.
Οι αναφορές στα "δάκρυα του μάγου",στην ανέντιμη στάση του προέδρου που τον "πούλησε",στην οργισμένη αντίδραση των οργανωμένων - κυρίως - οπαδών του Ολυμπιακού,μόνο θυμυδία μου προκάλεσαν.
Γιατί βέβαια οι ηθικοί κανόνες υπάρχουν κατά το δοκούν και τους ανασύρουμε όταν μας βολεύουν.
Αντίθετα,όταν το θέμα ήταν ψιλοαδιάφορο ή ενοχλητικό,οι ηθικοί κανόνες πήγαιναν στα σκουπίδια και όλοι αυτοί που σήμερα σκίζουν τα προικιά τους γιά τον Ρίμπο έκλειναν πονηρά το μάτι:έλα μωρέ.Καλά του έκανε ο πρόεδρας.Σιγά να μην τον πλήρωνε κι όλας...
Πού ήταν όλοι αυτοί οι τιμητές της...τάξης και της ηθικής όταν πριν λίγο καιρό ο κύριος Κόκκαλης όχι μόνο δεν κατέβαλε τα προβλεπόμενα στον Λάμπρο Χούτο,αλλά χρησιμοποιώντας άλλες μεθόδους διά μέσω αυτών που σήμερα φωνάζουν έφτασε στο σημείο να τρομοκρατεί τον ποδοσφαιριστή γιά να μην εμμείνει στις απαιτήσεις του;
Προφανώς ο...Πόρσε δεν είχε το ανάλογο ειδικό βάρος ούτε και την προσφορά του Ρίμπο στον Ολυμπιακό,οπότε ήταν σωστό και δίκαιο να μην πάρει εκείνα που διά της υπογραφής του είχε δεσμευτεί ο πρόεδρος ότι θα δώσει.
Πού ήταν όλοι αυτοί οι περήφανοι ιππότες της αξιοπρέπειας,όταν πριν 3 χρόνια ο Ολυμπιακός αποδέσμευε τον Λουτσιάνο Ντε Σόουζα την τελευταία μόλις μέρα της μεταγραφικής περιόδου,στερώντας του το δικαίωμα να ψάξει ομάδα γιά να συνεχίσει την καριέρα του;
Προφανώς ούτε ο συμπαθής Βραζιλιάνος ήταν κάτι σημαντικό πλέον γιά τον φίλαθλο κόσμο της ομάδας κι έτσι ουδείς στενοχωρήθηκε με την αντιεπαγγελματική συμπεριφορά της ΠΑΕ στο πρόσωπό του.
Και γενικά ηθικοί κανόνες,τιμή,αξιοπρέπεια και ποδόσφαιρο είναι έννοιες ασύμβατες.
Διότι ο οπαδός ελάχιστες φορές ή ποτέ δεν παραδέχεται δημόσια πως η ομάδα του έχει σφάλει σε κάτι ή έχει ευνοηθεί από κάτι,ακόμα κι αν μέσα του γνωρίζει πως κάτι τέτοιο ισχύει.
Και σ αυτή την περίπτωση το ειδικό βάρος είναι εκείνο που υπερισχύει:η "μεγάλη" ομάδα με τους χιλιάδες οπαδούς έχει πάντα δίκιο και η "μικρή" με τους ελάχιστους...δεν δικαιούται διά να ομιλεί.
Ας είναι λοιπόν ειλικρινείς οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού:δεν τους πείραξε ο τρόπος του Κόκκαλη επειδή ήταν αντιεπαγγελματικός και ανήθικος,τους πείραξε ότι αυτά συνέβησαν στον Ριβάλντο και εν τέλει τους πείραξε περισσότερο το ότι ο Βραζιλιάνος φεύγει,παρά ο τρόπος με τον οποίο αυτό γίνεται.
Κατά τα άλλα,μην περιμένετε φυσικά να τα ακούσετε όλ αυτά από τα ΜΜΕ.
Αλλοίμονο...
Τώρα έχουν άλλες δουλειές.
Ασχολούνται μετά μανίας με την...αποκαθήλωση του "μάγου" και τις επόμενες φανταχτερές κινήσεις του προέδρου...

Αεροπορικό χρηματιστήριο

2007-05-08T10:34:00.000+03:00

Περί αεροπλάνων σήμερα ο λόγος.
Και πιό συγκεκριμένα περί αεροπορικών εταιρειών και εισιτηρίων.
Που όσο πιό νωρίς τα κλείσεις τόσο πιό φτηνά είναι.
Γιατί υπόκεινται στο νόμο της προσφοράς και ζήτησης.
Σήμερα λοιπόν το εισιτήριο μιάς συγκεκριμένης πτήσης μιάς συγκεκριμένης αεροπορικής εταιρείας,μιάς συγκεκριμένης θέσης (ας πούμε οικονομικής) έχει επί παραδείγματι 300 ευρώ.
Αν είσαι τυχερός και κλείσεις,έχει καλώς.
Γιατί μπορεί να είσαι άτυχος.
Και να το αφήσεις γιά την άλλη μέρα.
Οπου μετ εκπλήξεως θα διαπιστώσεις ότι το ίδιο εισιτήριο έχει επί παραδείγματι πάντα 600 ευρώ.
Και αναρωτιέμαι εγώ ο αφελής.
Υπάρχει άραγε κάποιο όριο σ αυτό το νταραβέρι;
Ετσι ανεξέλεγκτα μπορεί ο καθένας να πηγαίνει τις τιμές των πτήσεων όπου γουστάρει;
Σε ποιό άλλο μέσο μαζικής μεταφοράς ισχύει αυτό;
Στα ακτοπλοϊκά δρομολόγια επί παραδείγματι πάλι,το άγχος σου είναι αν θα βρεις εισιτήριο (κυρίως γιά το αυτοκίνητο).
Αυτό είναι λογικό.
Δεν έχεις ποτέ το άγχος πως αν δεν κλείσεις εισιτήριο εγκαίρως θα σου κοστίσει ο κούκος αηδόνι.
Βέβαια ίσως κάποιος μπορεί να αντιπαραθέσει το γεγονός πως τα έξοδα μιάς πτήσης είναι πολλαπλάσια ενός ακτοπλοϊκού δρομολογίου και υπάρχει πάντα η σοβαρή πιθανότητα ένα αεροπλάνο να ταξιδέψει με ελάχιστους επιβάτες και να μην καλύπτει τα έξοδά του.
Σ αυτή την περίπτωση ας αναζητηθούν λοιπόν άλλες ασφαλιστικές δικλείδες.
Δεν μπορεί το ίδιο προϊόν να παρέχεται σε κάποιους πελάτες με διπλάσια τιμή από κάποιους άλλους.
Αυτό είναι κοροϊδία και φυσικά αισχροκέρδια.
Υπάρχει κανείς που θα μπορούσε να απαντήσει πάνω σ αυτό;

Το ναυάγιο

2007-04-26T12:25:00.000+03:00

Τα ρεμάλια της πλατείας μαζεύτηκαν πάλι απ το πρωί στην καφετέρια.
Τέντωσαν τα ποδάρια τους,άπλωσαν τις χερούκλες τους και έπιασαν γιά μιά φορά ακόμα την γνωστή ποδοσφαιροσυζήτησή τους.
Πού και πού η φαγωμάρα τους διακοπτόταν από σχόλια επιδοκιμασίας γιά κάποιες καλλίγραμμες περαστικές.
Ρουφούσαν ηδονικά τον καφέ τους και με χέρια ιδρωμένα και άπλυτα δάχτυλα ξεφύλλιζαν τις αθλητικές εφημερίδες.
Μπροστά τους η βουή της πόλης δεν τους αφορούσε.
Εισοδηματίες,τζογαδόροι,σώγαμπροι,όλος αυτός ο εσμός των αργόσχολων που απαρτίζουν την κοινή γνώμη των δελτίων ειδήσεων,βαριόταν αφόρητα.
Ξαφνικά,από την άκρη της πλατείας έκανε την εμφάνισή του ένας αλλόκοτος τύπος.
Ψηλός,γεμάτος,με μακρυά άσπρα μαλλιά και γένια,με πράσινο λερωμένο αμπέχονο και τριμμένο ψαροκόκκαλο πατελόνι,με αρβύλες με ξεκολλημένο πάτο κι ένα χιλιολερωμένο πλεχτό κασκόλ να κρέμεται θλιβερά από την λερή του μπλούζα.
Κρατούσε στο χέρι ένα βιβλίο με δερμάτινο δέσιμο και κιτρινισμένες σελίδες.
Σαν να το είχε μαζέψει από κάποιον κάλαθο αχρήστων.
Ο Μήτσος ο προπατζής έσκουξε γεμάτος ειρωνεία
- Κοίτα ρε το ναυάγιο...
Οι υπόλοιποι χαζογέλασαν ευτυχισμένοι που βρήκαν κάτι ν ασχοληθούν.
- Ρε πρόεδρε,φώναξε ο Λάκης ο περιπτεράς.Απ την βιβλιοθήκη έρχεσαι;
Ο άγνωστος κοίταξε απορημένος.
Στην αρχή κοντοστάθηκε.
Μετά πλησίασε με τα πόδια του να σέρνονται πάνω στις φθαρμένες του σόλες.
- Ενα τσιγάρο...μήπως έχετε ένα τσιγάρο....τραύλισε.
- Και τσιγάρο και καφεδάκι,προσφέρθηκε ο Βαγγέλης που χε παντρευτεί την φαρμακοποιό της γωνίας.
Ο άγνωστος κάθησε σε μιά καρέκλα.
Η αλήθεια ήταν πως βρωμούσε αφόρητα.
Τα μαλλιά του είχαν κολλήσει απ την απλυσιά και τα γένια του έμοιαζαν με χαρτόνι.
Εκεί ψηλά λίγο πριν τα χείλια του το χρώμα άλλαζε σε κίτρινο προφανώς από την κάπνα των τσιγάρων.
Ακούμπησε προσεκτικά το βιβλίο του πάνω στο τραπεζάκι και σταύρωσε τα χέρια.
- Καφεδάκι...,είπε με απλανές βλέμμα.Πόσο καιρό έχω να πιώ ένα καφεδάκι...
- Γιατί,δεν έχεις μπρίκι στο σπίτι,κάγχασε ο Μήτσος και όλοι οι υπόλοιποι άρχισαν να χτυπιούνται από τα γέλια.
- Σπίτι...έκανε με απορία ο άγνωστος.Ναι βέβαια...Κάποτε είχα κι εγώ ένα σπίτι...
- Είχες και οικογένεια,ρώτησε ο Φώντας το γεροντοπαλλίκαρο,συνταξιούχος τραπεζικός υπάλληλος.Ηταν φανερό πως ετοιμαζόταν γιά το επόμενο πείραγμα.
- Δεν θυμάμαι πιά,είπε ο άγνωστος.
- Γιά κοίτα στο βιβλίο σου,μπορεί να το γράφει,χασκογέλασε ο Βρασίδας που νοίκιαζε δέκα διαμερίσματα στην γωνιακή πολυκατοικία.
- Δεν το γράφει,ψέλλισε ο άγνωστος ρίχνοντας μιά μηχανική ματιά στο βιβλίο.Δεν γάφει τίποτα πιά...
- Και τότε τί το κουβαλάς ρε μάστορα,γυμναστική κάνεις,του την ξανάπεσε ο Φώντας.
Τα χάχανα έδιναν κι έπαιρναν.Κάποια στιγμή ήρθε και ο καφές.
Ο άγνωστος τον κοίταξε με μάτια γεμάτα προσμονή.
Ο Βρασίδας έβγαλε ένα τσιγάρο και το ακούμπησε πάνω στο τραπεζάκι.
- Να,πάρε κι άλλο ένα του είπε.Γιά το αυτί...Αν το βρεις δηλαδή πίσω απ αυτή την μπίχλα...
Καινούργια χάχανα.Ηταν φανερό πως η παρέα διασκέδαζε αφόρητα.
Ο άγνωστος έπιασε με τρεμμάμενα χέρια το ένα τσιγάρο,μισοσηκώθηκε και υποκλίθηκε.Μετά,με μιά απίστευτα γρήγορη κίνηση εξαφάνισε το άλλο κάπου στον σβέρκο του.
Ο Μπάμπης που είχε 50 στρέμματα στην Χαλκιδική του πρόσφερε φωτιά.
Τράβηξε μερικές λαίμαργες τζούρες και μετά έφερε το φλυτζάνι στα χείλη του.
Ρούφηξε γρήγορα κάνοντας θόρυβο.
- Πού να του δώσουμε και φασολάδα,είπε ο Λάκης και χασκογέλασε με την σειρά του.
Ο άγνωστος κάρφωσε τα μάτια του επάνω του.
- Τί ακριβώς είν εδώ,ρώτησε.
Οι υπόλοιποι κοιτάχτηκαν με έκπληξη.
- Τί εννοείς;Δεν έχεις ξαναδεί καφετέρια;
- Καφετέρια...Μιά εταιρεία που κάνει καφέ είναι;
- Πες το κι έτσι.Δεν τον μαζεύει από τη Νικαράγουα βέβαια...
- Κι εσείς εδώ τον πίνετε...σωστά;
- Θα τον τρώγαμε αλλά δεν μας φέρνουν μαχαιροπίρουνα...Ρε τί παπάρας είν αυτός,ξέσπασε σε νέα γέλια ο Κώστας ο ασφαλιστής.
- Αυτή δηλαδή είναι η δουλειά σας;Να πίνετε τον καφέ που φτιάχνει η εταιρεία;
Η παρέα άρχισε να εκνευρίζεται.
- Ρε γέρο,τί την ψάχνεις;Πιές εκεί το καφεδάκι σου που χεις να το δεις από τότε που ζούσε ο Πλαστήρας και άσε τις ερωτήσεις,είπε φουρτουνιασμένος ο Βαγγέλης ο σώγαμπρος.
- Και σας πληρώνουν καλά γιά να το κάνετε αυτό,επέμεινε ο άγνωστος.
- Φυσικά και μας πληρώνουν,τον ειρωνεύτηκε ο Βρασίδας.Δεν είμαστε όποιοι κι όποιοι.Διαφήμιση τους κάνουμε
- Διαφήμιση,ρώτησε ξανά ο άγνωστος.Τί είναι αυτό;
- Ρε παιδιά,από ποιό ίδρυμα την κοπάνησε αυτός;Πες μας τώρα ότι δεν ξέρεις τί είναι η διαφήμιση;
- Οχι να σε χαρώ.Στ αλήθεια δεν ξέρω.
- Διαφήμιση γέρο είναι κάτι που κάνεις γιά να πουλάς καλύτερα ένα προϊόν.
- Και δηλαδή τί κάνεις;
- Ε να.Βάζεις άλλους να λένε γι αυτό,τραβάς φωτογραφίες,κάνεις ταινιούλες στην τηλεόραση...
- Και τους πληρώνεις γι αυτό;
- Φυσικά τους πληρώνεις.Τί;Τσάμπα;
- Δηλαδή εσείς που κάνετε διαφήμιση στην εταιρεία του καφέ,σας πληρώνει;
- Αστο ρε γέρο.Δεν θα βγάλουμε άκρη.Τα χάπια σου τα πήρες σήμερα;
- Να ρωτήσω κάτι άλλο λοιπόν...Εσείς εκτός από διαφήμιση με τί άλλο ασχολείστε;
- Με πολλά και διάφορα.Πού να σου λέμε τώρα...Μπας και θα καταλάβεις;
- Προσπαθήστε,μπορεί και να καταλάβω...
Τα ρεμάλια κοιτάχτηκαν γιά λίγο.
Μετά ο Λάκης είπε.
- Να.Ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο.Το ξέρεις το ποδόσφαιρο,έτσι δεν είναι;
- Ποδόσφαιρο;Πυροβολούν τα πόδια;
- Τί λες ρε όργιο;Ποδόσφαιρο ρε.Μπάλα.Πώς το λένε;
- Τί είναι αυτό;
- Είναι ένα παιχνίδι.Που κλωτσάς μιά μπάλα.Και πρέπει να την βάλεις σε ένα δίχτυ γιά να κερδίσεις.
- Τί να κερδίσεις; Λεφτά;
- Και λεφτά.
- Δηλαδή εσείς που ασχολείστε μ αυτή την μπάλα που την κλωτσάνε βγάζετε λεφτά;
- Κοίταξε να δεις.Αν την κλωτσάς ο ίδιος και το κάνεις καλά,βγάζεις πολλά λεφτά.Τώρα εμείς το πολύ-πολύ να βγάλουμε κανένα φράγκο απ το στοίχημα.
Ο άγνωστος γούρλωσε τα μάτια.
- Στοίχημα;Τί είναι πάλι αυτό;
- Να Λόλα,ένα μήλο.Αντε άντε παππού...Πού ζείς;Δεν ξέρεις το στοίχημα;
- Οχι δεν το ξέρω,είπε με ειλικρίνεια ο άγνωστος.
- Στοίχημα είναι να προβλέπεις σωστά.
- Τί να προβλέπεις;Ποιός θα κλωτσήσει την μπάλα στο δίχτυ;
- Α μπράβο.Κάπως έτσι.
- Και βγάζεις λεφτά απ αυτό;
- Αν προβλέπεις σωστά και μάλιστα τις εκπλήξεις,βγάζεις.
- Τις εκπλήξεις;
- Ναι μωρέ.Λες ότι αυτός εδώ αν και δεν του φαίνεται θα βάλει περισσότερες φορές την μπάλα στο δίχτυ από τον άλλον.
- Μάλιστα.Κι έτσι βγάζεις λεφτά,ε;
- Ε αν είσαι τυχερός κάτι βγάζεις.
- Θέλω κι εγώ,είπε με αποφασιστικότητα ο άγνωστος.Πού το κάνουν αυτό το στοίχημα;
- Στο μαγαζί μου είπε ο Μήτσος ο προπατζής.Θες να παίξεις;
- Οχι.Να βγάλω λεφτά θέλω.
- Ναι αλλά γιά να βγάλεις πρέπει πρώτα να έχεις να παίξεις.
Ο άγνωστος κοίταξε μπερδεμένος.
- Δηλαδή δίνεις λεφτά γιά να σου δώσουν άλλα;
- Ακριβώς.Δίνεις λεφτά και αν κερδίσεις σου δίνουν άλλα.Περισσότερα.
- Κι αν δεν κερδίσεις;
- Αν δεν κερδίσεις παίρνεις τον πέοντα.
Ο άγνωστος ρούφηξε άλλη μιά γουλιά καφέ.
- Το ερώτημα λοιπόν παραμένει.Εσείς.Από πού βγάζετε λεφτά;
- Και τί σε νοιάζει εσένα ρε παππού.Εφορία είσαι,ρώτησε τσατισμένος ο Λάκης.
- Εφορία;Τί είναι πάλι αυτό,ρώτησε με νέο ενδιαφέρον ο άγνωστος.
- Αυτό καλύτερα που δεν το ξέρεις.Κωλόφαρδος είσαι,χαχάνισε ο Βαγγέλης.
- Παρακαλώ.Θέλω να μάθω,ρώτησε πάλι ο άγνωστος.
- Εφορία είναι μιά υπηρεσία του κράτους που μαζεύει λεφτά απ τον κόσμο.
- Και γιατί τα μαζεύει;Τράπεζα είναι;
- Οχι ρε γέρο.Τα μαζεύει και καλά γιά να πληρώνει τα έξοδά του.Τους υπαλλήλους του,γιά να κάνει έργα.Λέμε τώρα...
- Και γιατί το λες έτσι.Ασχημα κάνει;
- Ασχημα βέβαια γιατί μας ρουφάει το αίμα γιά να τρώνε τα λαμόγια οι υπουργοί.
- Αρα λοιπόν η εφορία σας παίρνει τα λεφτά.Που βγάζετε από την διαφήμιση της εταιρείας καφέ και από το στοίχημα.Σωστά;
- Αντε πάλι με την εταιρεία καφέ.Ρε ξεκόλλα ρε.Μιά πλάκα κάναμε.
- Ναι,αλλά δεν μου λέτε.Εσείς από πού βγάζετε λεφτά;Τί δουλειά κάνετε;Καλλιεργείτε τα χωράφια,δουλεύετε στο εργοστάσιο;
- Σιγά να μην ρίχνουμε και μπετά,ξεκαρδίστηκε ο Βρασίδας.Οι περισσότεροι έχουμε εισοδήματα.
- Εισοδήματα;Τί σημαίνει εισοδήματα,συνέχισε τις ερωτήσεις του ο άγνωστος.
- Να ας πούμε,εγώ νοικιάζω σπίτια,εξήγησε ο Βρασίδας.
- Και πού μένεις;
- Τί που μένω ρε;Σε σπίτι μένω.Αλλά έχω κι άλλα και τα νοικιάζω.
- Σε ποιούς τα νοικιάζεις;
- Σε κάποιους που δεν έχουν σπίτι.
Ο άγνωστος κοίταξε ξανά με έκπληξη αλλά δεν ρώτησε κάτι άλλο.
Οι υπόλοιποι ξανάρχισαν να συζητούν γιά την χθεσινή αγωνιστική του πρωταθλήματος.
- Αντε ρε κωλόβλαχε,την έπεσε ο Βαγγέλης στον Φώντα.Ηρθες απ το χωριό σου και υποστηρίζεις ομάδα της πρωτεύουσας.Πριν τριάντα χρόνια ούτε που ήξερες που πέφτει η λεωφόρος.Νούμερο...
- Ενώ εσύ γεννήθηκες στην Ακρόπολη.Τσολιά των ανακτόρων.
- Ρε παιδιά τα μάθατε γιά την Σούλα Μπούλα;Την έκαναν τσακωτή να παρτουζώνεται και την τράβηξαν βίντεο.Μεγάλη πλάκα.Θα το δείξουνε το βράδυ στην «Κλειδαρότρυπα».
- Καλά.Από τέτοια...Δεν πουλούσε ο δίσκος και βρήκε κόλπο να κάνει διαφήμιση κι αυτή.Ασε μας μωρέεεεε.Τα ξέρουμε αυτά.
Ο άγνωστος συνέχισε να κοιτάζει σαν χαμένος.
Ενα ασθενοφόρο ούρλιαξε στην γωνία.
- Πάλι κανένα πρεζονάϊτ θα μαζεύουν,απεφάνθη ο Λάκης.Χθες βράδυ ένας είχε νταγκλιαστεί μπροστά στο πλατύσκαλο της πολυκατοικίας μας.Αφού τον κλώτσησα γιά να μπω μέσα...
- Τί τα θες φίλε μου.Μεγάλη κονόμα τα ναρκωτικά.Και όλοι μέσα,ε.Τόσα χρόνια εδώ και δεν έχουν πιάσει κανένα,είπε ο Γιώργος ο παλιός ποδοσφαιριστής.
Οι άλλοι κούνησαν το κεφάλι τους συμφωνόντας.
Ο Λάκης θυμήθηκε τον άγνωστο.Πάνω που είχε αρχίσει να βαριέται δηλαδή.
- Ε γέρο.Ξέρεις τί είναι τα ναρκωτικά,ρώτησε έτοιμος γιά νέες πλάκες.
Ο άγνωστος σαν να ξύπνησε από λήθαργο.
- Συγγνώμη.Δεν πρόσεχα.Τί με ρωτήσατε;
- Τα ναρκωτικά λέω.Ξέρεις τί είναι;
- Οχι δεν ξέρω.Τί είναι;
- Χα χα χα.Ημουν σίγουρος.Κάνε μας τώρα και το παγώνι.Αφού κι εσύ γιά τζάνκης μου φαίνεσαι.
- Αλήθεια λέω.Δεν ξέρω.Τί είναι τα...ναρκωτικά (;)
- Μεγάλη υπόθεση παππού.Πολλά λεφτά.Σκοτώνουν τον κόσμο και βγάζουν λεφτά.
- Σκοτώνουν τον κόσμο;Πόλεμο κάνουν;
- Χα χα χα.Ναι ρε.Με νύφες και μ αγγόνια.Καλύτερα να έκαναν πόλεμο.Πιό λίγοι θα σκοτώνονταν.Ναρκωτικά παππού.Φάρμακα που σκοτώνουν...
- Φάρμακα που σκοτώνουν;Μα τα φάρμακα είναι γιά να γιατρεύουν.Οχι γιά να σκοτώνουν.
- Ναι καλά.Αυτά λοιπόν είναι γιά να σκοτώνουν.
- Και βγάζουν λεφτά απ αυτό;
- Αν βγάζουν λέει...
- Καλά.Από ποιούς βγάζουν;
- Απ αυτούς που τα παίρνουν ρε ναυάγιο.
- Δηλαδή τους πληρώνουν κάποιοι γιά να πάρουν αυτά τα φάρμακα και μετά να πεθάνουν;
- Ακριβώς.
- Και γιατί θέλουν να πεθάνουν;
- Γιατί είναι μαλάκες.Τί γιατί; Γιατί δεν έχουν δουλειά λέει,ή δεν τους φέρονται καλά στο σπίτι.Μαλακίες δηλαδή.
- Και πού τα βρίσκουν τα λεφτά;
- Κοίτα.Οι περισσότεροι είναι από ματσωμένες οικογένειες.Ψυρίζουν κανένα χρυσαφικό της μαμάς,βουτάνε λεφτά απ το πορτοφόλι του μπαμπά τους,μαζεύουν και κανένα ψιλό απ την πλατεία...
- Και τα παίρνουν μιά φορά τα ναρκωτικά και πεθαίνουν;
- Οχι μωρέ.Δεν πεθαίνουν αμέσως.Θέλει καιρό.Εκτός αν χτυπήσουν καθαρή δόση.
- Καθαρή δόση;
- Ναι μωρέ.Να χει πολύ ναρκωτικό μέσα η σκόνη,κατάλαβες;
- Περίπου.Και αυτά τα ναρκωτικά πού τα βρίσκεις;Στα φαρμακεία;
- Οχι στα σούπερ μάρκετ.Παντού τα βρίσκεις γέροοοοοοοο.Παντού,είπε ο Φώντας και κούνησε το κεφάλι του.
- Πολύ κακό να πεθαίνει έτσι ο κόσμος,έκανε προβληματισμένος ο γέρος.Δεν ήταν έτσι παλιά τα πράγματα...
- Πότε παλιά εννοείς;Το ’50;Χα χα χα.Ναι τότε είχε μόνο «χόρτο».Τώρα έχει σκόνη,σιρόπια,ξύδια,χάπια,πλήρης σειρά...
Ο άγνωστος δεν είχε άλλο καφέ να πιεί.Ούτε άλλο τσιγάρο να καπνίσει.Το χαμένο,αφηρημένο του βλέμμα τώρα έδειχνε προβληματισμένο.
Μετά σηκώθηκε.Εψαξε αργά στην τσέπη του φθαρμένου του παντελονιού,έβγαλε κάτι σαν χρυσή καρφίτσα και την άφησε πάνω στο τραπεζάκι.
- Γιά τον καφέ που ήπια και τα τσιγάρα που κάπνισα,είπε.
Οι άλλοι ντράπηκαν.
- Οχι ρε παππού.Δεν είν ανάγκη.Κράτα το μπιχλιμπίδι σου.Στα κερνάμε εμείς.
- Παρακαλώ,είπε ο άγνωστος.Ας πούμε πως σας το κάνω δώρο.Βέβαια δεν έχω ένα γιά τον καθένα,αλλά μπορείτε να το παίξετε στο στοίχημα.Το λέω καλά;
Τα ρεμάλια γέλασαν με την ψυχή τους.
- Μιά χαρά το λες παππού.Θα ρχεσαι εδώ κάθε μέρα και θα επιμορφώνεσαι.Ποτέ δεν είναι αργά να μάθεις τον κόσμο,του πε ο Βαγγέλης ο σώγαμπρος.
- Γιά πες μας τώρα που γνωριστήκαμε και πώς σε λένε.Να μην σε φωνάζουμε ναυάγιο...
Ο άγνωστος κοίταξε γύρω του.
Ολοι περίμεναν μιά απάντηση.
- Κάρολο.Νομίζω....Κάρολο.Αλλά πιά δεν είμαι σίγουρος...
Μετά απομακρύνθηκε με το ίδιο συρτό βήμα που είχε έρθει.
Απομακρύνθηκε αργά ώσπου η φιγούρα του έσβησε στην γωνία του δρόμου.
- Ρε τον γέρο.Πλάκα είχε,είπε ο Μήτσος.Σαν να κατέβηκε απ το διάστημα...
- Και ξέχασε και το παλιοβιβλίο του,παρατήρησε ο Βρασίδας.
- Κι αυτή η καρφίτσα...,είπε ο Φώντας πιάνοντάς την στα χέρια του.
- Ρε μαλάκες δεν θα το πιστέψετε,ξέσπασε σε δυνατά γέλια.Η καρφίτσα έχει επάνω ένα σφυροδρέπανο
- Και το βιβλίο,είπε ο Βρασίδας.Το βιβλίο είναι το «Κεφάλαιο»
Ξαφνικά όλοι τινάχτηκαν σαν να τους τσίμπησε μύγα.
Μετά μίλησε ο Λάκης.
- Ρε τον Κάρολο το παλιοκομμούνι.Ποιός διάολος να ταν άραγε;

Η παρέα βυθίστηκε γιά λίγο σε σκέψεις.
Μετά ο Φώντας θυμήθηκε έναν τρελλό στο χωριό του που νόμιζε πως ήταν ο Βελουχιώτης.
Και μετά από λίγο μιά ξανθιά ύπαρξη πέρασε μπροστά απ την καφετέρια.
Ολα τα μάτια καρφώθηκαν επάνω της.
Είχε μεσημεριάσει.
Τα ρεμάλια την «έκαναν» γιά φαγητό.
Τον Κάρολο δεν τον ξαναείδαν ποτέ.
Σιγά να μην τον ξανάβλεπαν δηλαδή...